De traditionele eindejaarsactie van de middenstand van afgelopen december werd noodgedwongen uitgesteld. Nu de veiligheidsmaatregelen wat versoepeld worden en winkelen weer mogelijk is, komt men met een alternatief.

Na Api en Ndukula wordt Robert naar Monga gestuurd, de streek van het ontluikend toerisme. Hij wordt er directeur van de vakschool. Er moet getimmerd en gemetseld worden en natuurlijk ook theoretisch les gegeven. In 1960 wordt Congo onafhankelijk en er volgen al snel de eerste relletjes. De vakschool moet gesloten worden wegens gebrek aan middelen. Robert keert terug naar Dakwa: missiewerk in de brousse. In maart 1962 kan hij eindelijk op verlof naar huis.
foto:  Robert met nog enkele confraters bij zijn laatste afreis naar Kongo

Vorige week, 5 mei 2021, was het 200 jaar geleden dat Napoleon Bonaparte op Sint-Helena overleed. Hoewel de voormalige keizer zijn land meesleurde in een debacle, heeft de Franse president Emmanuel Macron  dit met een toespraak aan zijn graf in het Hôtel des Invalides te Parijs herdacht. Naast de vele hervormingen die hij doorvoerde toont de reeks over de Paalse lotelingen één aspect van deze periode, nl. de dienstplicht van vele Palenaren in de napoleontische legers. Maar er is meer, onder zijn bewind, hij was toen nog 1ste consul en nog niet keizer, werd er een bestuurlijke hervorming van de departementen doorgevoerd die maakte dat Paal een aparte gemeente werd, los van Beringen. Louis Leten heeft  hierover een artikelenreeks in voorbereiding. De datum waarop dit gebeurde is  bekend, Louis snuistert nog in de archieven naar de bewijsstukken.
In afwachting gaan we verder met de Paalse lotelingen: 

In het voorjaar van 1955 wordt Robert overste benoemd in Api, een kleine missiepost te midden van de hoema. Begin juli krijgt hij op een zondagmorgen onverwacht bezoek van zijn broer Pol: slecht nieuws ...
Ruim een half jaar later kan hij pas op verlof naar België.  Bij zijn terugkeer in Congo wordt Robert naar Ndukula gestuurd, midden in de bossen. Hier is het wild overvloedig aanwezig en onze missionaris neemt graag deel aan de jacht.
foto:  Robert met de dorpschef
Lees hier het derde deel uit het verslag van zijn broer Pol.

Voor een tweede jaar op rij viert Beringen de ‘Dag van de Buren’ op een alternatieve, en dus coronaveilige, manier. Schepen van Participatiebeleid en Wijkontwikkeling Jessie De Weyer roept inwoners op om zich van hun meest creatieve kant te laten zien en hun buren in de bloemetjes te zetten op 28 mei.

Op de ‘Dag van de Buren’ komen traditioneel heel wat Beringenaren op straat voor een buurtfeest. Door de coronacrisis is samenkomen dit jaar echter nog niet wenselijk, maar stad Beringen voorziet dus een alternatief. “Via onze website kan je opnieuw leuke postkaartjes downloaden. Voeg er een kleine attentie, zoals een bloemetje of iets lekkers aan toe, en laat je buren weten dat je aan hen denkt!”, zegt schepen De Weyer enthousiast.

Alles went en zo is toeven in het corona tijdperk  een vertrouwd gegeven geworden.   Ook in het multiculturele  Rotterdam  is anderhalve meter afstand houden van elkaar en het dragen van een mondkapje de norm.  Zowel ikzelf als mijn vrouw hebben een Pfizer vaccin  gekregen  en zo is ons gevoel van veiligheid licht toegenomen.  

De mogelijke vaccinmutaties in acht nemend, blijven we echter alert en ook op een milde besmetting zitten we niet te wachten. Vanaf woensdag kon men in Nederland  tussen 12.00 u en 18.00 u van een drankje op een terras genieten en de avondklok werd opgeheven. De ziekenhuisopnames blijven echter hoog. De eerder voorgestelde en verdere versoepelingen zoals het openen van dierentuinen, theaters en bioscopen worden een week uitgesteld.  

Ge zéit:  éider höske hit zè kröske

Het blijven dezelfde verhalen: de dood in het hospitaal, vermist in het verre Rusland, behouden teruggekeerd. Dit keer de gegevens van 2 broers en een niet-verwante Schrijvers, een Tempels krijgen jullie er extra bij. Spijtig dat we meestal maar weinig kunnen vertellen over hun ongetwijfeld boeiende avonturen, maar dat gaan we binnenkort goedmaken met een echte neusbreker, een onvervalste primeur. Meer geven we nog niet prijs, we houden het beste voor het laatst. Blijven volgen, deze serie.
Zowel Schrijvers als Tempels schijnen van oorsprong beroepsnamen te zijn. Een Schrijvers zou een voorvader gehad hebben die een soort klerk of griffier was. Als je met zo'n naam gezegend was, kon je niet je leven lang analfabeet blijven, tja, dat zou van weinig respect voor je voorouders getuigen.
Wat niet wil zeggen dat je met de naam Tempels ook moet blijven tempelieren.

Tijdens een persconferentie op 21 april, in de Sint Theodarduskerk werd het programma voor het erfgoedweekeinde in Beringen-Mijn voorgesteld. In zijn welkomstwoord verduidelijkte  François Hemelaers  de 3 items van het Erfgoedweekeinde nl  de tentoonstelling van Citévolk Spreekt in de kerk, het uitgeven van een boek en de restauratie van de glasramen .An Moons ,schepen van Cultuur en Erfgoed ,bevestigde de interesse van de gemeente Beringen om niet alleen het onroerend erfgoed te beschermen maar ook het roerend en immaterieel erfgoed te bewaren voor de volgende generaties.

De kerk van Beringen-Mijn zal tijdens het Erfgoedweekend van 24 en 25 april het decor vormen van een unieke tentoonstelling van Citévolk Spreekt in samenwerking met de kerkfabriek van Beringen-Mijn. Ook zal het boek ‘Straffe verhalen uit de cité van Beringen-Mijn’ voorgesteld worden. Het boek is een unieke verzameling quotes, verhalen en foto’s die door erfgoedvereniging Citévolk Spreekt de afgelopen vijftien jaar zijn verzameld door Jos Hemelaers, François Hemelaers en Herbert De Dooy. Hans Put grasduinde een jaar lang in het archief en maakte een uniek naslagwerk.