Eind juli 1914 nam de internationale spanning plots sterk toe. Op donderdag 30 juli werd door België de zogenaamde “versterkte vredesvoet” afgekondigd omdat de regering wilde tonen dat het menens was met de wil tot zelfverdediging. Dat betekende dat de jongste drie klassen van reservisten naar de kazerne moesten. Op die dag stroomden de eerste reservisten in Namen al toe rond de middag.

Voor Carremans betekende dit dat zijn kazerneleven plots totaal werd overhoop gegooid. Hij werd aan het werk gezet om de nodige uitrusting uit “den depot” van het regiment te halen en te installeren. Een van de gevolgen was dat hij met ijzeren legerbedden moest slepen. Dat betekende ze over de trappen naar boven sleuren naar de derde verdieping van de kazerne.

“Zeventig trappen hoog” noteert hij in zijn dagboek. Niet alleen de beschikbare zalen werden gevuld. Alles werd volgestouwd: “Veel plaats is er niet meer om te gaan. De gangen staan vol beddens”.

De toestroom aan reservisten hield aan. Tot wat voor hallucinante toestanden dit leidde in de kazerne? Carremans hoorde ’s nachts een nieuwe trein toekomen. Hij en zijn kameraden lagen nog maar pas in hun bed. “Zij komen de trappen opgebold en vliegen op onze beddens, trekken ons bijna gans bloot, leggen hun waar er nog een plaatsken open is, de een kort op de ander bijna.”

De volgende ochtend was de chaos niet te overzien: “Alles ligt ondereen; strozakken, dekens, mannen. Men kan geen voet gaan of men loopt op mannen”.

Of er veel geslapen werd is twijfelachtig. De mobilisatie ging van start op een bijzonder vermoeiende wijze, dat is wel duidelijk.
(wordt vervolgd)

De tekst op het bidprentje vertelt alles over deze historische Paalse figuur: