Even leek het erop of het coronavirus niet bestond en bereidde men zich voor op een mogelijke “tocht der tochten”.  De ijsmeesters moesten ingrijpen om de verwachtingen te temperen  wijzend op wakken en op dun ijs en de politiek moest zich reppen om duidelijk te maken dat verzamelingen van mensen niet wenselijk waren gezien de lockdown en de bestrijding van de pandemie. 

Marathonschaatsers zouden in een bubbel mogelijk nog het ijs op kunnen voor een schaatstocht , maar algeheel volks vermaak op het ijs met *’koek en zopie’ moest men vergeten.

Het nam niet weg dat de laatste dagen de drukte op toegangswegen naar plassen, vennen en meren enorm was en dat het  publiek aangemaand moest worden thuis te blijven. De beelden waren echter prachtig: in de sneeuw wandelende mensen een slee achter zich aan trekkend, met de kroost erom en erop.

 Schaatsers op het ijs met al dan niet een rietkraag of wat molens op de achtergrond,  het was even Holland op z’n best en een  onbewust  besef  dat vroeger alles beter was liet zich voelen. 

Tenslotte waren deze winterse taferelen decennia  geleden niet uitzonderlijk en meer gewoon dan ongewoon.   Winterpret  was een jaarlijks  weerkerend evenement  vol jolijt en dit  terwijl  covid 19 niet bestond.

Ik herinner me de tijd dat ik de vijfenzeventig kilometer  lange Molentocht  in de Alblasserwaard schaatste op Friesche doorlopers ,  een belevenis die me voor altijd zal heugen. Duizenden mensen in en om het ijs in een pittoresk Oud -Hollands landschap. De molens van Kinderdijk  en Bleskensgraaf, violisten en harmonicaspelers en andere muzikanten  zorgden voor sfeer.  Stroopwafels, amandelkoeken, grog, warme wijn en hete chocolademelk completeerden het  genoegen op het ijs.

Wandelend met die herinneringen door het besneeuwde Rotterdam  nu  doen je even de pandemie vergeten. 

Maar het weer doet wat het wil en met dooi op komst , en terwijl de sneeuw voor de zon verdwijnt,  verschijnt hetgeen  we even vergeten waren.

Joe Cillen

*koek en drank