Deze website gebruikt cookies

Deze website gebruikt zoals de meeste website cookies om uw bezoek zo aangenaam mogelijk te maken. Wij respecteren hierbij uw privacy maximaal. Indien u verder gaat naar de website staat u de plaatsing van cookies toe. Meer info over ons cookiebeleid - klik hier. -

De correspondenten

De correspondenten

In deze rubriek laat paalonline "correspondenten" van ver weg en dicht bij aan het woord die willen berichten over initiatieven en voorbeelden in hun omgeving om de maatschappelijke betrokkenheid van de inwoners te verhogen.

Paalonline is dan wel een website die vooral focust op het dorp Paal en op alles wat hier gebeurt, we doen dit vanuit een bredere visie op de toekomst van mens en maatschappij en op de rol van lokale gemeenschappen daarin.

Het bevorderen van het samenhorigheidsgevoel en de verbondenheid tussen de inwoners van onze dorpsgemeenschap staan hierbij voorop.

Uiteraard is dit geen typische Paalse bekommernis, maar kadert zij in een algemene beweging voor meer sociale cohesie en burgerbetrokkenheid bij maatschappelijke evoluties en projecten van samenlevingsopbouw.

 

Verder in de tijd en een terugblik op onze voortgaande reis.
De ervaring die een reis met een zeilschip over de grote oceaan met zich meedraagt vraagt er om gedeeld te worden.
Met een matig windje zeilen we van Panama City naar een paar eilanden voor de kust van Panama.
De eilandengroep draagt de naam ‘Las Perlas’ en we zijn van plan er te ankeren en een paar duiken te maken. Het onderwaterleven schijnt er subliem te zijn.
De eilanden zijn mooi met witte zandstranden en wuivende palmen. In een baai waar enkele andere zeilschepen lagen, gooiden we anker en werden we verwittigd door de bemanning van een Franse zeilboot dat we op een zandbank dreigden te lopen. Deze ervaring werd ons gelukkig dus bespaard .

Na een interludium van vier maanden is er weer wat correspondentie van een Palenaar in Nederland. 

Gedurende mijn absentie op het Paalonline-podium stond de wereld uiteraard niet stil. Die draaide door, ook al hield Matthijs van Nieuwerkerk er mee op. Voor heel veel mensen draaide de wereld als ’n vierkantige bol. Corona in al z’n varianten verscheen en verbleef ten tonele. Mensen stierven er aan, ook vrienden. 

Leven met long covid en heel de malaise waaronder de wereld hedendaags gebukt gaat, is ons deel geworden en oorlog lijkt een voorwendsel is om die realiteit te ontvluchten. We zijn er getuige van in Oekraïne. Oplossingen lijken niet voorhanden.

Ik waag het niet m’n vinger op te steken, nee verre van. In plaats daarvan ondernam ik ’n tocht weg van de overstelpende ontreddering. Aan boord van een zeilschip voer ik weg van de wereld. Weg van de wal. De zee op. Via de Atlantische Oceaan, door het Panama kanaal naar de Grote Stille Oceaan. 

Terwijl Omicron nog volop waart in Rotterdam, probeert het gewone leven een  ingang te vinden. Je mag weer naar de winkel,  naar het voetbalstadion en de bioscoop.  Overal gelden nog “maren” en beperkingen. Mondkapje op, mondkapje af. De maatschappij lijkt ontwricht. Zekerheden zijn onzeker.  Dat waren ze natuurlijk altijd al. Het covid-virus  benadrukte het alleen.  

Rotterdam viel in de tweede wereldoorlog ten prooi aan een verschrikkelijk bombardement dat de stad platlegde. Met vereende krachten  en de befaamde Rotterdamse  werklust  ( er is een gezegde dat men hier in Rotterdam overhemden met opgerolde mouwen verkoopt ),  vond de wederopbouw  plaats. 

Blijkbaar gaan we ons moeten neerleggen met het feit dat ‘’ Corona een blijvertje is”.

Of we nu in Rotterdam wonen, in Paal of Timboektoe.

Inmiddels hebben we varianten van het virus voorbij zien  komen en allerlei beleidsmaatregelen om het virus te beheersen. Het liedje ‘heen en weer’  van Drs P. beschreef het ook al.

Recentelijk hebben we te maken met de Delta-variant en dat baart serieuze zorgen . In Nederland is een gedeeltelijke lock-down weer van kracht en het is wachten op invoering van het G2- beleid.

De  komkommertijd  is afgelopen en de zomer 2021 is  meteorologisch voorbij. 

De scholen zijn terug begonnen, de vakantie is voorbij, maar toch lijkt er  in Rotterdam  verder weinig te gebeuren. Natuurlijk en zoals in alle grote steden wordt er gemoord: de kogels fluiten door de straten , er worden  echtelijke ruzies beslecht en hangjongeren worden gesommeerd door te lopen. En ja,  je zou het haast vergeten, er werd een enorme  katvis gevangen in Spijkenisse (een voorstad van Rotterdam die in de volksmond Spike-City wordt genoemd). Twee meter veertig mat die vis. Daar heb je een behoorlijke pan voor nodig om die te bakken. 

Bijna een maand geleden was er het schokkende nieuws dat oud-president Zuma opgepakt was en in de gevangenis gestoken wegens corruptie en oplichting . De hel brak los in de steden, we hielden de adem in met de vraag : hoe gaat dit aflopen ?

Een paar honderd winkelcentra werden geplunderd , leeggeroofd , en vele werden in brand gestoken . Gelukkig is alles nu een beetje tot rust gekomen .

Volgens insiders is dit het begin van een opstand waarvan men nog niet goed weet hoe die gaat eindigen.

Nederland werd opgeschrikt door de aanslag op Peter de Vries en de overstromingen in Limburg. De verontwaardiging daarover ging over de grenzen net zoals de ontzetting over de waterramp die delen van Vlaams Limburg, Wallonië  en Rheinland-Westfalen ondergingen.

Even drongen deze gebeurtenissen de coronacrisis naar de achtergrond. Nu, amper een etmaal later  en terug naar de orde van de dag, registreert Nederland dagelijks weer 10.000 besmettingen. De rondwarende Deltavariant en de versoepeling van de regels zorgden voor een explosieve stijging van de geïnfecteerden.  Jongeren die blijkbaar niet in het gareel te houden zijn, worden als voornaamste verspreiders van het virus aangemerkt . 

lvge copy copy Lang niets meer van me laten horen .  Dit komt omdat er hier zo weinig te beleven valt .

Ondertussen is hier de winter aangebroken .  's Ochtends is het nogal koud .  Dan is de temperatuur zo’n +4° .  Overdag schijnt de zon zo’n beetje en kunnen de temperaturen oplopen tot ongeveer 15°.

Hier gaat het leven ongeveer verder gelijk vóór de corona .  Wij dragen hier heel miniem ons mondmasker .  Van afstand houden is er geen sprake .  In winkels dragen zelfs de bedienden geen masker .

In Rotterdam speelde zich recent het Eurovisie Songfestival af. Behalve dat er een lint van spandoeken voorzien van allerlei kleuren en teksten refererend aan titels van winnende liedjes die gedurende deze wedstrijd in de stad opgehangen waren, heb ik er verder weinig van gemerkt. Met miljoenen anderen heb ik wel  het programma bekeken op TV via de BBC waar de commentariëring  meestal een ironische toon voert.  Het decorum van de show was fantastisch te noemen. De effecten waren bombastisch en lumineus.  Lichtelijk chauvinistisch heb ik genoten van hoe Rotterdam en het Noordereiland  in beeld werden gebracht. Maar goed, alles gaat voorbij en ook dit spektakel kan als historie beschouwd worden. 

Alles went en zo is toeven in het corona tijdperk  een vertrouwd gegeven geworden.   Ook in het multiculturele  Rotterdam  is anderhalve meter afstand houden van elkaar en het dragen van een mondkapje de norm.  Zowel ikzelf als mijn vrouw hebben een Pfizer vaccin  gekregen  en zo is ons gevoel van veiligheid licht toegenomen.  

De mogelijke vaccinmutaties in acht nemend, blijven we echter alert en ook op een milde besmetting zitten we niet te wachten. Vanaf woensdag kon men in Nederland  tussen 12.00 u en 18.00 u van een drankje op een terras genieten en de avondklok werd opgeheven. De ziekenhuisopnames blijven echter hoog. De eerder voorgestelde en verdere versoepelingen zoals het openen van dierentuinen, theaters en bioscopen worden een week uitgesteld.  

Joe Cillen vanuit Rotterdam - Gisteren ontving ik mijn oproep om gevaccineerd te worden tegen het coronavirus. Midden april ben ik aan de beurt en word ik de gelukkige ontvanger van het naar ik hoop goed gekoeld Pfizer- vaccin.  

