Deze website gebruikt zoals de meeste website cookies om uw bezoek zo aangenaam mogelijk te maken. Wij respecteren hierbij uw privacy maximaal. Indien u verder gaat naar de website staat u de plaatsing van cookies toe. Meer info over ons cookiebeleid - klik hier. -
De correspondenten
In deze rubriek laat paalonline "correspondenten" van ver weg en dicht bij aan het woord die willen berichten over initiatieven en voorbeelden in hun omgeving om de maatschappelijke betrokkenheid van de inwoners te verhogen.
Paalonline is dan wel een website die vooral focust op het dorp Paal en op alles wat hier gebeurt, we doen dit vanuit een bredere visie op de toekomst van mens en maatschappij en op de rol van lokale gemeenschappen daarin.
Het bevorderen van het samenhorigheidsgevoel en de verbondenheid tussen de inwoners van onze dorpsgemeenschap staan hierbij voorop.
Uiteraard is dit geen typische Paalse bekommernis, maar kadert zij in een algemene beweging voor meer sociale cohesie en burgerbetrokkenheid bij maatschappelijke evoluties en projecten van samenlevingsopbouw.
Buitinglander in coronatijden: Kris Caubergs in Mallorca
Kris Caubergs, vrijgezel, woont in Playa de Palma. Hij werkt als ‘ jefe de animacion’ voor de hotelketen Iberostar en is verantwoordelijk voor 3 hotels, Iberostar Cristina, Iberostar Playa de Palma en Iberostar Bahia de Palma.
Is je bedrijf nog actief?
Ik sta momenteel op non actief. Normaal was ik op 18 maart beginnen werken, eerst naar Tenerife en van daaruit verder naar Montenegro om daar een animatiecursus te gaan geven. Al onze hotels zijn gesloten, ik heb maandag de directie nog aan de telefoon gehad. Ons bedrijf heeft een bookingsstop tot minimaal 1 mei. De vrees is dat dit wordt verlengd. De meest positieve denkpiste vanuit het bedrijf momenteel is half juni.
Hoe is momenteel de toestand op de plaats waar je woont?
Van Paal naar Pala (afl.24): nomade in tijden van corona
Amper terug van een reis en een volgend nomadisch project staat weeral in de steigers .
Ik heb nauwelijks de tijd genomen om de werkzaamheden op de kade in Rotterdam te bekijken. Het feit dat er nog steeds gewerkt wordt, bewijst wel dat de eindplanning verdaagd is . Weeral !
Het waarom of de reden daarvoor wordt aan de bewoners niet medegedeeld en ook niet wat die “grap” kost.
Als doekje voor het bloeden voor het aanhoudend ongerief kregen de omwonenden rond nieuwjaar een portie oliebollen(smoutebollen) aangeboden door de aannemer. Deze twijfelachtige lekkernij is aan mij voorbijgegaan, omdat ik tijdens dat aanbod ’n expositie van Marcel Broodthaers in het HCAK te Antwerpen bezocht. Daar had ik geen spijt van. Ik ga Antwerpen trouwens graag bezoeken. ’ n Stuk van m’n zeemansleven speelde zich daar af en dat laat zo z’n nostalgische, avontuurlijke en weemoedige sporen na.
Van Paal naar Zuid-Afrika(afl.11): Limburgse pater vermoord
Aan alle Palenaren ook de allerbeste wensen voor het jaar dat al wat gevorderd is.
Hier lijkt alles rustig en vredig . Met de feestdagen is ook hier weinig te beleven. Al kan het onheil plots bij heldere hemel toeslaan.
Jullie hebben in Het Belang van Limburg waarschijnlijk ook gelezen wat pater Jef Hollanders uit Oudsbergen overkomen is … Deze man moet wat mee gemaakt hebben , want ik verneem dat hij door wurging is overleden . Wij kijken hier niet meer op van deze praktijken.
Een paar kilometer hier vandaan is er een dagkliniek. Enige tijd terug werd daar gewoon overdag een overval gepleegd . Personeel en patiënten moesten hun bezittingen afgeven. Later kwam aan het licht dat de leider van de bende een politieman was, die in burger zijn dienstwapen gebruikte om samen met een bende onnozelaars hold ups te plegen .
