Jos Verhoeven ziet het levenslicht op 26 september 1956 in Ham. Hij studeert eerst aan het TIKB van Beringen, gaat dan naar Leopoldsburg en vindt uiteindelijk zijn roeping in Hasselt waar hij informatica gaat studeren. Hij is één van de eerste studenten informatica want computers zijn in België nog relatief nieuw in de jaren zeventig. Na zijn legerdienst gaat hij in 1978 aan de slag in het ziekenhuis Gasthuisberg Leuven als informaticus en is dat nu al meer dan dertig jaar lang. Hij heeft de hele evolutie van computers dan ook van dichtbij meegemaakt. Eind jaren zeventig en begin jaren tachtig van vorige eeuw zijn dat nog immense computers met ponskaarten. Het is een gigantisch werk om die ponskaarten in de reusachtige machines te steken. Bovendien is het schrijven van de informatie op die ponskaarten ook al een omslachtig werk. De hele boekhouding van het ziekenhuis, de gegevens van het labo worden systematisch op computer gezet. Jos verricht echt pionierswerk.
De grote doorbraak en vooruitgang voor Jos is de komst van de VM van IBM, The Virtual Machine. En dan gaat het snel. De computers worden steeds sneller en vooral veel kleiner. Door die snelle evolutie in de computerwereld moet Jos natuurlijk ook constant bijscholen, levenslang leren is voor Jos de evidentie. Natuurlijk zijn er in de beginperiode ook momenten van stress als de computers niet naar behoren werken. Het ziekenhuis moet immers blijven draaien. Maar gaandeweg wordt het ziekenhuis volledig geautomatiseerd. Nu draait het systeem op veertig servers en is er een heel team van informatici.
Na zijn huwelijk in 1977 met Annie Geukens woont het koppel op verschillende plekken: Ham, Tessenderlo, Beringen en Heverlee. Uiteindelijk bouwen zij een huis in Paal. Vooral de Brabantse mentaliteit steekt Jos tegen. De warmte en de vriendelijkheid van een dorp mist hij enorm in Heverlee en daarom kiest hij om terug te keren naar Limburg. Hier voelt hij zich sindsdien meer dan thuis. Jos en Annie krijgen twee dochters en hebben drie kleinkinderen
Jos is ook een rasechter sporter. Hij speelt vanaf zijn 12de volleybal en doet dat tot zijn 34ste tot op nationaal niveau. Jos speelt de pannen van het dak in Oostham, Tessenderlo, Leuven en Averbode. Het intensief sporten vergt zijn tol bij Jos. Door zijn grote gestalte krijgt hij nek- en rugproblemen. Hij moet het volleybal vaarwel zeggen. Zijn sportief hart bloedt en hij wilt toch nog wat blijven sporten. Eerst bij de Paalse tennisclub, daarna bij de tafeltennisclub van Paal. Ook speelt hij nog een beetje volleybal bij de Paalse KWB maar uiteindelijk moet hij het sporten toch helemaal laten. Zijn rugproblemen blijven toenemen.
Na zijn sportcarrière gooit hij het over een andere boeg en gaat naar de kunstacademie in Heusden-Zolder. 9 jaar lang volgt hij teken- en schilderles. Jos heeft duidelijk talent. Dankzij Paul en Emmy van het ’t Lijstje in Paal kan hij voor het eerst tentoonstellen. Later volgen nog een dertigtal tentoonstellingen, individueel of in groep. Zijn werken worden getypeerd door mooie okertinten en abstracte vormen. Jos schildert altijd rechtstaand en zijn rugproblemen duiken opnieuw op. Het schilderen gaat steeds moeilijker. De verfborstels worden opgeborgen.
Zijn schildersatelier heeft hij nu omgebouwd tot een fotostudio. Want Jos wil toch nog creatief bezig zijn. Ook het fotograferen gaat niet altijd makkelijk maar hij zet toch door. Ondertussen volgt hij al verschillende jaren les bij het CVO in Zolder. Met een groepje gelijkgezinden heeft hij nu een allereerste fototentoonstelling. De groep ‘Art Photography Limburg’ stelt tentoon in de Markhallen van Herk-de-Stad. Jos geeft me een rondleiding. De eerste werken van hem tonen studiowerk met tomaten waarbij al een portie photoshop is komen kijken. Daarnaast hangen twee werken van de Beringse windhondenrennen. “Ik ben nog een beetje zoekende”, vertelt Jos. Hij weet nog niet welke richting hij uit wil maar dat hij talent heeft is duidelijk. Er hangen nog een paar abstract bewerkte foto’s die haast op schilderijen lijken. Photoshop is een krachtig instrument om van foto’s echte kunstwerken te maken. Een abstract portret en een foto van een moslima trekken voor mij de meeste aandacht. Maar ga gerust zelf eens kijken en oordelen. Jos vertelt met plezier zijn verhaal achter de foto’s want voor Jos moet een foto iets vertellen. De techniek is minder belangrijk, creativiteit primeert. De tentoonstelling loopt nog tot 17 april in de Markthallen van Herk-de-Stad.
Tekst en foto: Hans Put