Tot nu toe werden de ontwikkelingskansen van een plek aangestuurd op basis van een afbakeningsfilosofie.

In het nieuwe “Beleidsplan Ruimte Vlaanderen” wordt alleen nog rekening gehouden met de knooppuntwaarde van een plek.

In 1997 werd reeds het plan opgevat om Beringen op te delen in enerzijds een  “ kleinstedelijk gebied” (Beringen-Centrum en Beringen-Mijn) en anderzijds een  “buitengebied”, het landelijke Beringen (Beverlo, Koersel en Paal).

In het “binnengebied” (Beringen en Beringen-Mijn) moest de bewoning en de handel maximaal gestimuleerd worden en de voorzieningen geconcentreerd.

In het “buitengebied” (de rest) ging de prioriteit naar landbouw, naar groenvoorzieningen en landelijk wonen.

De facto werden deze beleidslijnen niet (helemaal) of met veel vertraging werkelijkheid.

Bij Buiting kermis, 's maandags op de tweede kermisdag,  voetbalde de motorcrossclub van Paal tegen een selectie van motorcrossers op het terrein van Flandria Paal.
We vonden deze foto op seniorennet:  http://blog.seniorennet.be/oudecrossmotoren3/archief.php?ID=1155062
André Luyten staat er zelf op, maar hij probeerde ook de anderen te identificeren:

De bekendste berg van de Buiting was vroeger niet alleen het strijdtoneel en slagveld van kalverliefdes.  Ook de motorcross-sport vond er één van zijn mooiste circuits van het land.  In dit verslag van André Caubergs in HBVL uit 2013 lezen we:  "In 1958 werd AMC Paal opgericht in BLB-verband. Locatie was de bekende Klitsberg. Er werden twee wedstrijden per jaar georganiseerd. De gebroeders Fernand, Jean en Pol Biscop waren de plaatselijke crossers. Zij behaalden meerdere Belgische titels. In 1961 stapte de club over naar de BMB. De Klitsberg werd een klassieker in de motorcross. In 1970 organiseerde AMC Paal een wereldkampioenschap: een GP250cc met liefst 15.000 toeschouwers. Winnaar werd Sylvain Geboers. In 1972 werd andermaal een GP500cc. Dit keer met Joel Robert in de hoofdrol. In 1975 werden nieuwe milieuwetten uitgevaardigd. Het motorcrossterrein op de Klitsberg was gedoemd om te verdwijnen."

De dag dat de oorlog uitgebroken is, is mijn moeder bij mijn grootouders aan de Diestersesteenweg (de onlangs afgebroken ‘villa Peters’) vertrokken, met de kinderwagen, samen met mijn tante, Willy Peters zijn moeder, dat was een dochter van schoenmaker Dillen, tante Maria, ook met de kindervoiture. Mijn kozijn Willy en ik moesten naast de kinderwagen lopen. We waren nog maar in Schaffen, toen Duitse vliegtuigen het vliegveld van Schaffen begonnen te bombarderen. Iets voorbij de ‘Kromme Elleboog’ zijn we allemaal in de gracht gedoken, dat was een lawaai en een geloei, angstaanjagend, achteraf heb ik begrepen dat het Stuka’s moeten geweest zijn. Op het moment dat ze terug omhoog gingen, hoorde je ook de bom vallen. Dan pakten ze hun draai en doken ze weer terug naar beneden.

-Zaterdag 16 september 2023 wordt aan het mijndepot in Waterschei de jaarlijkse herdenking gehouden  van de slachtoffers in de Limburgse mijnen.  Dit jaar staat die herdenking in het teken van de mijnramp in Beringen.  Daarbij gedenken we in  het bijzonder Palenaar  Jozef Claes - Op maandag 21 juni 1943 om 8u40 deed zich in de koolmijn van Beringen in een pijler van de steenkolenlaag “Cavalier Zuid” op een diepte van 789 m een zware gasontploffing voor. De hulpventilator, die voor de goede luchtcirculatie moest zorgen, was uitgevallen. De concentratie van mijngas die daardoor was ontstaan, kwam onverhoeds tot ontsteking. Een steekvlam schoot 40 m doorheen de pijler en verschroeide alles wat ze op haar weg langs het kolenfront tegenkwam. Bij deze ontploffing kwamen 9 mijnwerkers om het leven: 5 Belgen en 4 Russische krijgsgevangenen.  49 mijnwerkers (Belgen, Russen en nog 4 andere nationaliteiten) liepen lichte tot zware verwondingen op.

Aan de andere kant van de wereld lijkt alles anders, maar toch weer niet. Wist je dat als je op het noordelijk halfrond het water uit het bad laat lopen, de kolk naar links draait ? Wel, hier op het zuidelijk halfrond draait hij naar rechts. Maar het bad loopt evenzeer leeg. Soms kijk ik naar België als in een spiegel.

Een paar weken terug waren het ook hier parlementsverkiezingen . Het ANC heeft een massa stemmen verloren, maar is nog altijd in de meerderheid met 52 % . De partijen die aangroeiden zijn anti blanken partijen, met parlementsleden die nog niet tot 10 kunnen tellen .

Willy was 4 jaar toen de oorlog uitbrak en je zou verwachten dat een kind van 4 zich van die periode niet veel meer kan herinneren, maar het tegendeel is waar:

“Dat is toen iets bijzonders geweest.  De mensen waren daar heel hard mee bezig en als kind al had ik lange oren.  Op de Buiting lag het toen vol met Belgische soldaten om het Albertkanaal te verdedigen.  Bij mijn grootouders waren er officieren gelegerd.   Ik ben in de week in een artikel in de krant nog een naam tegengekomen die een herinnering wakker maakte:  Grosjean.  Bij moeke verbleef een officier die Grosjean heette.  Ik herinner me ook dat het een heel strenge winter was en één van die officieren had mij een officierspet geschonken, een pet op kindermaat è !
Met die officier ben ik mogen meewandelen de Klitsberg op, inspectie doen van zijn uitkijkpost op de noordoostelijke hoek van de Klitsberg, boven ‘de kabien’.  Dat was het hoogste punt dat op het oosten uitkijkt. 

Wij willen nog wel eens graag samen zingen:  in het voetbalstadion, in het kerkkoor, op het schlagerfestival, aan de toog ...  Dat is niet alleen plezant, een mens wordt er ook gelukkiger van, dat is wetenschappelijk bewezen.  Zingen is fitness voor de ziel zegt men.
In de jaren vijftig zag een groepje als 'de Volendammers' daar zelfs een broodwinning in.  Eén van de Volendammers speelde zowaar op de zingende zaag als bijkomende attractie.  Overal te lande traden ze op,  trokken ze volk en lieten ze de mensen meezingen op bekende deuntjes.  Ook in Paal in de zaal van het patronaat werden zulke meezingavonden georganiseerd.  Wie heeft er nog herinneringen aan ? 

Zoals bekend werkte paalonline mee aan het tot stand komen van dit inspiratieboek voor een dorpenbeleid, uitgegeven door het Innovatiesteunpunt van de Landelijke Gilden en gesteund door de Vlaamse Overheid.

Paalonline hield er aan een boek te schenken aan de leden van het CBS van Beringen.

Gust Luyten die namens paalonline naar het gemeentehuis was gekomen beklemtoonde in een begeleidend dankwoord dat dorpenbeleid in wezen geen afzonderlijk beleidsdomein is maar a.h.w. ingebakken zit in alle andere beleidsdomeinen zoals ruimtelijke ordening, mobiliteit, winkelbeleid, cultuurbeleid, sportbeleid enz.

Daarom rekent paalonline er op dat de Burgemeester en alle schepenen samen, ieder op zijn of haar domein,het dorpenbeleid in Beringen concreet gestalte zullen geven.

Hij vertelde tevens dat een delegatie van paalonline midden mei op studiebezoek ging naar Haaren, een deelgemeente van Aken.

Daar vertelde de Burgemeester van Aken dat bij de fusieoperatie in 1972 de vroegere gemeenten omgevormd werden tot “Bezirke” met een eigen verkozen “gemeenteraad” en een eigen “Burgemeester”. De eigenheid van de vroegere gemeenten werd zo erkend en structureel bezegeld.

De Burgemeester van Aken vertelde tevens dat het van meet af de bedoeling was om de dienstverlening vanuit de vroegere gemeenten ongemoeid te laten. De burgers mochten het verschil a.h.w. niet voelen met de situatie voor de fusie.

In totaal kunnen de burgers voor ongeveer 130 verschillende diensten die de gemeente aanbiedt op het gemeentehuis van Haaren terecht.

“Het werd een leerrijke studiereis waar eigenlijk jullie ook hadden moeten bij zijn!”, zei Gust Luyten tot slot.

We zijn teruggekeerd van ons verblijf in Egypte en na drie maanden is het best weer een beetje wennen als je thuiskomt.

Thuis is nog altijd het Noordereiland, ‘het Eiland midden in de Nieuwe Maas en de stad Rotterdam’ ,een eiland dat ik zie en aanwend  als drijvende metafoor om de verbinding te kunnen leggen tussen Paal (waar ik vandaan kom) en Pala (waar ik naartoe wil).  In de hectiek en de zogenaamde realiteit van de alledaagse wereld is het niet evident dat die connectie vlot verloopt. Het tegendeel is waar.