Wie er altijd was op haast elke kermis, in oorlogs- én in vredestijd, was Fien Spek. Ze zag er een bazig vrouwmens uit, had  zwarte haren, droeg altijd een zwarte satijnen voorschoot en praatte met een rauwe stem, ze kon het heel goed uitleggen.
Fien woonde met haar gezin in een woonwagen, een ‘kiekas’. Toch was het altijd proper in haar villa ‘Trepkes Op’ en ondanks haar voorkomen had ze een hart van goud.
Haar echte naam was Joséphine Smets, op de wereld gekomen in St.-Truiden in 1902 en gestorven in 1970, in het hospitaal van Beringen Mijn. Ze trouwde met weduwnaar Charel Clymans, een oud-ijzermarchang, en zo kreeg ze er acht zonen gratis bij. Samen kochten ze nog twee dochters en een zoon.
Fien had niet veel plaats nodig op de kermis. Eerst verkocht ze ballonnen in allerlei kleuren en vormen. Ze had enkel een fles gas mee en een stok met een koord waar ze haar ballonnen aan vast maakte. Soms gaf ze al eens een ballon gratis weg aan een arm dutske.

Na 15 jaar in dit land begin ik te merken dat de rebellie en vijandigheid in de omgeving elke dag verergert.  In ons nabijgelegen dorpje J. , waar wij onze dagelijkse basisinkopen doen zoals brood, melk en suiker, is het een chaos van jewelste.

Het krioelt er van de kleurlingen die niet willen werken en kinderen die weigeren om naar school te gaan.  Ze staan dan in de portieken,  vallen je  lastig met bedelarij en onnozele zever. Als je dan niet antwoordt blijven ze je achterna snauwen met allerlei prietpraat.

Ze willen je ook behulpzaam zijn om je boodschappen te dragen.  Als ze dan aan je wagen komen om die in te laden verwachten ze een fooi.  In vele gevallen zijn ze dan al lang lopen met jouw boodschappen.  Ook vragen ze aanhoudend om een lift naar huis. 

Van oude mensen en dingen die voorbij gaan ...  Louis Couperus schreef er al een boek over.  Ook in Paal staat de tijd niet stil.
Het café van Emma ( aka 'Emma van Haive')  en Warke (Janssens) bepaalde in de vorige eeuw mee het leven in de dorpskern.
Emma Volders heette ze eigenlijk,  ze was het inwonende nichtje van Louis Houben,  de uitbater van de eerste Delhaize winkel in Paal met aansluitend café.
Warke leerde ze kennen omdat die er bier kwam leveren voor brouwerij Het Sas. 

Een ambtenaar op de gemeente met gehoorproblemen ?  of dyslexie ?  of nam men het destijds allemaal zo nauw niet ?  Wie zal het zeggen ...
Deze drie broers,  in 1936 al krasse knarren, kregen op hun identiteitskaart een verschillende familienaam toebedeeld,  hoewel ze zonen waren van dezelfde vader:  Franciscus Kenens.

Op de hoek van de Schrijnwerkerstraat, Beverlosesteenweg en de Veldstraat stond deze schilderachtige hoeve.  De dia's werden gemaakt door de familie Saenen.

Verder dus met m’n relaas over Sinaï, het Egyptische schiereiland op het Aziatische werelddeel, waar ik afgelopen weken mocht vertoeven tussen Bedoeïenen van de Aliqat stam. Al jaren ben ik bevriend met  een belangrijke  familie uit deze stam en zo werd ik uitgenodigd om getuige te zijn van de bloemenpracht die hun woestijnvallei dit jaar tooide.  Samen met mijn vrouw Carol, een gids en een chauffeur togen we met de pick-up truck op pad.  Na uren rijden door woest gebied,  van  het El Gibi plateau naar Hadbet el Kabari  en de bergen van Gebel  el  Gunna  bereikten we Farsh Kalasa  en vervolgens, via de route  door de vallei,  ons einddoel , een tentenkamp  in Ramlat Himayir.  De woestijn  bestaat niet alleen uit zand maar uit rotsformaties met hun ontelbare kleurschakeringen en imposant opdoemende bergen. Hier en daar groeit er een acaciaboom en wat hittebestendige struiken. De  uitzonderlijke regenval deze winter zorgde ervoor dat die ogenschijnlijk onherbergzame  woestenij getooid werd met planten en bloemen. Een uniek tafereel. Het was de derde keer in zeventien jaar dat dit gebeurde.

Ook tijdens de oorlog werd er kermis gevierd, vooral in de gehuchten, dichter bij huis en waar de controle van de Duitse bezetter minder was, zo ook in Meelberg. Tijdens die kermis, meestal op dinsdag, organiseerde de boogschuttersgilde van Meelberg haar wedstrijd. Boven op de gèèr werden enkele aardappelen vastgepind en in het midden een aardappel met enkele kippenpluimen. Wie de hoofdvogel afschoot, werd koning voor één jaar. In vredestijd werd dan de nieuwe koning aan zijn woning afgehaald en trok men in stoet naar het gildelokaal. Van de koning werd dan verwacht dat hij trakteerde…  Typisch voor Paal was de wildeman, helemaal in vodden gekleed met een hoed van gebladerte, dat zijn gezicht bijna geheel bedekte. In de stoet werd een jonge berkenboom meegesleept, waar tientallen karamellen aan vastgebonden waren; de kinderen mochten proberen de snoep af te trekken, maar ze moesten wel oppassen om geen kletsen te krijgen van de wis van de wildeman. De kunst bestond er in dat één jongen de aandacht van de wildeman trok, zodat de anderen wel aan de karamellen konden.  

Yvonne ging tijdens de oorlog naar school in de meisjesschool aan de Processiestraat in Tervant. Zij heeft nooit soep of levertraan van Winterhulp gekregen, maar kreeg regelmatig vitaminen in school. Af en toe liepen zij door de loopgrachten die de Belgische soldaten aan het kanaal achtergelaten hadden en speelden zij in de abri aan het Albertkanaal. Toen de Duitsers kwamen had het Belgisch leger ook de brug tot ontploffing gebracht, deze lag nu half in het water. De steunpilaren stonden er nog gedeeltelijk en enkele jonge waaghalzen kropen via de zwaar beschadigde constructie naar de andere kant van het kanaal.
Haar vader was lid van de Boerenwacht in Tervant. De boeren controleerden namelijk van 21 u tot 6 u ‘s morgens hun velden om diefstallen en beschadigingen van de gewassen te voorkomen.

Ivonne, geboren in 1929, woonde met haar ouders tijdens de 2de wereldoorlog in het centrum van Tervant, als buren van de familie Pieters. Het gezin Alenteyns telde 4 meisjes, Ivonne was de derde oudste, en 3 zonen.
Haar vader was molenaar, hij maalde in een zgn. ‘vuurmolen’, die in tegenstelling tot een water- of windmolen aangedreven werd door oorspronkelijk een stoommachine, later een verbrandingsmotor of elektromotor. De familie boerde ook nog wat bij met 2 koeien, klein vee en regelmatig een varken om in hun levensonderhoud te voorzien.
Yvonne voelde zich voor het eerst met de dreigende oorlog geconfronteerd toen er op een dag vele vliegtuigen over Tervant vlogen en de majoor, die bij de familie Pieters verbleef, de opmerking maakte dat het binnen een paar dagen oorlog zou zijn.