Fietsen in guur weer heeft het voordeel dat je weinig mensen tegenkomt. Een zegen in de regen dus. In een wijds duinlandschap waren we getuige van een vos die met een konijn in de bek vlak voor ons het pad overstak. We kregen te maken met Galloway runderen die ons de weg blokkeerden en een havik die voor onze neus een merel te grazen nam. Gele schrijvers, talloze soorten vinken,  ’n rietgors, ’n lepelaar en ’n scholekster  het is maar een kleine greep uit het vogelarsenaal  wat ons verraste met hun vlucht of lied, niet alleen tijdens het fietsen maar ook om 5 uur bij zonsopgang als we ontwaakten in ons kleine tentje van amper 1800 gram.  Hoe mooi kan een simpel natuurlijk leven zijn, en hoe lang duurt het nog voor dat ook hier een prijskaartje aan gehangen wordt waar alleen het gegoede segment in de samenleving  aan kan voldoen.  Om te beginnen is het vrij kamperen in Nederland niet toegestaan en de boetes liegen er niet om. De prijzen die gehanteerd worden door de campings aan de kust variëren van vijfentwintig tot vijfenveertig euro per nacht. En dat voor een nacht in een piepklein tentje.  Het vrijheidsgevoel moet duur worden betaald en ook in de sector vrije tijd en vakantie zie je dat de tweedeling zich voortzet.  Steeds meer merk je dat grote bedrijven zich meester maken van de openbare ruimte, ze beheren en exploiteren campings en natuurparken, ze lijven zelfs stranden, plassen en meren in. De markt bepaalt  en de overheid staat het toe. Onder de zogenaamde liberale democratische koepel ‘staat’  viert het ’’laisser faire’’ model van Milton Friedman en de Chicago Mob nog steeds hoogtij. 

Economische groei is nog steeds  de mantra waarvan ook de overheid zich bedient. Een mantra die als verplichting in de huidige maatschappij dient te worden overgenomen. Wie is inmiddels niet vertrouwd  met de digitale toegangstermen ‘’Mijn Overheid”, ‘’Mijn Belastingsdienst’’, ‘’Mijn Digid’’.  Wie niet mee wil of er niet mee kan omgaan ligt eruit. De schrijnende voorbeelden daarvan zijn talloos. Een enkele keer wordt er door de media iets over gemeld. De toeslagen affaire in Nederland was in het nieuws en de Post Office affaire in Groot-Brittannië ook.  Een welgemeend  mea culpa van de schuldigen hoor je nauwelijks ,  zelfs als het duidelijke falen van overheden of verwante instanties aangetoond is. De technologische versnellingen in deze globale wereld zijn ethisch filosofisch niet meer bij te houden . Wetgeving  blijft achter.  Het systeem ligt in een spagaat . 

In Rotterdam doet men er alles aan om het leven van het groeiende leger daklozen ongemakkelijk te maken. Bankjes waar eerst nog een dutje kon op worden gedaan, worden voorzien van obstakels die dat moeten verhinderen. Op het centrale station zijn bankjes zelfs vervangen door betonnen eenpersoons zitelementen.  Ik ben nog steeds van oordeel dat het gehalte van de democratie zich laat aflezen door  hoe het zich verhoudt tot minderheden en zwakkeren in de samenleving.  In Rotterdam is er onlangs een nieuwe burgemeester gekozen.  Ze heet Carola Schouten en was oud minister van landbouw,  natuur  en voedselkwaliteit, een ministerie dat ze later verruilde voor  armoedebeleid,  participatie en pensioenen . ChristenUnie is haar politieke partij.  In oktober treedt ze in dienst . Het zou me  hoopvol kunnen stemmen als de nieuwe burgervrouwe   zich het lot van de daklozen en minderbedeelden (de naasten) zou aantrekken en ervoor zou kunnen zorgen dat  Rotterdam  weer schoon is, en waar een gezonde sfeer heerst. It is all about the vibes. Dat gold vroeger …. Dat geldt nu.