Een tweede bericht vanuit Sinaï, de grote zandbak waar Moses met z'n vluchtelingen ronddwaalde, in Bijbelse tijden het decorum van een weergaloos tafereel.
Hier vind je de berg die Mozes beklom, op weg naar de top stuitte hij op de brandende doornstruik van waaruit God hem toesprak. Hij kwam vervolgens weer naar beneden met de tien geboden, gebeiteld op de stenen tafelen.
Aan de voet van Berg Sinaï bevindt zich een prachtig Grieks Orthodox klooster, dat ik meermaals mocht bezoeken. Ook de berg beklom ik regelmatig. De 2285 meter hoge top is in de winter vaak met sneeuw en ijs bedekt. Als je er de nacht doorbrengt, word je beloond met een adembenemende zonsopgang over het berglandschap rond het St.-Catherina klooster.

Een droge zomer.  Jullie in België zijn er nog van aan ’t bekomen,  ’t mag nog wat extra gaan regenen volgens jullie weermannen/vrouwen om het grondwater terug op peil te brengen.  Ja watte !  Wat moeten wij hier dan zeggen.  Wij hebben de voorbije zomer amper 1 dag regen gekregen.  Het is hier verschrikkelijk droog.  Het gazon voor mijn huis is zwart geblakerd door de zon. 

Deze droogte houdt al een aantal jaren aan.  Vorig jaar al zijn de boeren hier begonnen met boorgaten om het water uit de grond op te pompen om zo hun ‘opgaardammen’ (spaarbekkens) te vullen. 

(Vorige aflevering:  mobilisatie en vlucht)

Bij onze terugkeer in Paal hebben we van de overbuurman (Prosper Libaers, vader van Mathilde)  melk en vlees gekregen. Die mens heeft ons in het begin in leven gehouden. Hij was niet gaan vluchten en heeft gedurende heel die tijd alle koeien gemolken die stonden te loeien met volle uiers.

Van pa wisten we niks. Die is eerst weken later thuisgekomen. Hij had in Frankrijk gezeten, hij was met een groot-invalide uit de eerste wereldoorlog meegereden. Heel de weg door had hij een grote hesp meegesleurd en die nog mee teruggebracht ook.  Eenmaal was hij tegengehouden omdat hij met zijn snorretje verdacht veel op Hitler leek.

Al zo’n dertigtal jaren verkas ik ‘s winters naar het Midden Oosten en meer specifiek naar het Sinaï gebied, het Aziatische schiereiland dat bij Egypte hoort, dat zelf dus grotendeels deel uit maakt van het Afrikaans continent. De redenen waarvoor ik naar dat gebied trek in die periode zijn veelvoudig. De temperatuur in de Sinaï bedraagt tussen december en april 22 tot 28 graden celcius, de nachten zijn wat koeler en dat komt het slaapcomfort ten goede. Het regent er amper, en door het gebrek aan industrie is de lucht onbezoedeld, er heerst geen lichtpollutie en zo valt er een prachtige sterrenhemel te bewonderen. Vervelende insecten zijn er nauwelijks te bespeuren, dit in tegenstelling tot tropische of subtropische streken, het woestijnklimaat elimineert een hoop van dit soort ongemakken.

Ivonne zat vanaf  haar 13 jaar in het pensionaat in Berlaar:
“Net voor de oorlog waren mijn zus en ik op pensionaat, Paal lag vol soldaten voor de mobilisatie. De veldkeuken stond in onze hof. Bij ons logeerde een hoge officier, die had twee ordonnansen die sliepen op een canapé in het bureautje. In onze mooie kamer waren bureaus ingericht voor ziekenbriefjes en verlof. Onze vloer in hout was helemaal kapot van hun schoenen. Als we in verlof kwamen van het pensionaat stonden de soldaten in lange rijen in de gang en op de trap aan te schuiven voor papieren.  Moeder roosterde al het brood dat de soldaten weggooiden.  Gelukkig maar, we hebben daar de eerste 14 dagen na onze vlucht nog kunnen van eten !

Op een dag, in Berlaar, zei moeder overste dat iedereen naar huis moest, het was oorlog.  Ik was toen bijna vijftien.

Terwijl jullie in België zitten te rillen in de regen of misschien ondergesneeuwd vastzitten in een bekend skioord, is het hier bij ons ontzettend warm. Temperaturen tussen 30 en 35° doen mijn oude mijnwerkerslongen naar adem snakken. Vanaf 11 uur durf ik niet meer buiten komen.
Niet alleen het feit dat ik opgegroeid ben in een ander klimaat speelt mij parten, ook mijn andere culturele achtergrond bezorgt mij geregeld koude rillingen of net een oververhitte rooie kop, afhankelijk van de confrontatie met de andere culturen in dit land: blank, zwart en bruin. Jazeker, ook met de blanke cultuur. Omgaan met een andere cultuur brengt wrijvingen mee, een gevoel dat jullie in België ondertussen ook met ons delen.
Alleen: wat wij hier meemaken is volgens mij een voorafspiegeling van wat jullie nog te wachten staat, eens de migratiestromen jullie samenleving ook van binnenuit gaan veranderen. Ik hoop oprecht dat ik mij vergis.

De klimaattop in Katowice is achter de rug en even konden we via de media diverse verbale en geschreven alarmsignalen vernemen. In Nederland schaarden politici, beleidsmakers, industriebonzen,  vakbonden en milieuorganisaties zich rond de klimaattafel om een beheers- strategie op te stellen. De vakbonden en milieugroeperingen haakten al vroeg af omdat men vond dat de kosten niet evenredig verdeeld dreigen te worden. De grootste vervuilers komen er in vergelijking met de gewone  burger met een schijntje vanaf (  hoe de  banken faalden  en hun redding verliep ligt nog fris in het geheugen).

Wel lijkt dat, met de betrekking tot het klimaat iedereen (met uitzondering van enkele dwazen) doordrongen van het feit dat het vijf voor twaalf is en dat de beheersing van de temperatuur op aarde van levensbelang is.

Na de nieuwjaarswensen van het paalonline bestuur, de denktank,  de historische werkgroep kon ook onze taalcommissie niet achter blijven.  Marcel V. zorgde voor de wensen in 't Buitings,  Maurice D. zaliger bezorgde ons de oude kerstkaarten en André C.  speelde voor flying postman . 

Mariette Vanderheiden (1925- 1984)  was 14 jaar toen WOII uitbrak en zoals elk jong meisje hield zij van romantiek.

Zij woonde in de Paalstraat (nu Buitingstraat)  en na haar huwelijk met Jozef Vanden Eynde, in de Zwanenbergstraat. Tijdens de oorlog bestonden er geen wenskaarten met voorgedrukte teksten zoals dat nu het geval is. Mariette verzamelde tijdens de oorlog  meerdere versjes om Nieuwjaar te wensen en de vriendinnen of haar grote liefde aan te schrijven.  

Uit  haar inmiddels vergeeld schriftje publiceren we enkele van haar verzen , al dan niet zelf gecomponeerd.