een feest te worden. We hadden het voornemen om lange wandelingen te maken langs de Taag. We wilden de op de heuvels verspreide historische locaties bezoeken. 

In drie dagen tijd legden we 60 km af en genoten van de blauwe lucht, de wijdse vergezichten langs de rivier en de prachtige gebouwen op  de kades . De botanische tuin en de vele perken en parken die de stad telt waren prachtig om zien. 

Waar Magellaan en Vasco da Gama  zee kozen voor hun ontdekkingsreizen is Lissabon een stad  waar het normaal gesproken bruisend is , met al die pittoreske trammetjes, straatjes  en terrasjes, waar ’n fameus gebakje ‘’ Pastelles de Natta ‘’ gegeten wordt met wat koffie.

In een tijdsbestek van 24 uur  heerste er plots een vreemde stilte in die mooie stad  en de tram en straat waren leeg. In enkele dagen veranderde het melancholische  Lissabon, waar de fadoliederen, gezongen in de talrijke bars en eetgelegenheden een bijzondere sfeer brengen, in een spookstad.  Oorzaak: het coronavirus. 

Zowat alles ging dicht en wat een zonnige zorgeloze vakantie moest worden veranderde in een nachtmerrie. Voor de noodzakelijke levensmiddelen stonden we voor een nabijgelegen supermarktje in de rij op de stoep met een aantal angstige en aangedane Portugezen. Het appartement waar we verbleven was erg donker, hetgeen prettig en koel  aanvoelt op hete zonnige dagen, maar nu een en al naargeestigheid betekende. We hadden tv , maar al het nieuws ging over de crisis en daar werd je natuurlijk allesbehalve vrolijk van. 

In recordtempo ging ik door m’n leesvoer heen en er restte me niets anders dan op zoek te gaan naar een boekenwinkel: een speurtocht  heuvel op heuvel af.  

Onwillekeurig  schoot me een tafereel uit Jose Saramago’s boek ‘’ De stad der blinden’’ in gedachten.  Toch lukte het me om een winkel te vinden en een boek van George Orwell op de kop te tikken met als titel ‘’Shooting an Elephant’’ en een boek van Michel Houellebecq, ‘’Serotonin’’, niet bepaald opwekkende literatuur. 

Nog meer reden om onze laptop te consulteren of er nog vluchten naar Nederland beschikbaar waren (hetgeen door het Ministerie van Buitenlandse Zaken uitdrukkelijk werd gevraagd – een mailtje van onze buurvrouw in Rotterdam attendeerde ons daarop). We hadden geluk: na herhaaldelijk  proberen bereikten we de site van Transavia en die hadden op 19 maart nog een paar stoelen beschikbaar. Met beide handen grepen wij de mogelijkheid tot vliegen aan en de volgende dag stonden we in rijen zo lang het oog reikt bij Departures Terminal 2 van Lisboa. 

Moe en opgelucht landden we in Rotterdam . Uiteindelijk namen we een goede beslissing, want het bleek een der laatste vluchten te zijn geweest. Dat Rotterdam in de ban was van Covid 19 was onmiddellijk duidelijk . Op de luchthaven stond een overmacht van politieagenten  die de passagiers door de aankomsthal loodsten. Met een nagenoeg leeg stel namen we de metro naar huis. 

En waar kan je nu beter zijn dan thuis?  Thuis,waar de kade nog in ongerief is vanwege de eindeloze  reparatiewerken en de palingen in de rivier voor onze deur onverstoord stroomopwaarts of   afwaarts zwemmen. Voorlopig hebben mijn vrouw en ikzelf geen reisplannen meer. 

Het familiebezoek naar  Wales en onze fietstocht naar Bretagne zetten we in de wacht. En dat kan gezien de situatie nog wel even duren. 

Joe Cillen