Winkelen behoort niet tot m’n favoriete activiteiten. Regelmatig kroegbezoek is, als lid van de Anonieme Alcoholisten, niet voor de hand liggend en het dineren in restaurants laat ik ook liever aan anderen over.  

Voor dat iemand zegt dat ik zodoende van de genoegens des levens verstoken lijk te blijven, moet ik u geruststellen, het tegendeel is waar. 

Even een conclusie;  het risico platgelopen te worden door de massa is er dus bij mij niet bij, winkelen hoef ik niet te doen omdat ik alles wat ik nodig heb aanwezig is, drinken is voor mensen die kunnen drinken en graag blijf ik verstoken van het idee dat ik leef om te eten. 

Een wandeling of het nu in de stad is, in de gecultiveerde natuur of aan het strand  blijft heerlijk zolang je wat ruimte kan ervaren en je in bezit bent  van kleding  aangepast aan de activiteit in die ruimte. 

Tijdens een wandeling  door de stad of het stadsdeel dat ik bewoon maak ik af en toe halte voor een drankje op een terras. Mijn vrouw drinkt dan een  wijntje of een Witte Hoegaerden en ik houd het  dan steevast bij een tonic, soms  me gekscherend beroepend op m’n vrees voor malaria. 

De Siciliaanse kok  in de buurtpizzeria bakt nu en dan een pizza met kappertjes en ansjovis voor me, en als we gaan wandelen op het Rotterdamse strand van de Hoek van Holland eten we in  het Chinese ‘Ocean View’  restaurant  aldaar. 

Thuis bak ik  alle soorten brood en bereid  maaltijden met recepten uit al de windstreken.  Kortom corona deert ons niet. 

Met werk in het atelier, m ’n neus in ’n boek, de klarinet voorhanden, de yoga en hardloop praktijk onderhoudend komen we de tijd wel door. 

We gaan met de fiets op vakantie in een tentje voor twee en al waarmee de goede god of het lot ons wil bedelen prijzen we ons ook  in deze tijden gelukkig. Dat de kleinkinderen in het Verenigd Koninkrijk nu niet te omhelzen zijn is jammer maar geen reden tot jammeren. 

Het betreft hier m’n  persoonlijke beleving. Het neemt niet weg dat de ernst van het coronavirus door velen in Rotterdam echter ervaren wordt als een ramp. Met een mogelijke tweede fase en de winter voor de boeg dreigt een onheilspellend scenario.

Veel ouderen voelen zich eenzaam, bedrijven gaan bankroet en jongeren, al dan niet studerend in de stad, worden beperkt in hun natuurlijke drang gezamenlijk de wereld te verkennen.

Sportclub Feyenoord speelde dit seizoen haar eerste thuiswedstrijd tegen Twente voor 14.000 bezoekers en dat is  1/4  van de capaciteit in het stadion. Geen hosanna  na het gelijkspel  van 2 / 2. De ambitie om landskampioen te worden kreeg een lichte knauw. 

Helpt het als we zeggen, ‘Es geht alles vorüber, es geht alles vorbei ‘  het is maar een spelletje, een komedie op het wereldtoneel … niet voor de fanatieke supporter. 

Joe Cillen