Van Paal naar Pala (afl.23): de tijd oversnelt ons !
De reis van van Paal naar Pala van A naar B van punt 1 naar 5 gaat onverbiddelijk verder.
Inmiddels zijn we beland in 2020 en ik heb amper de tijd gevonden om al de Palenaren en Palingen een voorspoedig Nieuwjaar te wensen . Bij deze dan.
De tijd over-snelt ons en al is dit geen gebruikelijk woord feitelijk is het dat wat ons overkomt. De definitie van het woord (oversnellen) ontbreekt maar ook in het definiëren van tijd schijnen we te kort te schieten.
Graag had ik verslag willen doen van het verloop van mijn reis door Zweden, Denemarken en Duitsland nadat we een bruiloft hadden gevierd in Zweden. Maar door het voortsnellen van de tijd en het feit dat we alweer lang terug zijn in Rotterdam lijkt het allemaal irrelevant. Toch is een reisverslag nooit weg dus we vergeten de relevantie en, het niet bij de tijd zijn blijft een fenomeen waarmee we allen te maken hebben of krijgen.
Van Paal tot Pala (afl.22): vooruit met de geit !
Vooruit met de geit en op naar Pala!
Na op reis te zijn geweest, lijkt het erop dat indrukken die je opdeed tijdens die reis moeten bezinken, moeten inkalven en derhalve hun plaats vinden in de vorm van herinneringen. Pas na een tijd kunnen we, zoals dat heet, weer vol in het dagelijkse leven staan.
Natuurlijk beleeft iedereen dit fenomeen op haar of zijn manier en tempo. De relativiteit van tijd in gedachten, alsook het objectieve begrip in relatie tot het herleven van een reis. Enfin…
Een en ander op een rijtje gezet, onze fietstocht vanaf Zwitserland langs de Rijn terug naar huis was een fantastische ervaring. We hebben genoten van de prachtige natuur die ons op deze tocht ten deel viel. Het in open lucht zijn, klimmend bergop en met duizelingwekkende vaart bergaf fietsen was een belevenis die we niet hadden willen missen. Het kamperen in ons kleine tentje, de contacten die we deelden met andere reizigers en de lokale bevolking tijdens onze tussenstops ook niet.
Van Paal naar Zuid-Afrika (afl.10)
Nog snel een update vanuit Zuid-Afrika. Hier wordt het stilaan zomer, de temperaturen gaan naar 25 graden en dat zal zo doorgaan tot in mei. Ik hoor dat in het mijn land van mijn voorvaderen ondertussen het regenseizoen is aangebroken. Eveneens tot in mei ? Goed voor het grondwater bij jullie ! Hier kampen we voortdurend met watertekorten.
Wie ook tot in Zuid-Afrika geraakt is, is jullie wolf Naya. Het is bekend dat wolven grote afstanden kunnen afleggen, maar voor een dode wolf is dit toch wel een record ! Spijtig voor het dier, maar zo haal je ook hier in Zuid-Afrika het nieuws: als je doodgeschoten wordt. Nevenstaand artikel komt uit de digitale krant NetNuus.com. Jammer dat ik niet weet wie het gedaan heeft, want voor 500.000 Rand wil ik wel klikspaan spelen. Ik vertrouw erop dat jullie onze taal vlot kunnen lezen en begrijpen, zo zoeken jullie maar eens uit hoe een 'omgewingskundige' in het Nederlands heet.
Van Paal tot Pala (afl.21): een reisje langs de Rijn (2)
Ik kan amper wachten op het boek van Patrick Svenson, een Zweeds schrijver en journalist die het natuurwetenschappelijk en schijnbaar onoplosbaar probleem van de trek der palingen onderzoekt. Het uit het Zweeds vertaalde boek met als titel ‘’ Over een vader, een zoon en de paling’’ verschijnt begin november bij boekhandel ‘‘de Standaard’’. De zoektocht gaat over de oorsprong van de paling, (mens *)
Palingen, je ving ze in de Zwarte Beek, ze vangen ze in Zweden en ze spartelen in de Rijn. Tot in de vochtige weiden op meer dan tweeduizend meter hoogte rond de Tomasee waar de Rijn ontspringt zijn de aaltjes te vinden. Ze trotseerden een tocht van vijfduizend kilometer vanaf de Sargassozee en bedwongen talloze gevaren en stroomversnellingen. Zelfs de watervallen van Schaffhausen vormden geen probleem , verder en verder ging hun reis stroomopwaarts.
