Oorlog

Woensdag den 29 juli brengt men savonds om 9 uren mijnen brief om mijn Regiment te gaan vervoegen. Er zijn onaangenaamheden ontstaan met het groote Duitschland. Het Vaderland heeft mij noodig. De clas van 19110 – 1911 en 1912 worden samen het eerste binnen geroepen. Donderdag den 30 ben ik tuis met den trein van 7 uren vertrokken naar Hasselt. De droefheid mijner Ouders en familie was groot. En ik ook want ik wist maar al te wel, indien het niet voor altijd dan toch voor lang zou zijn dat wij gescheiden waren. Ik ben om 8 uren in de kaserne aangekomen, waar ik seffens mijne wapens en kleederen gekregen heb …

Maandag den 5 zijn wij ’s morgens in Vottem vertrokken. Wij zijn toen gegaan over den Maas naar Jupille. Wij waren nog niet daar of wij hoorden voor ons de geweren al kletteren. De Burgers kwamen ons tegen die van schrik hunne huizen verlieten en vluchten gingen, zij vertelden ons dat de Duitschers in groote macht af kwamen. Er werd ons gecommandeert van de geweren te laden. De gezichten der Soldaten kregen eene witte kleur er waren er misschien ook bij die schrik hadden, want zoo voor den eersten keer in het vuur dat doet maar aardig. Maar toch waren wij allen vast besloten van den Duitsch heftig weerstand te bieden en van te strijden voor het behoud van ons dierbaar vaderland, dat zoo verraderlijk door de groote macht van den Keizer Wilhelm II werd aangevallen. … Het geschut wordt hevig onze kanons komen in werking, het is een geronk en een gesuis door de lucht dat hooren en zien vergaat; de Duitsche schrapnels vliegen voor ons open en wij keken daar zonder schrik, met verwondering henen, daar wij toen nog niet wisten wat dat juist was en hoeveel slachtoffers dat het kon aanbrengen. Terwijl ik daar nog zoo staan te kijken, zien ik weer eene schrapnel open bersten en terzelfder tijd zien ik eenen soldaat vallen. Ik loop er naar toe en ik vind den ongelukkigen doodelijk getroffen… het was het eerste bloed dat ik zach vergieten voor het Vaderland.