Nog snel een update vanuit Zuid-Afrika.  Hier wordt het stilaan zomer,  de temperaturen gaan naar 25 graden en dat zal zo doorgaan tot in mei.  Ik hoor dat in het mijn land van mijn voorvaderen ondertussen het regenseizoen is aangebroken.  Eveneens tot in mei ?  Goed voor het grondwater bij jullie !  Hier kampen we  voortdurend met watertekorten.

Wie ook tot in Zuid-Afrika geraakt is,  is jullie wolf Naya.  Het is bekend dat wolven grote afstanden kunnen afleggen,  maar voor een dode wolf is dit toch wel een record !  Spijtig voor het dier,  maar zo haal je ook hier in Zuid-Afrika het nieuws:  als je doodgeschoten wordt.  Nevenstaand artikel komt uit de digitale krant NetNuus.com.  Jammer dat ik niet weet wie het gedaan heeft,  want voor 500.000 Rand wil ik wel klikspaan spelen.  Ik vertrouw erop dat jullie onze taal vlot kunnen lezen en begrijpen,  zo zoeken jullie maar eens uit hoe een 'omgewingskundige' in het Nederlands heet.  

Zo ongeveer om de halve eeuw stapt er in onze nabuur Beringen des morgens een inwoner uit zijn beddenbak die 's nachts het licht heeft gezien. Niet vanzelfsprekend na een nachtje Zillertal.  De laatste keer gebeurde dat in de jaren zeventig van de vorige eeuw en statistisch gezien moet er één van de volgende jaren een nieuwe verlichte opstaan, maar in afwachting daarvan luisteren we nog eens naar de verrassend wijze woorden van ene EMB uit Beringen.  Wie EMB was ?  Dat weet enkel nog R.V.,  bekend vliegend reporter uit ons dorp.  Bij deze wordt hij uitgenodigd om ook zijn licht nog eens te laten schijnen over deze merkwaardige Beringenaar.
EMB herinnert zich in elk geval nog de tijd dat wij op de Buiting met een 'sk' spraken als we in Beringen naar 't skool kwamen,  en de mannen van de Biscop (niet Bisschop),  de premature Paalse Plas en een kultureel centrum met een progressieve spellings-k van destijds 60 miljoen Belgische franken.  Nu we naar 2020 toegaan stellen we vast dat er nog maar weinigen beskaafd Buitings kunnen praten.  De victories van de mannen van de Biscop zijn een mooie maar haast vervlogen herinnering, de Paalse Plas trekt meer nieuwsgierige vrouwen aan dan Manneke Pis en het OC De Buiting, ja, dat is duidelijk aan een gerenoveerde spelling toe.

Toch leest deze opinie van EMB  eind de jaren '70 als het schillen van een frisse ui, je krijgt er zowaar de tranen van in de ogen:

Staf Beerten, kunstschilder in Paal, geboren in Beverlo, werd op 1 oktober 2019 begraven in Beverlo.

Zijn goede en trouwe vriend Jos Lemmens sprak in de kerk na de begrafenisplechtigheid een afscheidsrede uit.

Hieronder kan je de tekst ervan lezen:

“Als kleine jongen was Staf misdienaar in deze kerk. Je verwacht dan dat hij een aantal anekdotes over uitgehaald kattenkwaad zou vertellen. Maar neen, hij had het dan over de erg mooie heiligenbeelden, de mooiste uit de omgeving. En die had men om een of andere reden weggehaald en op zolder geplaatst.

Toen al was de kunstenaar in Staf aanwezig.

Hij oefende het beroep uit van schilder-decorateur. Aangemoedigd door Broeder Max en Ludo Laagland volgde hij vanaf 1954 een 4-jarige opleiding aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten en het Nationaal Hoger Instituut te Antwerpen o.a. bij prof. Jan Wouters, Gustaaf De Bruyne, Carl De Roover en Antoon Marstboom.        

Ik kan amper wachten op het boek van Patrick Svenson, een Zweeds  schrijver en journalist  die  het natuurwetenschappelijk en schijnbaar onoplosbaar probleem van de trek der palingen onderzoekt. Het uit het Zweeds vertaalde boek met als titel ‘’ Over een vader, een zoon en de paling’’  verschijnt begin november bij boekhandel  ‘‘de Standaard’’. De zoektocht gaat over de oorsprong van de paling, (mens *)

Palingen, je ving ze in de Zwarte Beek, ze vangen ze in Zweden en ze spartelen in de Rijn. Tot in de vochtige weiden op meer dan tweeduizend meter hoogte rond de Tomasee waar de Rijn ontspringt zijn de aaltjes te vinden. Ze trotseerden een tocht van vijfduizend kilometer  vanaf de Sargassozee en bedwongen talloze gevaren en stroomversnellingen. Zelfs de watervallen  van Schaffhausen vormden geen probleem , verder en verder ging hun reis stroomopwaarts.  

Met wat verbeelding wordt zo’n fietstocht stroomafwaarts  langs de Rijn een veelvoudige belevenis waar de palingen je vergezellen. Behoudens de prachtige landschappen die je fietsend ten deel vallen, zijn er de talloze contacten  die je al bivakkerend langs de route opdoet . Je ontmoet mensen die allen met een persoonlijk verhaal  de  een of andere reis maken. Op de camping (rond het kampvuur ) worden deze verhalen verteld.

De Imkersvereniging 'De Verenigde Taxanders' viert in 2019 haar 100-jarig bestaan

   Ziehier de biemannen die hunne krachten samenspannen !

Vurwa ze gien skoolmiesters en mestèsse ne mie'e viene vur les te gève ?

We gaan hier niet flauw uit de hoek komen en de meid van pastoor Vlecken haar verhaal laten doen, hoe Pietermenneke de pastoor een hostie van eigen deeg gaf toen zij de geit van de pastoor kwam laten dekken. U hoort als Palenaar dat verhaal trouwens al lang te kennen. Ah, u bent hier ingeweken ? Dan kunt u op paalonline de inburgeringscursus volgen, André Luyten brengt op onze site een reeks cursiefjes over de grootste Palenaar. Hier kon u al een eerste deel beluisteren: http://www.paalonline.be/cms55/dikke-van-pale-2017/dikke-van-pale-cursiefjes/item/3693-pietermenneke en binnenkort volgt ongetwijfeld de historie van de pastoorsmeid en de bokken.
Nee, wij gaan vandaag het historisch bewijsmateriaal leveren dat Pietermenneke en vooral zijn bokken outstanding waren, kilometers in de omtrek begeerd voor hun levenskrachtig DNA. Hoe, u gelooft ons niet ?

Vurwa ter oppe Klietsberg gien wolve wille woene ? 

Koren pikken:

bij het oogsten werd het koren met een haak (de pikhaak) bijgetrokken en met een handzeis (een pik of een zicht) gemaaid ('gepikt').  Dan werden de vers gemaaide korenhalmen samengebonden in een 'geleg'.

op de foto:  Jozef Vanzeir (Tervant), mennekes aan 't opzetten

Marcel Vanzeir herinnert zich nog goed hoe hij als 'biener' zijn vader moest volgen bij het pikken. 

Wij zochten in de Dikke van Pale hoe dat op het veld georganiseerd werd.  Marcel legt uit: