In België struikelt de regering over het migratiepact.  Ook hier aan de andere kant van de wereld zijn wij er niet gerust op dat de migratiestromen onder controle kunnen gehouden worden.

Sinds de afschaffing van de Apartheid zijn honderdduizenden Afrikanen uit de buurlanden naar Zuid-Afrika gekomen omdat dit land net iets welvarender was.  Momenteel wonen er in Zuid-Afrika 5 miljoen immigranten, op een totaal bevolkingsaantal van 50 miljoen. 

Voor een deel hebben we die immigratie zelf in de hand gewerkt. Fruitboeren hebben mensen van Zimbabwe moeten inhuren omdat hier velen niet meer voor een blanke baas willen werken.  Tuinmannen, mijnwerkers, huishoudhulpjes, horeca-personeel, uitbaters van winkeltjes:  in alle minder goed betaalde jobs vind je veel buitenlanders terug.  Net als bij jullie in België zijn ze een onmisbare schakel in de economie geworden.

Maar net zoals jullie krijgen wij te maken met de keerzijde van de medaille.  “Makwerekwere” worden de buitenlandse Afrikanen hier genoemd, de ‘andere’ Afrikanen.  Ja, het lijkt een beetje op ‘makakken’, met dezelfde gevoelswaarde. De buitenlanderhaat leidt ook in Zuid-Afrika geregeld tot gewelddadige rellen en zelfs raids,  waarbij allochtonen uit hun huizen verjaagd worden.

(lezen op eigen risico indien geen gevoel voor humor)

Dat gaat hier rap afgehandeld zijn !  Dat dachten bijvoorbeeld de Duitsers,  tot twee keer toe,   toen ze aan de oorlog begonnen.  In het Duits dan.
Je merkt hoe gemakkelijk  je je kunt vergissen.  Wij van de historische werkgroep zitten ook dikwijls met wilde verwachtingen bij het begin van onze projecten, en dikwijls varen wij als den Duits. 

Ja maar, werpen jullie op, er is nu toch dat mooi historisch kerkhofje, dat hebben jullie toch maar lekker klaargekregen! 
Ah?  Is ’t klaar ?  Is die veldslag nu afgelopen ?  Tja zeggen jullie,  de officiële inhuldiging is toch voor volgende zondag.  Klopt,  ik heb er vorige week een uitnodiging voor gekregen.  Twee keer zelfs.  In de eerste mail werd ons kerkhofje niet vermeld voor de inhuldiging.  Het moet zijn dat  Aardstaal Beringen verblindt, nu al. 

Nee, voor mij is dat kerkhofke nog niet klaar.  Om te beginnen ontbreken die vierkante blokjes,  die als je ze inscant op je gsm, naar een pagina op onze website leiden met nog meer uitleg.  Die waren beloofd,  maar dat kregen ze in Beringen precies toch niet over hun hart om die omleiding naar een website op de Buiting  op een paneel te zetten waarvoor zij betaald hebben.  Ze vertrouwen ons nie.

Sinds een paar maanden is men begonnen met het vernieuwen van de kade hier op het Noordereiland. Ongeveer twee  jaar geleden stortte voor onze neus die kade in en een fors zinkgat werd zichtbaar.

Meestal storten dingen in als er niet genoeg aandacht gegeven is en/of onderhoud gepleegd. Dat geldt voor de meeste constructies en voor menselijke relaties. Enfin, buiten dat er een paar geparkeerde auto’s in het  zinkgat verdwenen, vielen er gelukkig geen slachtoffers. Zoals heden ten dage de gewoonte schijnt, trof niemand enige blaam en vervolgens gingen bestuurders en ambtenaren zich met de gebruikelijke traagheid buigen over de reparatie.

Op 10 mei sloeg de familie op de vlucht.  Pa Jef Aerts had grote schrik want hij wist nog hoe brutaal de Duitsers geweest waren tijdens de Eerste Oorlog.  Ze vertrokken samen met alle geburen. Pa had een zak koren op de fiets geladen en daar bovenop zat zijn zuster Jeanne.

De eerste dag geraakten ze niet ver:  tot aan het vliegplein in Schaffen. Kort nadat ze aangekomen waren, kwamen ze terecht in een bombardement door Duitse vliegtuigen. Ze konden schuilen in een Belgische abri, en Leon weet nog dat zijn hele nek vol zand zat door het schudden van de aarde.

De familie Kimpen was eerst niet gevlucht. Hij weet nog dat pa Kimpen buiten stond toen hun stoet  voorbij trok. Ik kan toch mijn koe en paard niet achterlaten, zei pa Kimpen. Ze zijn later toch vertrokken en zo zijn ze doodgebleven in een bombardement. Ze waren beter thuis gebleven, daar waren ze veiliger geweest…

Zie ginds komt de stoomtram uit Berringe weer aan !
Hij bracht Paal het Aardstaal, ik zie het al staan …

De vraag wat er nu eigenlijk in het midden van ons dorpje als een ochtendpaal aan het oprijzen is, houdt velen bezig. De uitleg in ’t lank en in ’t breed laat nog even op zich wachten, midden december wordt de Paalse pyloon plechtig onthuld en krijgen we ongetwijfeld de kunstzinnige zingeving te horen van wat eigenlijk al in de naam vervat ligt. Lees wat er staat !
Een steenworp verder naar het zuiden, tegen de noordelijke kerkmuur, een beetje verweesd in de nieuwe tijd en ruimte, liggen enkele oude graven te monkelen. Zij hebben hun kredietwaardigheid al een paar maanden herwonnen, geen twee jaar geleden lagen ze er nog geruïneerd bij.

