Buren en vrienden willen je zien en je wordt verwacht op verjaardagen. Collega kunstenaars die een expositie hebben én bevriende schrijvers die een boekpresentatie houden, verwachten je. Muzikanten die je kent hopen dat je opdoemt om hun optreden bij te wonen. Studenten maken hun opwachting om van gedachten te wisselen of om hun afstudeerscriptie te larderen. Lieden van verschillend pluimage bezoeken mijn studio voor een workshop of een rondleiding en ga zo maar door. Tussendoor probeer je nog wat te sporten, muziek te spelen, te lezen en te studeren. Ook het feit dat alle communicatie digitaal lijkt te moeten, is geen zegen voor het rustige gemoed. Waar is het rustige praatje met de buurman, de winkelier, de dorpsgek of de dokter gebleven? Een en ander zou men nu kunnen omschrijven als luxegejammer. Het neemt echter niet weg dat ik het allemaal wat langzamer, gemoedelijker en vriendelijker zou wensen. Misschien is het leven in een dorp wat rustiger dan in de grote stad, al is het dorpsleven van weleer vast ook aan een grote versnelling ten prooi gevallen. In Rotterdam is het leven hectisch. Op het Noordereiland waar ik woon probeert een club van vrijwilligers nog wat voor elkaar te betekenen. Daar kunnen we ons gelukkig mee prijzen. Via ‘’www.iedereenaanboordnu.com” worden er allerhande initiatieven ontwikkeld om het samenzijn te veraangenamen en tot dusver is het initiatief daarin vrij succesvol. Dat is lokaal.
Op het stedelijke, landelijke en globale toneel lijken we beland in totale chaos.
Lucebert’s tekstlijn “alles van waarde is weerloos” is meer dan ooit feitelijk. Dagelijks kunnen we getuigen van een meedogenloze markt , de willekeur van bestuurders, de hebzucht, en het pathologisch narcistisch gedrag van zogenaamde wereldleiders.
Het gemeentebestuur in Rotterdam geeft keer op keer blijk van incompetentie en op het stadhuis doet men niets liever als de oren te laten hangen naar projectontwikkelaars. Musea zijn er jaren gesloten vanwege zogenaamde noodzakelijke verbouwingen, terwijl corrupte ambtenaren hun zakken vullen. Onzinnige projecten zonder enig maatschappelijk nut worden gefinancierd. De openbare ruimte verkommert en mensen aan de onderkant van de samenleving worden planmatig de stad uitgewerkt. Voor daklozen is er al helemaal geen plaats meer.
Landelijk is het al niet beter met de PVV in de hoofdrol. Het blijken hardroepers, die met hun populistische gedachtengoed een collaborerende meute hebben vergaard en daardoor de grootste politieke bende werden, maar intussen als regeringspartij geen enkel maatschappelijk probleem kon oplossen. Samen met de VVD de BBB en NSC vormen ze een kibbelende gepolariseerde club.
Het programma ‘’Buitenhof” van de NPO zondag jongstleden, gepresenteerd door Twan Huys, toonde een haarscherpe schets van de toestand in de wereld . Een gewezen generaal van het Amerikaanse leger schaamde zich voor Trump en benadrukte dat Europa in zijn eigen defensie moet voorzien. De directeur van de Atlantic Commissie, Anna van Zoest, en de hoofdeconoom van de ABN AMRO bank, Sandra Phlippen, vulden het verhaal van de ouwe ijzervreter aan. Investeren in defensie en de auto-industrie vervangen door het maken van wapentuig was hun boodschap. Het is toch om van te flippen dat pensioenfondsen de wapenhandel zouden moeten financieren zoals beide dames in hun mantelpakjes betoogden. Het programma werd besloten door enkele opmerkingen van milieuadvocaat Roger Cox die een apocalyptisch beeld van de wereld schetste en de beide dames enigszins beteuterd achter liet.
Dan volgt er een experiment voor de ongelovigen: plaats in een mooi hermetisch afgesloten keukentje een pot met water op het vuur voeg wat chemische oplossingen toe en kijk wat er gebeurt.
Intussen fiets ik door de wijk waar ik woon naar de kuip waar Feyenoord de inhaalwedstrijd tegen Groningen speelt.
Groeten uit Rotterdam, Joe
