Van onze correspondent Joe Cillen in Rotterdam - Op 22 november 2023 mochten de Nederlandse onderdanen naar de stembus . Zowel mijn vrouw als ikzelf  konden niet stemmen omdat we buitenlanders zijn. Ook al verblijf ik haast 50 jaar in Rotterdam, toch mag ik niet deelnemen aan de verkiezingen.  De vraag of ik daar rouwig voor ben, is volmondig met neen te beantwoorden. Dit wil echter niet zeggen dat ik geen interesse heb in  politieke, sociale en maatschappelijke ontwikkelingen in Nederland.

Het is alweer drie maanden geleden dat ik kwam met een relaas hoe mooi de stad is waar ik woon. Over de keerzijde van die medaille en hoe we er op gebrand waren om die stad te verruilen voor een avontuur op de fiets  om te kijken waar al dat water dat voor onze deur stroomt, vandaan kwam.

Bepakt en gezakt met een klein tweepersoonstentje, een slaapzak, wat ondergoed en een pannetje om wat koffie of een blik bonen op te warmen.  vertrokken we. Onze eerste halte was een natuurcamping in de Biesbosch. Een prachtig natuurreservaat vlakbij de oudste stad van Nederland, Dordrecht,  en amper  50 km van Rotterdam.  Voor de tijd van het jaar was het koud en we zaten bij ons tentje in dit fenomenale gebied te vernikkelen.  Tijdens de nacht bleken onze slaapzakken  ontoereikend om warm te blijven en van rust te genieten.  Verkleumd stapten we weer op de fiets bij het ochtendgloren met nog meer dan 1000 km voor de boeg.

Zoals we van plan waren reisden we vorige maand naar Egypte. Gebruikelijk boeken we deze reis ruim bijtijds, iets wat we deze keer nalieten. We dachten met een ‘last minute deal’ voordeliger  te kunnen reizen naar de plek in Egypte die we (na al de jaren dat we er naartoe gaan en er een behoorlijke tijd verblijven) ‘’ Home from Home ‘’  durven te noemen . Deze plek draagt de naam  Dahab (hetgeen goud betekend in het Arabisch) en ligt aan de golf van Aqaba in het  Sinaï gebied.  Historisch is het schiereiland Sinaï veel  besproken. Om maar iets te noemen; de zesdaagse oorlog met Israël, het brandende braambos, de stenen tafelen en de aanbidding van het gouden kalf , het vond allemaal plaats in de Sinaï woestijn. Het feit dat ik veertig jaar lang deze plek bezoek maakt me eveneens onderdeel van die historie. Heb de plek zien veranderen,  kinderen zien opgroeien en kameeldrijvers taxibestuurders zien worden. Het water van de Golf van Aqaba en de Rode zee is een groot aquarium en als duiker  een van de redenen dat ik het als mijn favoriete winterbestemming  kies. De zon, de fascinerende woestijn en de vrienden die ik er heb doen de rest.

Het was even wennen om na een tijd lang op zee geweest te zijn het dagelijkse leven aan wal weer aan te gaan.
De dynamiek van een grote haven als Rotterdam kan echter niet achteloos ondergaan worden. De grootsteedse criminaliteit, de multiculturele problemen, de pandemie, de economische kommer, de
migratie en energiecrisis zorgen dat de spanning er terstond weer is.
De antwoorden die politici en beleidsmakers aandragen blijken ontoereikend, het wantrouwen en moedeloosheid groeit gestaag in een wereld die ( zoals Antonio Guterres het schetste tijdens de
recente klimaattop in Sharm el Sheik) op de afgrond afstevent met de voet op de acceleratiepedaal.
We doen er nog een schepje bovenop met de oorlog in Oekraïne. Daar gaan ze nu de winter in met al de ontberingen die de oorlog meebrengt.
Hoe kon het zover komen?