Met wat verbeelding wordt zo’n fietstocht stroomafwaarts langs de Rijn een veelvoudige belevenis waar de palingen je vergezellen. Behoudens de prachtige landschappen die je fietsend ten deel vallen, zijn er de talloze contacten die je al bivakkerend langs de route opdoet . Je ontmoet mensen die allen met een persoonlijk verhaal de een of andere reis maken. Op de camping (rond het kampvuur ) worden deze verhalen verteld.
Van Paal tot Pala (afl.20): een reisje langs de Rijn
Uit mijn hoofd probeer ik een liedje te verjagen dat in 1906 dat gecomponeerd werd door Paul Lincke en waarvan de titel eigenlijk ‘ Das ist die Berliner Luft ‘ luidt. Louis Davids en Rika Davids zongen het en vervolgens Willy en Willeke Alberti, zij het met een andere titel en tekst, namelijk ‘Een reisje langs de Rijn’. Het liedje vertelt over iemand die een geldprijs in de loterij gewonnen heeft en daarmee vrienden en familie trakteert op een cruisetocht over de Rijn in Duitsland. Gerard Cox en Andre van Duin zongen het ook nog. Adele Bloemendaal liet er een naar het milieu verwijzende satirische tekst op los ‘ Wat drijft er in de Rijn ‘.
Nu je interesse voor deze oorwurm vast gewekt is, wil ik jullie een deel van de melige tekst niet onthouden. Ik houd het bij één couplet en dat gaat als volgt:
Van Paal naar Erger (Afl.9): het schaakbord
Bij het schaakspel begint altijd diegene die met de witte pionnen speelt. Bij ons in Z.-A. is dit verboden en mag degene die de zwarte pionnen hanteert het eerst beginnen.
Die regel geldt overigens niet alleen in het schaken. Vandaag lees ik in de digitale krant over een klacht vanwege het Black Management Forum, dit is een forum dat in Z.-A. toezicht moet houden opdat lucratieve jobs in handen komen van de zwarte bevolking. Blanken worden overal uitgesloten.
Dit forum richt nu zijn pijlen op het feit dat Nico Bezuidenhout (her)aangesteld is als uitvoerend hoofd (topman) van de lage kosten luchtvaartmaatschappij Mango. De reden ? Hij heeft een blanke huidkleur.
Van Paal naar Erger (Afl.8): Spiegelbeeld
Aan de andere kant van de wereld lijkt alles anders, maar toch weer niet. Wist je dat als je op het noordelijk halfrond het water uit het bad laat lopen, de kolk naar links draait ? Wel, hier op het zuidelijk halfrond draait hij naar rechts. Maar het bad loopt evenzeer leeg. Soms kijk ik naar België als in een spiegel.
Een paar weken terug waren het ook hier parlementsverkiezingen . Het ANC heeft een massa stemmen verloren, maar is nog altijd in de meerderheid met 52 % . De partijen die aangroeiden zijn anti blanken partijen, met parlementsleden die nog niet tot 10 kunnen tellen .
Basecamp! (afl.19)
We zijn teruggekeerd van ons verblijf in Egypte en na drie maanden is het best weer een beetje wennen als je thuiskomt.
Thuis is nog altijd het Noordereiland, ‘het Eiland midden in de Nieuwe Maas en de stad Rotterdam’ ,een eiland dat ik zie en aanwend als drijvende metafoor om de verbinding te kunnen leggen tussen Paal (waar ik vandaan kom) en Pala (waar ik naartoe wil). In de hectiek en de zogenaamde realiteit van de alledaagse wereld is het niet evident dat die connectie vlot verloopt. Het tegendeel is waar.
Na 15 jaar in dit land begin ik te merken dat de rebellie en vijandigheid in de omgeving elke dag verergert. In ons nabijgelegen dorpje J. , waar wij onze dagelijkse basisinkopen doen zoals brood, melk en suiker, is het een chaos van jewelste.
