Schiller’s ‘Ode to Joy’ komt even in gedachten.

Even maar, want het herbeleven hoort op te houden, wanneer het dagelijkse leven een herstart wil maken. Naast de mooie aantekeningen van een reis,  is een terugblik op de minder prettige bevindingen van zo’n tocht belangrijk, tenminste als je de toekomstige reiziger een kleine dienst wil bewijzen. En…samen met de Palenaren en palingen zijn we dat ten slotte allemaal. 

In mijn vorig relaas maakte ik daar reeds enig gewag van.  Menselijke ingrepen zijn daaraan debet. In het antropogeen laat het economisch gewin zich maar al te veel slecht verhouden tot echt welzijn. Gewin dat zich trouwens vooral laat toebedelen aan enkelen, niet aan allen.  Foeilelijke gebouwen vertegenwoordigen meestal de plaatsen waar de winst wordt behaald en in algemeenheid werken er mensen die weinig menselijk worden behandeld. De naaste omgeving is waarneembaar vervuild en bij nader onderzoek  is de wijde omgeving dat ook. 

De winstdelers wonen vervolgens op plekken waar hekwerken, of andere obstakels een prachtige wandeling tot een eind brengen.

Ook thuis, op het Noordereiland, wonend in een stedelijke omgeving,  merk ik van dag tot dag de onheilspellende voortekenen van de ongebreidelde drang tot gewin en eigenbelang. Het lijkt erop dat er voorlopig geen eind aan komt. Steeds meer projectontwikkelaars en vastgoedbezitters storten zich op de verhuur van kamers ten behoeve van studenten die exorbitante bedragen willen betalen voor enkele vierkante meters in zo ’n kadepand. Het zorgt ervoor dat oorspronkelijke bewoners uitgekocht worden en verhuizen. 

De openbare ruimte ziet er slordig uit omdat fietsen ( het  meest populaire vervoermiddel ), rommelige bankjes en zitelementen her en der achteloos geplaatst worden. De tegels die uit de stoep verwijderd werden om  er wat groen of wat bloemen te planten veranderen in een mum van tijd in verwaarloosde plekken . De tijden waar de bewoners de stoep voor de deur veegden ligt lang achter ons en ook de tijd dat de gemeenschap begaan was met de ruimte en met elkaar behoren tot het verleden. Het bankroet van het gedoogbeleid is het einde van de sociale cohesie. Politie en ordediensten zijn onderbemand en beroepen zich op prioriteiten als zaken veel verder gaan als gedogen. Bar en boos kan je zeggen. Je kan het relativeren. Natuurlijk is het allemaal klein bier in vergelijking met….. De tendens is echter onmiskenbaar, lokaal, globaal en  overal merkbaar.

Onversaagd  maakt de reiziger er melding van en vervolgt zijn weg.  

We zijn naar Zweden gevlogen om een trouwfeest van een jonge vriend bij te wonen, een Deens componist met Poolse achtergrond die zich in de echt verbond met een actrice uit Iran. Ze wonen in de wijk Nacka  van Stockholm aan een prachtig meer voorzien van houten, voor het publiek toegankelijke steigers, met plekjes waar je kan uitrusten en zo in het water kan duiken. 

Ze hopen dat hun nu nog ongeboren kind  een toekomst heeft en daarvan kan genieten.

Over genot en gejammer in Stockholm, Kopenhagen en Hamburg volgende keer meer.

Joe