De tijd verstrijkt en zelf gebruikte ik die om me over te geven aan de verbeelding en de restauratie daarvan.  Hier vallen we natuurlijk in herhaling maar desondanks wil ik die herhaling nogmaals toelichten. Ooit,…. zeer lang geleden bedacht  ik, dit  in navolging van wat bekende surrealisten een concept dat het eiland dat ik bewoon (het Noordereiland) geen eiland is maar een schip. ‘ Het Motorschip Noordereiland’. Dit concept wierp in de kunstwereld hoge ogen en het ontging ook de wereldbefaamde ’Lonely Planet Gids’ niet.

 Ludieke elementen in het concept, zoals de op ware grootte uitgevoerde  boordlichten, een scheepshoorn en een machinekamer  zijn op het eiland te zien.  Zoals al de fysieke ingrepen in de openbare ruimte dienen deze onderhouden te worden. Door toedoen van een projectontwikkelaar werd de machinekamer deels stuk gemaakt. De firma werd daarop aangesproken  door omwonenden, mezelf  en wat gemeentelijke instanties hetgeen uiteindelijk resulteerde in een vergoeding  om de in ongerief geraakte machinekamer  te herstellen.

Dat heeft me dus durende de komkommertijd bezig gehouden. Weinig denken maar doen. 4

Het herschilderen en restaureren van zeshonderd vierkante meter  is een pittige klus. Er moesten nieuwe verloren gegane teksten over de historie van het eiland  gemaakt worden die dan op panelen gemonteerd, te lezen zullen zijn in de machinekamer . Verlichting, metselwerk, bestrating, het kwam allemaal in beeld. Ik ontkwam  er niet aan om af en toe te denken dat ik het bij het concept had moeten laten ware het niet dat passanten en omwonenden je vergasten op haring, taart, koffie en thee en je uitgebreid vertellen hoe dankbaar ze zijn met het kunstwerk. 

Want ja, dat is het.

Joe Cillen