Paul Reynders

Paul Reynders stamt uit een oud Paals geslacht. De familie Reynders is groot, woont en is sinds lang actief in Paal in de agrarische en bakkerssector. Jarenlang en tot op de dag van vandaag hebben de zonen en dochters van de Reyndersfamilie zich ingezet in het verenigingsleven van Paal.

Onze Paul heeft een echt “rootsgevoel”, zegt zijn vrouw Diane. Hoe dat komt? Daar moeten we over nadenken. Zou het kunnen dat het o.a. iets te maken heeft met het feit dat zijn grootvader Mir Reynders trouwde met zijn nicht Victorine Reynders? Heeft deze familieverbinding ook invloed gehad op een lokale verbondenheid? Het kan haast niet anders: 13 kinderen bij “boer Reynders” en 8 kinderen bij ‘Fonske Reynders”.

Paul was dan ook opgetogen dat hij na 25 jaar gewoond te hebben aan ’t Koersels Kapelleke terug naar Paal kon komen na het overlijden van ma. Hij nam zijn intrek in het ouderlijk huis aan de Oude Barrier. De 2 dochters zijn ondertussen de deur uit.

Het was voor Paul de start van een 3de leven in Paal: na zijn jeugdjaren,zijn onderwijscarrière aan het OLVI, een nieuwe levensfase vanaf zijn 50ste.

Paul wordt zowaar emotioneel als hij vertelt over zijn thuis en de omgeving waar hij opgroeide. Voor hem is dit, weliswaar grondig herbouwde huis, een thuis boordevol jeugdherinneringen, een huis met een geschiedenis ook. Voor Paul is dit “een huis met een ziel”, besluit Diane zijn betoog.

Na zijn lagere school in Paal en later in Beringen, liep Paul school in het Sint-Jozefscollege van Beringen en vervolgens aan de Provinciale Normaalschool in Hasselt waar hij afstudeerde als regent Nederlands, Engels en geschiedenis.

Zijn professionele loopbaan startte hij aan het Sint-Jozefscollege en na 3 jaar muteerde hij naar het OLVI in Paal. Sinds 2003 is hij adjunct-directeur van de Middenschool Sint-Jan in Beringen. Op 1 januari 2017 gaat Paul met pensioen. Hij voelt zich in zijn sas in de huidige “brugfunctie” die hij in zijn huidige school vervult tussen leerlingen en leerkrachten, tussen ouders en school. Paul beweegt zich constant tussen de leerlingen om hun polsslag te kunnen voelen en om allerlei problemen, stoornissen en stresssituaties beter te kunnen aanpakken.

Maar bij momenten is het niet te onderschatten, zucht Paul. De gezondheid begint me parten te spelen en heel onze schoolomgeving evolueert op dit ogenblik razendsnel.

Onze jongeren moeten zich voortdurend aanpassen in een turbulente omgeving. In veel gezinnen ontbreekt echter de nodige stabiliteit, de digitalisering zorgt voor nieuwe vormen van stress, de relaties tussen de jongeren worden complexer o.a.omdat voortdurend alles wat gebeurt geregistreerd en gecommuniceerd wordt. Altijd bijsturen en bemiddelen, het wordt soms wat veel.

Ook Diane, zijn vrouw vertelt over de evolutie binnen haar sector in de kliniek van Heusden, waar zij een loopbaan lang heeft gewerkt als vroedvrouw.

Ook daar wordt het verplegend personeel voortdurend geconfronteerd met een gebrekkige stabiliteit in nogal wat gezinnen.Jonge moeders hebben het niet altijd even makkelijk met nieuwe sociale en psychische kwesties. Dagelijks moet de hulp ingeroepen worden van de sociale dienst. Het aantal allochtonen in probleemsituaties neemt toe.

Een nieuwe toekomst als gepensioneerd echtpaar lonkt echter al in de verte.

Nieuwe plannen rond mogelijke engagementen buitenshuis moeten nog rijpen. In Koersel was Paul actief binnen het amateurvoetbal en later in de tennisclub. Paal blijft voorlopig op dat vlak een onbeschreven blad. Maar werk heeft hij nu al in overvloed.

Paul woont op een behoorlijk stuk grond op de “Gieleberg” dat pa Gaston kocht begin jaren 50. Hij bouwde er aan zijn eigen “aards paradijs” met een mooie tuin en nogal wat hoenders in het bos. Hij voelt zich echter, zoals zovele inwoners, bekocht door het gemeentebestuur dat bezitters van onroerend goed dat in de bouwzone ligt, straft omdat ze deze ruimte onderhouden en gebruiken als tuin, als bos, als weide voor neerhofdieren of voor wat kleinvee. Zelf zorgt de gemeente niet voor het behoud van voldoende groen. De burgers die dat wel doen worden nog financieel gestraft ook.

Paul is wat blij dat hij nog woont in een groene omgeving, dichtbij de Dalenberg en de holle wegen van Paal, waar hij regelmatig wandelt met zijn hond en er tot rust komt.

Het contrast van die groene long van Paal met de betonnen vlakte van onze dorpskom is groot.

Paul voelt zich goed in Paal, het dorp van zijn jeugd. Diane die van Stal afkomstig is, beaamt dit gevoel. Paal verschilt toch van bijvoorbeeld Stal of Koersel, zo ervaren wij dat, zeggen ze in koor. Waar dat zit? Moeilijk om in twee woorden uit te leggen…

Paal is nog een stabiele lokale gemeenschap, vindt Paul. Zou het kunnen dat hier nog meer hechte families wonen die het sociale leven van het dorp kracht en inhoud geven?

Ik weet het ook niet precies, maar het valt wel op…