Martin wordt geboren op 26 mei 1948 in Beverlo. Als peuter groeit hij op in het ‘blokkenhuisje’ van de Schansstraat. In 1953 verhuist de familie naar de Zuidstraat. Martin gaat in Beverlo naar school en haalt in het KTA2 een A2 diploma mechanica. Maar techniek is niet zijn ding! Hij omschrijft zichzelf nu als iemand met drie linkerhanden. Als kind van een mijnwerkersgezin was het logisch dat hij in die tijd een stiel leerde. Het college was niet weggelegd voor Martin alhoewel hij als kind al heel goed opstellen kon schrijven. Want schrijven dat is en zal de passie van Martin blijven. In het middelbaar krijgt hij de kans om mee te werken aan de schoolkrant. Hij schrijft er verschillende verhandelingen met een kritische kijk op de maatschappij en de wereld. Dit is veel leuker dan een draaibank. Zijn droom komt dichterbij.
Na zijn legerdienst gaat Martin aan de slag bij PMBC (nu Panasonic) als technisch bediende. Hier test hij nieuwe grondstoffen en materialen voor batterijen. Ook hier werkt hij mee aan de personeelskrant. Ondertussen is Martin getrouwd met Godelieve en krijgt het gezin twee kinderen: Patrick en An. Na 11 jaar krijgt Martin zijn ontslag. Hij moet op zoek naar een nieuwe uitdaging. En die trein komt voorbij, mijmert Martin poëtisch. Ik ben er zelfs twee keer opgesprongen. Hij wordt consulent van DVV voor Paal en hij kan als journalist aan de slag als Beringse correspondent voor Het Volk. Korte tijd later mag hij zijn schrijfkunsten publiceren in ‘Hier de Westhoek’ ( Nu De Streekkrant). Zij droom gaat in vervulling. Het journalistiek werk brengt Martin in contact met heel veel mensen en dat is tegelijkertijd goed om nieuwe klanten te vinden voor zijn verzekeringen.
Martin en zijn echtgenote werken hard om de verzekeringsportefeuille verder uit te bouwen. In het begin gaan ze beiden elke week nog naar de les. De zaken gaan goed. In 1993 opent Martin zelfs een tweede kantoor in Beverlo. Tegelijkertijd werkt hij verder als correspondent. Na het verdwijnen van de krant Het Volk, legt Martin zich volledig toe op De Weekkrant. Hij schrijft over politiek maar evenzeer over alledaagse dingen. Interviews met de man in de straat vindt hij het fijnst. De kans is groot dat u ooit door Martin bent geïnterviewd voor de rubriek ‘de praatstraat’. Martin combineert moeiteloos zijn werk als verzekeringsconsulent met dat van regionaal correspondent. Het is een gouden huwelijk.
In zijn vrije tijd schrijft Martin poëzie. Een eerste dichtbundel verschijnt in 1984. Ook vandaag schrijft hij af en toe nog wat gedichten. Schrijven is duidelijk nog altijd de grote passie van Martin. Met vuur vertelt hij over zijn journalistieke carrière en is hij terecht fier op al de stukjes van de afgelopen dertig jaar. Hij heeft ze nog allemaal bewaard. Het is een stukje lokale geschiedschrijving. Het archief van Martin wordt dan ook goed in ere gehouden voor het nageslacht. Op dertig jaar veranderd er uiteraard veel. Zijn eerste stukjes typt hij op een kleine draagbare Olivetti. Nadien koopt hij een elektrische Brother typemachine met correctietape. De moderne tijd doet helemaal zijn intrede met een tekstverwerker via een telefoonlijn en tot slot is er de PC. Nu worden foto’s digitaal gemaakt en doorgestuurd maar lange tijd heeft Martin uren doorgebracht in zijn eigen donkere kamer. Foto’s ontwikkelde hij zelf. Ook het afdrukken gebeurde thuis. En dan met tekst en foto’s naar de redactie in Hasselt.
In zijn vrije tijd heeft Martin altijd gevoetbald. Tot op zijn 51ste! Sporten doet hij ook nu nog altijd. Nu speelt hij verschillende keren per week een partijtje tennis.
In 2002 slaat het noodloot toe voor Martin. Zijn geliefde echtgenote Godelieve komt om het leven bij een dramatisch verkeersongeval in Schaffen. De wereld van Martin zakt in elkaar. Godelieve was niet alleen zijn partner maar ook zijn rechterhand bij het verzekeringskantoor. Nog geen anderhalf jaar later verkoopt hij de zaak. Alleen kan hij het niet redden. Sindsdien werkt Martin volledig als journalist voor De Streekkrant. En dat wil hij nog jaren blijven doen.
Tot slot heeft hij nu met Louise een nieuwe partner gevonden en hoopt Martin dat zijn kinderen en vijf kleinkinderen gelukkig en gezond blijven. Meer moet dat niet zijn voor een dichter. En als u deze week de Weekkrant leest, kijkt u eens naar de initialen MAVA. Dat weet u dat Martin dit met heel veel liefde heeft geschreven.
Tekst en foto: Hans Put