Wel moet ik tien kilometer fietsen voor deze prik daar de vaccinatielocatie zich in Capelle aan den IJssel bevindt. Eind mei word ik daar weer verwacht voor de tweede dosis en lijkt het erop  dat ik mijn traject door het coronalandschap zonder de geest te geven aan een infectie kan uitzitten. Pfffffff. 

Het invallen van de winter zorgde er in Nederland voor dat de hardnekkige beslommeringen die het corona tijdperk met zich meebrengen even vergeten konden worden.  Anton Pieck plaatjes doemden op, schaatsen werden onder de bedstee vandaan gehaald en de vermaarde Elf Steden Tocht  gloorde aan de Friesche einder. 

Het is verbazingwekkend hoe een land plots opveert door een weerfenomeen. Nederland is natuurlijk historisch een land dat verbonden is met het water en als al dat water in ijs veranderd levert  dit een  uniek  schouwspel  op .   Dat je in Nederland prima met een bootje terecht kan om wat te varen  en velen dat ook doen  is niet vreemd. Het waterwegennet is nergens anders zo uitgebreid als hier.  Als  men dan ook nog met de schaats op dat water kan  is het hek van de dam.

Zuid-Afrika is een land waar men nog heel gemakkelijk regels en wetten kan omzeilen.  De zwarten en kleurlingen zijn nogal laks als het gaat over "moetes'' en "niet-moetes" en wij als blanken pikken hierdoor ook veel voordelen mee.

Er is wel wat verschil tussen het platteland bij ons en de mentaliteit in de steden.  Hier in de omgeving valt er weinig te bespeuren van maatregelen die de regering oplegt. De regering laat zich voor die regels inspireren door het buitenlandse nieuws, en probeert ze via de Afrikaanse pers ingang te doen vinden .  In het begin van de uitbraak hier werden er uitgebreide maatregelen ingevoerd en nu 9 maanden lang probeer je je aan de opgelegde regels te houden , maar ja , als jouw medemens er zijn voeten er aan veegt , begin je dat zelf ook te doen.

Ik had vorige keer al gezegd dat je nog heel weinig mensen met een mondmasker ziet.   Wanneer ik naar een winkel ga zet ik buiten mijn mondmasker op, binnen in de winkel zie je dat bijna niemand een masker op heeft.  Dan zet ik het ook maar af . 

Het gezegde ‘vroeger was alles beter’  wordt nogal eens afgedaan  als  de  mantra van  gefrustreerde  conservatieve oude  zuurpruimen. Het woord ‘alles’ verziekt  in deze mantra elke mogelijkheid tot vergelijk. Zonder aarzelen vervang ik graag het woord ‘alles’ door ‘veel ‘ en dat valt te staven. Mijn nabije leefomgeving in Rotterdam  is geweldig veranderd.

Ik woon op een eiland in de Maas met de omtrek van twee kilometer. Vijfendertig jaar geleden moest ik maar enkele stappen zetten om wat vleeswaren te kopen.  Daarbij had ik de keuze tussen drie slagers. Vier bakkers wedijverden om het beste brood  en gebak  op tafel te brengen. 

Op het eiland was alles te verkrijgen en dat varieerde  van huishoudelijke spullen,  een boek, aspirines of een matras. 

Het is enige tijd geleden dat ik nog eens iets van mij heb laten weten.  Hier valt ook zo weinig te beleven dat  het niet de moeite is om iets te vertellen.
In het nieuws draait het hier elke dag ook maar om corona.  Besmettingen vinden plaats als een lopend vuurtje in een droge bush.

Dat kan ook niet anders , want als ik langs de zwarte woonbuurt rij,  kom ik maar een enkeling tegen met een mondmasker op.  De kinderen lopen rond , en al schreeuwend rennen ze huis in huis uit bij de buren.  Niemand lijkt hier te weten hoeveel een spatie bedraagt van 1½ meter.

In Nederland hobbelen we van het ene corona scenario in het andere.
Trouwens overal ter wereld tracht men de pandemie aan te pakken. De tweede covid - golf overspoelt de aarde en de maatregelen die genomen worden om het virus in te dammen verschillen.
Er zijn zelfs beleidsmensen die “ontkenning” als maatregel hanteren. Hoe afschuwelijk komisch is dat?
In Rotterdam overweegt men om extra beperkende maatregelen op te leggen. Behoudens dat café’s en restaurants, sportfaciliteiten, bibliotheken en andere openbare gelegenheden gesloten blijven, denkt men er over om alles dicht te gooien en de verplaatsingen en ook het virus aldus tot stilstand te brengen.