In 1958 debuteerde hij met een afgedankte Maico van Fernand, maar de resultaten bleven achterwege.  Dan maar overschakelen naar een zwaardere machine.  Hij huurde een Triumph van piloot Rigolle uit Lubbeek.  Nauwelijks had hij zijn supporters van zijn kwaliteiten overtuigd of hij brak zijn been in Bree.  Het genezingsproces nam 8 maanden in beslag.  In 1959 ging hij opnieuw van start, maar zijn verplichte legerdienst kwam roet in het eten gooien.  Toch wist hij enige overwinningen bij de senioren te verzilveren.
In 1960 behoorde zijn legerdienst voorgoed tot het verleden en kwam er een nieuwe start.  Beringen, Diepenbeek, Hoeselt, Zonhoven, Paal, de overwinningen stapelden zich op.
Een onschuldige val in Lanaken, met als gevolg een sleutelbeenbreuk, kwam zijn sportieve carrière weer dwarsbomen.  Op het eind van het seizoen stond Jean terug paraat, maar tijdens een liefdadigheidscross in Opglabbeek was het weer raak.  Dit keer was de breuk heel ernstig en was een heelkundige ingreep nodig.
In 1961 maakte hij zijn heroptreden.  Toch ging het hem niet naar wens en hij moest na een paar weken forfait geven.  In mei was hij weer present en hoopte op een definitieve doorbraak, maar buiten enkele ereplaatsen was de kous af en Jean stopte op het eind van het seizoen.
(met dank aan Guy Biscop voor de foto's en André Luyten voor tekst en identificatie)

met Albert Vanherle, reporter van 'Het Volk'	met Defeyter, motorcrosser uit Hechtel
Jean in het midden, links van hem Paul Dauzenberg met hamer, helemaal rechts Harry Vromans, vader van André (Opglabbeek)
Pol Biscop, Jean, André Luyten	Jean met Willy Sanders van Brasschaat