Zuid-Afrika is een land waar men nog heel gemakkelijk regels en wetten kan omzeilen.  De zwarten en kleurlingen zijn nogal laks als het gaat over "moetes'' en "niet-moetes" en wij als blanken pikken hierdoor ook veel voordelen mee.

Er is wel wat verschil tussen het platteland bij ons en de mentaliteit in de steden.  Hier in de omgeving valt er weinig te bespeuren van maatregelen die de regering oplegt. De regering laat zich voor die regels inspireren door het buitenlandse nieuws, en probeert ze via de Afrikaanse pers ingang te doen vinden .  In het begin van de uitbraak hier werden er uitgebreide maatregelen ingevoerd en nu 9 maanden lang probeer je je aan de opgelegde regels te houden , maar ja , als jouw medemens er zijn voeten er aan veegt , begin je dat zelf ook te doen.

Ik had vorige keer al gezegd dat je nog heel weinig mensen met een mondmasker ziet.   Wanneer ik naar een winkel ga zet ik buiten mijn mondmasker op, binnen in de winkel zie je dat bijna niemand een masker op heeft.  Dan zet ik het ook maar af . 

Het is enige tijd geleden dat ik nog eens iets van mij heb laten weten.  Hier valt ook zo weinig te beleven dat  het niet de moeite is om iets te vertellen.
In het nieuws draait het hier elke dag ook maar om corona.  Besmettingen vinden plaats als een lopend vuurtje in een droge bush.

Dat kan ook niet anders , want als ik langs de zwarte woonbuurt rij,  kom ik maar een enkeling tegen met een mondmasker op.  De kinderen lopen rond , en al schreeuwend rennen ze huis in huis uit bij de buren.  Niemand lijkt hier te weten hoeveel een spatie bedraagt van 1½ meter.

Het is ondertussen herfst en er lijkt geen covid-einder te bespeuren. Omdat ik zelf weinig aanpassingen in relatie tot m’n gedragingen in dit corona  landschap moet doen  was ik enigszins verbaasd  dat ik gewezen werd op het feit dat het landschap in Rotterdam inmiddels “ roodgekleurd “  geworden was.  Een bevriende journaliste  waarvoor ik een persoonlijke wandeling door Rotterdam zou beschrijven voor het tijdschrift ‘’Goesting’’ attendeerde mij daarop. 

Het zou weinig zin hebben om een wandeling te publiceren die voorlopig niet te maken is.  Dus we doen een pas op de plaats in “de Rode Zone”.   En… zoals ik intussen gewend ben, doen we dat omzichtig.   Gezien de leeftijd gerubriceerd als kwetsbaar meng ik me niet in de massa. 

Hoe zit het nu met de pandemie, hoe staan we ervoor, hoe gaan we met het coronavirus om, waar gaan we naartoe ?  

Met deze vragen en overpeinzingen vertrek ik naar ons buitenverblijf.  We doen dat al fietsend, want het bevindt zich op luttele afstand van Rotterdam en van de oever van de Nieuwe Maas waar we wonen .

 We nemen ons piepklein tentje mee dat we opslaan aan de boorden van de Oude Maas in een recreatief gebied, dat erg rustig is en op een andere wereld lijkt.  Eigenlijk onvoorstelbaar als men bedenkt dat de afstand  amper vijftien kilometer is.   Amper een blik die je over je schouder werpt. Op de landtong waar we bivakkeren  staan grote treurwilgen die zowel tegen regen als tegen de felle zon bescherming bieden. De rivier stroomt voorbij  en talloze schepen , ook kleinere zeeschepen,  varen af en aan. We staan met ons groene tentje zo dicht bij de rivier dat het lijkt of we ’s nachts overvaren gaan worden.