Al zo’n dertigtal jaren verkas ik ‘s winters naar het Midden Oosten en meer specifiek naar het Sinaï gebied, het Aziatische schiereiland dat bij Egypte hoort, dat zelf dus grotendeels deel uit maakt van het Afrikaans continent. De redenen waarvoor ik naar dat gebied trek in die periode zijn veelvoudig. De temperatuur in de Sinaï bedraagt tussen december en april 22 tot 28 graden celcius, de nachten zijn wat koeler en dat komt het slaapcomfort ten goede. Het regent er amper, en door het gebrek aan industrie is de lucht onbezoedeld, er heerst geen lichtpollutie en zo valt er een prachtige sterrenhemel te bewonderen. Vervelende insecten zijn er nauwelijks te bespeuren, dit in tegenstelling tot tropische of subtropische streken, het woestijnklimaat elimineert een hoop van dit soort ongemakken.
Met hier en daar een schorpioen valt te leven, daarvan ben ikzelf het levende bewijs. De bevolking in Egypte ervaar ik als vriendelijk, en de Bedoeïenen, de oorspronkelijke woestijnnomaden, vind ik goed gezelschap. Het eten is eenvoudig maar smakelijk en de zon staat garant voor zoet fruit. Hier is nog rust te vinden en de ruimte die de woestijn verschaft is een unieke plek om een algemeen detox programma te ondergaan. Met regelmaat trek ik er met een bevriende gids en enkele dromedarissen op uit en verdwijn voor korte of langere tijd in de woestijn. De laatste jaren gaat ook m'n sportieve eega mee.
Niet alleen de woestijn en de woeste bergen laten een diepe indruk na, er is ook nog de zee die het Sinaïschiereiland omsluit. De Rode zee staat synoniem voor wat de wondere onderwaterwereld te bieden heeft: prachtig koraal en een veelvoud van vissoorten die je in geen enkel aquarium zult aantreffen. Afgezien van dit alles is er dan nog het uitermate gunstige economische klimaat voor mij als verwende westerling, een verademing qua levensduurte die me veroorlooft hier een langere tijd te vertoeven. Terwijl ik in Nederland mijn centrale verwarming op een laag pitje zet, bespaar ik een aanzienlijk bedrag op mijn maandelijkse energielasten. De carbon footprint die ik achterlaat met mijn vijf uur durende vlucht naar Sharm el Sheik streep ik daarmee moeiteloos weg.
Het feit dat ons verblijf hier bijdraagt tot enig economisch gewin voor de lokale bevolking is nog een bonus, en houdt iedereen blij in deze fantastische zandbak. Mij althans...... Het woestijnzand tussen mijn Buitingse tanden spuw ik met uw goedvinden wel uit achter de volgende hoek.
Joe Cillen