Martin Ribus wordt geboren in Paal op 5 december 1956. Hij is jarig een dag voor Sinterklaas, zijn zus een dag na Sinterklaas. Wat een feestdriedaagse moet dat geweest zijn in hun kindertijd! Martin is de zoon van Eduard Ribus en Josephine Govaerts en groeit op in toen nog bescheiden centrum van Paal.
Al op heel jonge leeftijd is duidelijk dat Martin één en al oor is voor muziek. Muziek is zijn passie en dat is tot op de dag van vandaag nog altijd. Al op jonge leeftijd speelde hij in de typische jazzorkesten van de jaren zestig en zeventig. Zo speelde hij in de bands van o.a. Danny Tailer en Bobby Prins. Martin is een gevarieerd en veel gevraagd muzikant en speelt moeiteloos accordeon, schuiftrombone, trompet, saxofoon en synthesizer of orgel. Hij speelt bijna elke weekend. Maar het nachtleven is niet altijd even gemakkelijk te combineren met gezin en werk. Dus na een tijdje gaat de stekker eruit wat betreft het jazz spelen.
Martin gaat naar het conservatorium om muziek te studeren. Als pas afgestudeerd regent geeft hij na zijn studies les in Diest en Tervuren. Hij start op jonge leeftijd ook met een muziekwinkel. Eerst in Paal op de Tessenderlosesteenweg, later verhuist hij naar Tessernderlo met de winkel. Vier jaar lang combineert hij het lesgeven en het uitbaten van een muziekwinkel. Maar dat is niet altijd een gemakkelijke combinatie.
In 1985 komt in Paal de plaats van koster vacant. Martin aarzelt niet en gaat resoluut voor de nieuwe uitdaging. Al bijna dertig jaar is hij in het dorp nu gekend als de koster. Koster zijn is een gevarieerde maar drukke taak. Enerzijds staat hij in voor het onderhoud van de kerk. Hij is het manusje van alles in onze kerk. Anderzijds bespeelt hij het orgel bij al de misvieringen in Paal. Daarbij komen nog de repetities de drie zangkoren van Paal. Hij begeleidt het St-Ceciliakoor, Cantemus en het koor van Brelaar-Heide. Dus muziek blijft als een rode draad door zijn leven verweven. Het is ook een werk met onregelmatige uren. Je moet altijd klaar staan. Begrafenissen zorgen ervoor dat Martin niet een vaste regelmaat heeft. Een vrije dag plannen is niet zo simpel. En de avondlijke repetities van de kerkkoren worden gelukkig af en toe afgesloten met een frisse pint in het dorp. Maar Martin klaagt nooit. Hij doet met heel veel plezier zijn job.
En de passie voor balmuziek is de laatste jaren nog terug wat aangewakkerd. Sinds enige tijd speelt hij af en toe met wat vrienden voor het plezier in een bandje. De kinderen zijn immers het huis uit en dan is er terug wat meer vrije tijd.
En wat vrije tijd betreft: Martin en zijn echtgenote hebben ook jaren heel veel tijd gestoken in de voetbalcarrière van hun zoon Gunter. Begonnen in Paal en via Diest en Geel uiteindelijk als profvoetballer geëindigd bij FC Antwerp. Gunter was een zeer goede speler die leefde voor zijn sport. Martin of zijn echtgenote reden dagelijks naar Antwerpen om de jonge Gunter naar de trainingen of wedstrijden te brengen. Jammer genoeg komt en in 2004 plots een einde aan de succesvolle profcarrière van Gunter na een ernstig sportongeval. Ironisch genoeg in de zogenaamde blessuretijd. De 92’ minuut was net een minuut te veel. Op 22 jarige leeftijd moet Gunter noodgedwongen stoppen met voetballen. De letsels zijn na verschillende (slechte) operaties nooit helemaal hersteld. Zowel voor zoon als pa komt dit enorm hard aan! Martin is sindsdien niet meer naar het voetbal gaan kijken. Nu dat zijn 5 jarige kleinzoon recent is beginnen voetballen, staat Martin soms terug naast het veld. Dochter Natalie is ook bij menig Palenaar gekend. Zij baat in Diest de succesvolle Ierse pub The Celt uit. Ook hier komt Martin graag. De Ierse muziek heeft ondertussen ook voor Martin geen geheimen meer.
Zo is de koster na een leven vol muziek nog bijlange niet toe aan zijn laatste noten.
Tekst en foto: Hans Put.