LEON AERTS werd geboren in 1927. Hij was dertien jaar toen de oorlog uitbrak en hij heeft de oorlogsjaren heel bewust beleefd.

Voor hij iets over zichzelf wil zeggen, vertelt hij dat zijn vader, Jef Aerts, in december 1916 naar Tessenderlo moest gaan voor de zogenaamde monstering: Belgische jongemannen werden gekeurd of ze geschikt waren om te gaan werken in Duitsland. Jef had pech: hij werd uitgekozen en direct op de trein gezet werd met zijn pakske. Hij werd naar Gouvy gebracht (helemaal in het Zuiden van België) waar hij moest werken aan een nieuwe spoorweg voor het Duitse leger. Het was daar heel erg in het kamp, ze kregen alleen maar een soort soep te eten met rapen. Hij is er daar uitgetrokken en is te voet terug naar Paal gekomen. Verbazingwekkend: hij heeft daar achteraf geen last mee gehad, niemand is hem komen zoeken of terug oppakken.
Zijn vader ging uit werken en zijn moeder hield een café. Ze hadden ook een klein boerderijtje.
In mei 1940 ging Leon nog naar de vakschool in Looi, maar toen op 10 mei de oorlog uitbrak, moest hij niet meer naar school gaan. Eigenlijk werd hij vanaf die dag boer.

Vlaanderen wil in 2019 starten met een nieuw kinderbijslagsysteem, met de naam Groeipakket, zo lees ik hier op het internet in de Vlaamse kranten. Jullie leven in één van de dichtstbevolkte regio's ter wereld. Daarom viel ik aanvankelijk zo voor Zuid-Afrika: de open ruimtes, de natuur ...

Paradoxaal moet ik nu stellen dat niet Vlaanderen, maar dit land overbevolkt is, toch in verhouding tot zijn middelen.

Als ik bij ons in de woonbuurt kom zie ik honderden kindjes. De schrik slaat mij om het hart als ik bedenk dat die allemaal groot moeten worden. Waar moet al het eten vandaan komen?

Zelfs kinderen krijgen hier kinderen. Mijn schoonzus werkt in een naburige stad in de dagkliniek. Zij vertelde bij haar laatste bezoek dat er bij haar in de kliniek kinderen van 13-14-15 jaar op consultatie komen met een baby op hun arm.

Over de doden niets dan goed.

Een louterende uitspraak die uitermate toepasselijk is in de maand november. Allerheiligen en Allerzielen behoren tot de  herdenkingsmomenten die deze maand plaats vinden,  wanneer  de bladeren aan de bomen verkleuren en naar beneden dwarrelen. Althans als je in Europese contreien verblijft.  Het is nog steeds gebruikelijk dat op Allerzielen  bloemen naar het graf van een dierbare gebracht worden.

Taalpuristen zoals Guido Gezelle gebruikten Oud - Nederlandse woorden zoals ‘’Slachtmaand, Bloedmaand en Nevelmaand’’ om  november te duiden. De Kelten spraken van” Samhain” en zagen Allerheiligen als het begin van het nieuwe jaar en het eind van de zomer.  Voor de paganisten was het ook het feest van de doden.  All-Hallows-Eve, de dag dat de geest van de gestorvenen zich meester probeerde  te maken van een levend lichaam.

Heden wordt Halloween verzilverd door de commercie.

Heroptreden van DE HEKS !  (lokale troubadour van de jaren '50) 

Paalonline organiseerde dinsdagnamiddag 23 oktober in “Dienstencentum De Klitsberg” een geslaagde dialectnamiddag met een gevarieerd programma voor een volle zaal.

De vraag kwam een tijdje geleden van bezoekers van het Dienstencentrum om eens “iets” te doen rond ons “Böetings dialect”.

De taalcommissie van paalonline raapte het voorstel op en werkte een namiddagprogramma uit met cursiefjes in ons dialect, met liedjes in ’t Böetings en foto’s van vroeger en nu.

---  vorige aflevering:  Vinus opgeroepen als soldaat en terugkeer naar de Buiting ---

Ook zijn ouders waren gevlucht voor de Duitsers, met paard en kar. Ze zijn tot in Zichem geraakt, dat lag daar vol met volk van de Buiting. Het is toen dat Stinus Kimpen doodgebleven is in een bombardement. Toen het bombardement begon, ging hij lopen in de richting van een huis, om veilig te zijn, en precies daar viel een bom. Dat was toen een hele slachting. Eigenlijk vocht in die periode iedereen voor zijn eigen leven.