Het landschap in Sinaï is er een van zandvlakten waar verstuivingen her en der voor enorme duinen hebben gezorgd. Bergketens en rotspartijen wisselen elkaar af. Weersinvloeden en tijd zorgen voor de meest bizarre sculpturen. Met een chauffeur en een Toyota 4W landcruiser laten we ons afzetten op een plek in de woestijn ver van de mensheid, om vandaar onze wandeltocht te ondernemen van zo'n vijftien kilometer daags. Stamina en conditie zijn wel vereist want het mulle zand en beklimmingen over de rotsen vragen dat. Terwijl het gedurende de dag moordend warm kan zijn, koelt het in de nacht erg af en wordt het koud in de woestijn.

Het is nodig veel water te drinken gedurende de dag. Met een paar dekens en een voor de wind beschutte plek brengen we de nacht dan door onder een overweldigende sterrenhemel. Vallende sterren, om de aardbol draaiende satellieten zijn onderdeel van dit tafereel. Fraig, onze gids liet zich dit jaar vergezellen door zijn zoon ( Fahad, gids in opleiding) en samen zorgen ze voor ons. Bedoeïenen beheersen de overlevingskunst in de woestijn en met simpele ingrediënten maken ze een appetijtelijk gerecht. Op een houtvuur koken ze thee en koffie en onder het warme as bakt het brood. Dadels en fruit completeren de verrukkelijke maaltijden. Ik kan iedereen verzekeren dat wie deze levenswijze adopteert voor een week stressvrij terugkeert in de bewoonde wereld.

Bij terugkeer in die bewoonde wereld tracht je dat oneindige gevoel nog een poos vast te houden en ik kan niet nalaten de vergelijking te maken met hoe ik als zeeman na een verre reis weer aan wal kwam. Niet alle vergelijkingen gaan hier op omdat mijn geestestoestand van toen en nu enigszins veranderd is, maar toch zie ik de overeenkomsten. Terug uit de woestijn en terug in de stad Dahab zie je weer hoe mensen zich vermaken, vervelen, eten en dingen doen die in de woestijn absurd zouden zijn.