Voor een oud-zeeman is dit natuurlijk  een prachtig ”herbeleven”.  Het gevoel dat  ‘ niets hoeft ‘ en dat je al mijmerend in die beleving kan toeven is een waar genoegen. 

Dat de meegenomen en in de eerste zinsnede  aangehaalde overpeinzingen en vragen hier rustig overdacht kunnen worden,  is  zo klaar als een klontje.  Onder de wilg zittend op een lichtgewicht stoeltje luister ik naar al de gevleugelde bewoners die in de boom vertoeven.  Op vier meter hoogte bevindt zich een nest met piepjonge  merels  die gevoederd worden door het ouderlijk merelstel . Om de paar minuten hoor ik ze tjilpen.  

In de boom huist ook een specht.  In de kruin hoor je kraaien en eksters en het gekrakeel van de groene grasparkieten,  vinken en mezen maken met hun zang het concert  compleet.  Ik heb wat boeken meegenomen van thuis:  ’n boek van Stephen Hawkings ‘ a Brief History of Time’, het laatste boek van Henk Oosterling  ‘ Verzet in Ecopanische Tijden’ en een anarchistisch pamflet van Kropotkin. 

 Ik lees wat onder de boom, af en toe  m’n stoeltje verschuivend en de schaduw volgend.  Er scheert  een vlucht ganzen over de boom en ik wend mijn blik af van de te lezen pagina.  Met de regelmaat van de klok landen kleine insecten op de geopende bladzijden.  Spinnetjes, kevertjes en insecten met vleugeltjes die amper waarneembaar zijn.  Ze hebben de meest wonderlijke vormen en kleuren en ik heb ze nooit eerder gezien of herkend.  Je zou  zowaar  vergeten wat je aan het lezen was.  

Hoe het nu verder moet met de corona crisis komt amper nog bij me op.  Alleen bij de sanitaire voorzieningen  van de camping word je  eraan herinnerd om anderhalve meter afstand te houden en de ruimten met maximaal twee personen te delen.   Dat verandert als het weer omslaat en de regen  ons noopt  terug naar huis te fietsen, waar de mediakanalen  non- stop berichten over het coronavirus en zijn economische implicaties. 

Politici, economen  en medisch deskundigen  bestoken ons met richtlijnen en advies.  Een ogenblik geleden hoorde ik tijdens het journaal op de TV de charmante topviroloog  Marion Koopman zeggen dat het virus weer de kop dreigt op te steken omdat mensen het zat zijn en de richtlijnen niet meer nakomen. Ik kan niet wachten om weer onder ‘my weeping willow’  te zitten. Een nieuw  boekenpakket ligt klaar.

Joe Cillen