Het krioelt er van de kleurlingen die niet willen werken en kinderen die weigeren om naar school te gaan. Ze staan dan in de portieken, vallen je lastig met bedelarij en onnozele zever. Als je dan niet antwoordt blijven ze je achterna snauwen met allerlei prietpraat.
Ze willen je ook behulpzaam zijn om je boodschappen te dragen. Als ze dan aan je wagen komen om die in te laden verwachten ze een fooi. In vele gevallen zijn ze dan al lang lopen met jouw boodschappen. Ook vragen ze aanhoudend om een lift naar huis.
Verder dus met m’n relaas over Sinaï, het Egyptische schiereiland op het Aziatische werelddeel, waar ik afgelopen weken mocht vertoeven tussen Bedoeïenen van de Aliqat stam. Al jaren ben ik bevriend met een belangrijke familie uit deze stam en zo werd ik uitgenodigd om getuige te zijn van de bloemenpracht die hun woestijnvallei dit jaar tooide. Samen met mijn vrouw Carol, een gids en een chauffeur togen we met de pick-up truck op pad. Na uren rijden door woest gebied, van het El Gibi plateau naar Hadbet el Kabari en de bergen van Gebel el Gunna bereikten we Farsh Kalasa en vervolgens, via de route door de vallei, ons einddoel , een tentenkamp in Ramlat Himayir. De woestijn bestaat niet alleen uit zand maar uit rotsformaties met hun ontelbare kleurschakeringen en imposant opdoemende bergen. Hier en daar groeit er een acaciaboom en wat hittebestendige struiken. De uitzonderlijke regenval deze winter zorgde ervoor dat die ogenschijnlijk onherbergzame woestenij getooid werd met planten en bloemen. Een uniek tafereel. Het was de derde keer in zeventien jaar dat dit gebeurde.
Een tweede bericht vanuit Sinaï, de grote zandbak waar Moses met z'n vluchtelingen ronddwaalde, in Bijbelse tijden het decorum van een weergaloos tafereel.
Hier vind je de berg die Mozes beklom, op weg naar de top stuitte hij op de brandende doornstruik van waaruit God hem toesprak. Hij kwam vervolgens weer naar beneden met de tien geboden, gebeiteld op de stenen tafelen.
Aan de voet van Berg Sinaï bevindt zich een prachtig Grieks Orthodox klooster, dat ik meermaals mocht bezoeken. Ook de berg beklom ik regelmatig. De 2285 meter hoge top is in de winter vaak met sneeuw en ijs bedekt. Als je er de nacht doorbrengt, word je beloond met een adembenemende zonsopgang over het berglandschap rond het St.-Catherina klooster.
Een droge zomer. Jullie in België zijn er nog van aan ’t bekomen, ’t mag nog wat extra gaan regenen volgens jullie weermannen/vrouwen om het grondwater terug op peil te brengen. Ja watte ! Wat moeten wij hier dan zeggen. Wij hebben de voorbije zomer amper 1 dag regen gekregen. Het is hier verschrikkelijk droog. Het gazon voor mijn huis is zwart geblakerd door de zon.
Deze droogte houdt al een aantal jaren aan. Vorig jaar al zijn de boeren hier begonnen met boorgaten om het water uit de grond op te pompen om zo hun ‘opgaardammen’ (spaarbekkens) te vullen.
VAN PAAL TOT PALA (afl.16): moet er nog zand zijn (deel 1)
Al zo’n dertigtal jaren verkas ik ‘s winters naar het Midden Oosten en meer specifiek naar het Sinaï gebied, het Aziatische schiereiland dat bij Egypte hoort, dat zelf dus grotendeels deel uit maakt van het Afrikaans continent. De redenen waarvoor ik naar dat gebied trek in die periode zijn veelvoudig. De temperatuur in de Sinaï bedraagt tussen december en april 22 tot 28 graden celcius, de nachten zijn wat koeler en dat komt het slaapcomfort ten goede. Het regent er amper, en door het gebrek aan industrie is de lucht onbezoedeld, er heerst geen lichtpollutie en zo valt er een prachtige sterrenhemel te bewonderen. Vervelende insecten zijn er nauwelijks te bespeuren, dit in tegenstelling tot tropische of subtropische streken, het woestijnklimaat elimineert een hoop van dit soort ongemakken.