Op 6 september 1944 rond de middag, werd Tervant tot aan het kanaal bevrijd door de Britse Welsh Guards. Vreugde alom, Belgische vlaggen kwamen aan de huizen tevoorschijn en vreugdeschoten weerklonken. De aankomst van de Britten werd uitbundig gevierd, maar de overzijde van het Albertkanaal, met de kolenhaven, was nog in Duitse handen en daar werd nog hard gevochten. Ook het bevrijde Tervant kwam nog onder druk te staan. Duitse artillerie op de oevers van het kanaal Kwaadmechelen Dessel nam Tervant regelmatig onder vuur. Het werd te gevaarlijk en verschillende families vluchtten naar Paal Centrum, bij familie. Ook het gezin van Henri Pieters verhuisde naar Paal, bij boer Reynders, de bakker. Enkel een paar mannen bleven in Tervant. 
Op 12 september 1944, rond 16 u was er plots luchtalarm. Iedereen zocht beschutting in de schuilkelders. Henri Pieters en zijn zoon Frans vluchtten naar de kelder van de sacristie. Pastoor Claessens en Louis Schroyen waren hen al voor. Leon Pieters en Louis van het Konijn ( Theunis) waren in de kelder van het huis Pieters gevlucht.
Een Duits vliegtuig vloog vanuit het noorden over Tervant. Het werd door het afweergeschut geraakt en dropte een bom van ruim een ton boven Tervant. Opeens een oorverdovende slag. De bom was ingeslagen op de woning van Henri Pieters. De ravage was immens. Het huis van Pieters was één grote puinhoop. Ook de kerk was zwaar geraakt en beschadigd. Het torentje stond in brand. Gans het dak van de kerk brandde uit, de vensters vlogen aan diggelen, ook de grote rozas, aan de voorzijde.
Ook de oude kerk, toen parochiezaal, brandde uit. Het was een grote ravage, maar veel tijd hadden Henri en Frans Pieters niet om na te denken. Ze hoorden gekerm en geroep uit de kelder van hun woning . Daar lagen Louis Theunis en broer Leon bedolven onder het puin en de brokstukken. Samen met Fons Hoydonkx, de slachter Frans begon Henri Pieters met blote handen het puin op te ruimen om de slachtoffers te redden. Na een tweetal uren raakten de slachtoffers bevrijd uit hun benarde situatie. Enkel met wat schrammen over het gans lichaam kwamen ze er van af.
Op straat waren wel dodelijke slachtoffers gevallen. Voor het echtpaar Ferdinand Camps en Leonie Schoofs en hun zoontje Jozef kwam alle hulp te laat. Ze fietsten op het moment van de explosie voorbij het huis van Henri Pieters en waren op slag dood.
Het huis van Henri Pieters werd na enige weken opgeruimd met de hulp van de buren en werd heropgebouwd op dezelfde plaats, in 1945. Voor de heropbouw van de kerk werd het een lijdensweg van 9 jaar. De kerk werd voorlopig afgedekt met een groot tentzeil en golfplaten en onderstut door dikke boomstammen. De vensters werden gedicht met houten planken. De kerkelijke diensten konden tot 1 mei 1953 in de kapel van de Zusters doorgaan. (naar de notities van A.Luyten)
Op de foto, even rusten op de puinhoop van het ouderlijk huis Pieters: René Claes, Leonard Vaes, Gerard Huysmans, Jef Pieters, Gerard Alenteyns, Blanca Pieters, Leonard Schrayen, Felix Belien, Frans Pieters, Jef Schroyen, Felix Vanden Eynde. Op de achtergrond de vernielde en uitgebrande oude en nieuwe kerk.
