Zoals we van plan waren reisden we vorige maand naar Egypte. Gebruikelijk boeken we deze reis ruim bijtijds, iets wat we deze keer nalieten. We dachten met een ‘last minute deal’ voordeliger  te kunnen reizen naar de plek in Egypte die we (na al de jaren dat we er naartoe gaan en er een behoorlijke tijd verblijven) ‘’ Home from Home ‘’  durven te noemen . Deze plek draagt de naam  Dahab (hetgeen goud betekend in het Arabisch) en ligt aan de golf van Aqaba in het  Sinaï gebied.  Historisch is het schiereiland Sinaï veel  besproken. Om maar iets te noemen; de zesdaagse oorlog met Israël, het brandende braambos, de stenen tafelen en de aanbidding van het gouden kalf , het vond allemaal plaats in de Sinaï woestijn. Het feit dat ik veertig jaar lang deze plek bezoek maakt me eveneens onderdeel van die historie. Heb de plek zien veranderen,  kinderen zien opgroeien en kameeldrijvers taxibestuurders zien worden. Het water van de Golf van Aqaba en de Rode zee is een groot aquarium en als duiker  een van de redenen dat ik het als mijn favoriete winterbestemming  kies. De zon, de fascinerende woestijn en de vrienden die ik er heb doen de rest.

Het was even wennen om na een tijd lang op zee geweest te zijn het dagelijkse leven aan wal weer aan te gaan.
De dynamiek van een grote haven als Rotterdam kan echter niet achteloos ondergaan worden. De grootsteedse criminaliteit, de multiculturele problemen, de pandemie, de economische kommer, de
migratie en energiecrisis zorgen dat de spanning er terstond weer is.
De antwoorden die politici en beleidsmakers aandragen blijken ontoereikend, het wantrouwen en moedeloosheid groeit gestaag in een wereld die ( zoals Antonio Guterres het schetste tijdens de
recente klimaattop in Sharm el Sheik) op de afgrond afstevent met de voet op de acceleratiepedaal.
We doen er nog een schepje bovenop met de oorlog in Oekraïne. Daar gaan ze nu de winter in met al de ontberingen die de oorlog meebrengt.
Hoe kon het zover komen?

Verder in de tijd en een terugblik op onze voortgaande reis.
De ervaring die een reis met een zeilschip over de grote oceaan met zich meedraagt vraagt er om gedeeld te worden.
Met een matig windje zeilen we van Panama City naar een paar eilanden voor de kust van Panama.
De eilandengroep draagt de naam ‘Las Perlas’ en we zijn van plan er te ankeren en een paar duiken te maken. Het onderwaterleven schijnt er subliem te zijn.
De eilanden zijn mooi met witte zandstranden en wuivende palmen. In een baai waar enkele andere zeilschepen lagen, gooiden we anker en werden we verwittigd door de bemanning van een Franse zeilboot dat we op een zandbank dreigden te lopen. Deze ervaring werd ons gelukkig dus bespaard .

Terwijl Omicron nog volop waart in Rotterdam, probeert het gewone leven een  ingang te vinden. Je mag weer naar de winkel,  naar het voetbalstadion en de bioscoop.  Overal gelden nog “maren” en beperkingen. Mondkapje op, mondkapje af. De maatschappij lijkt ontwricht. Zekerheden zijn onzeker.  Dat waren ze natuurlijk altijd al. Het covid-virus  benadrukte het alleen.  

Rotterdam viel in de tweede wereldoorlog ten prooi aan een verschrikkelijk bombardement dat de stad platlegde. Met vereende krachten  en de befaamde Rotterdamse  werklust  ( er is een gezegde dat men hier in Rotterdam overhemden met opgerolde mouwen verkoopt ),  vond de wederopbouw  plaats.