Terwijl jullie in België zitten te rillen in de regen of misschien ondergesneeuwd vastzitten in een bekend skioord, is het hier bij ons ontzettend warm. Temperaturen tussen 30 en 35° doen mijn oude mijnwerkerslongen naar adem snakken. Vanaf 11 uur durf ik niet meer buiten komen.
Niet alleen het feit dat ik opgegroeid ben in een ander klimaat speelt mij parten, ook mijn andere culturele achtergrond bezorgt mij geregeld koude rillingen of net een oververhitte rooie kop, afhankelijk van de confrontatie met de andere culturen in dit land: blank, zwart en bruin. Jazeker, ook met de blanke cultuur. Omgaan met een andere cultuur brengt wrijvingen mee, een gevoel dat jullie in België ondertussen ook met ons delen.
Alleen: wat wij hier meemaken is volgens mij een voorafspiegeling van wat jullie nog te wachten staat, eens de migratiestromen jullie samenleving ook van binnenuit gaan veranderen. Ik hoop oprecht dat ik mij vergis.

In België struikelt de regering over het migratiepact.  Ook hier aan de andere kant van de wereld zijn wij er niet gerust op dat de migratiestromen onder controle kunnen gehouden worden.

Sinds de afschaffing van de Apartheid zijn honderdduizenden Afrikanen uit de buurlanden naar Zuid-Afrika gekomen omdat dit land net iets welvarender was.  Momenteel wonen er in Zuid-Afrika 5 miljoen immigranten, op een totaal bevolkingsaantal van 50 miljoen. 

Voor een deel hebben we die immigratie zelf in de hand gewerkt. Fruitboeren hebben mensen van Zimbabwe moeten inhuren omdat hier velen niet meer voor een blanke baas willen werken.  Tuinmannen, mijnwerkers, huishoudhulpjes, horeca-personeel, uitbaters van winkeltjes:  in alle minder goed betaalde jobs vind je veel buitenlanders terug.  Net als bij jullie in België zijn ze een onmisbare schakel in de economie geworden.

Maar net zoals jullie krijgen wij te maken met de keerzijde van de medaille.  “Makwerekwere” worden de buitenlandse Afrikanen hier genoemd, de ‘andere’ Afrikanen.  Ja, het lijkt een beetje op ‘makakken’, met dezelfde gevoelswaarde. De buitenlanderhaat leidt ook in Zuid-Afrika geregeld tot gewelddadige rellen en zelfs raids,  waarbij allochtonen uit hun huizen verjaagd worden.

Vlaanderen wil in 2019 starten met een nieuw kinderbijslagsysteem, met de naam Groeipakket, zo lees ik hier op het internet in de Vlaamse kranten. Jullie leven in één van de dichtstbevolkte regio's ter wereld. Daarom viel ik aanvankelijk zo voor Zuid-Afrika: de open ruimtes, de natuur ...

Paradoxaal moet ik nu stellen dat niet Vlaanderen, maar dit land overbevolkt is, toch in verhouding tot zijn middelen.

Als ik bij ons in de woonbuurt kom zie ik honderden kindjes. De schrik slaat mij om het hart als ik bedenk dat die allemaal groot moeten worden. Waar moet al het eten vandaan komen?

Zelfs kinderen krijgen hier kinderen. Mijn schoonzus werkt in een naburige stad in de dagkliniek. Zij vertelde bij haar laatste bezoek dat er bij haar in de kliniek kinderen van 13-14-15 jaar op consultatie komen met een baby op hun arm.

In mijn laatste twee verslagen voor ‘’paalonline’’  manifesteerde ik mij als toeristisch  promotor van Rotterdam  en schreef over de grote haven, over de stad met haar moderne naoorlogse architectuur, over het verscheiden culturele karakter en al de manifestaties en evenementen die er plaats vinden.

Het carnaval en de wereldhavendagen  werden opgevolgd  door de wereldkampioenschappen skate boarden. Het weekend  daarna maakt Rotterdam zich op voor Pride Parade  en fungeert de stad als decorum voor de gay scene. ‘’Never a dull moment ‘’ zouden de Engelsen zeggen. In Oud - Nederlands kunnen we er aan toe te voegen,   ‘’voor elck wat wils “.   Behoudens toeristische stadsbranding  brengen deze activiteiten ook duiten in het zakje.

Maar het is natuurlijk niet al goud wat blinkt. Zoals overal ter wereld sluimert ook in Rotterdam de maatschappelijke tweedeling. Dit is ook het geval in een stad met zoveel immigranten die meestal niet delen in het gewin zoals dat op Prinsjesdag (18 september, de dag dat de Nederlandse  regering  boekhoudkundig verslag doet van het reilen en zeilen van de staat)  aangekondigd  werd.