Een fietstocht van Paal naar Paal…    Piece of cake zegt u ?  U doet dat elke dag ? 

We kennen de rubriek “Van Paal tot Pala” van dorpsgenoot Joe Cillen,  die zijn geboortedorp Paal verruilde voor het Noordereiland, Rotterdam,  maar dat deed hij niet per fiets.  Joe is een natuurlijke zeeman.
Veerle Libaers koos met haar kompanen Renate Libaers en Frederick Klee haar doel in Zeeland:  Paal of De Paal, op de grens van Nederland en België,  net voorbij Sint-Gillis-Waas.  De trip splitste ze op in 3 dagen,  zodat ze een goeie 90 km per dag moesten doen,  in totaal zo’n 300 km.  Gelukkig bestaat er nu de elektrische fiets,  wat de tocht zeker wat aangenamer maakte.
Ze kocht zelfs een adapter zodat ze aan een laadzuil voor elektrische wagens met de power pass kon opladen.  

Aan alle mooie liedjes komt een eind en dus ook aan ons verblijf in Egypte. Twee maanden toefden we op een idyllische plek, zonder tv en mediaruis en dat was zoals ieder jaar een verademing. Natuurlijk stopte de wereld niet. Terwijl wij genoten van de vredige sfeer in Dahab woedde een paar honderd kilometer verderop de vernietigende oorlog tussen de regering van Netanyanu en Hamas. Een conflict van onredelijkheid en fanaten waar gewone burgers het slachtoffer van zijn. Rusland en Oekraïne zijn trouwens ook hun derde rampjaar  ingegaan. Na twee maanden verstoken gebleven te zijn van al dit nieuws en onheil valt het je zwaar op je dak bij terugkomst in Nederland. Nog even waag je een poging om de tv zo weinig mogelijk aan te zetten, de kranten niet te lezen en het mobieltje te negeren, maar onherroepelijk word je gegrepen door het raderwerk van de westerse wereld. Belastingen moeten worden betaald, afspraken moeten opgevolgd worden. De tandarts verwacht je, de huisarts wil je bloeddruk meten en in het ziekenhuis heeft de afdeling dermatologie een controle voorzien. 

Me afvragend of er als correspondent nog wat positiefs te melden valt uit Nederland moet ik even denken. De vraag hoe mijn beleving van de toestand in de wereld is veroorzaakt enig piekeren. Nationale en internationale beschouwingen gaan meestal over kommer en kwel. Met de naderende kerst wil ik me deze keer onthouden om daar bericht over te doen. Ik ga het dit keer niet hebben over bitcoins, scams of andere dingen die ons globaal teisteren, zelfs niet over de laatste bomaanslag in Den Haag die aan zes mensen het leven koste. Ook lokaal laat ik dit keer het slechte nieuws ongemoeid, ook al gingen vlakbij ons onderkomen acht monumentale woningen in de fik.
De brand die vlakbij woedde bracht ( zoals dat dikwijls gebeurt bij rampen) ook het beste in de mens naar boven. De omwonenden zorgden voor opvang van de getroffen bewoners. De plaatselijke vrijwilligersorganisatie sprong bij met woord en daad. Er werd voor kleding en onderkomen gezorgd. Het Noordereiland blijkt een wijk te zijn

Amper bekomen  van onze fietstocht naar Frankrijk  werden we gevraagd of we de hond van een familielid  wilden verzorgen in Wales.  Ergens in een dorpje daar, had de man een huisje op een berg en een collie die hij niet aan een kennel wilde toevertrouwen. De hond meenemen naar Orlando waar hij Disneyland zou gaan bezoeken kon ook niet.  We beloofden dat we voor de hond zouden zorgen  en bijgevolg togen we naar een dorpje  in Noord Wales.  Via Schiphol naar Manchester en verder per trein naar Prestatyn, een badplaatsje aan de Ierse zee.