Ons net huisje

Onze sierlijke woning is gelegen te Klitsberg. Al is het langs een modderige straat, toch ziet ze er netjes en proper uit. Ze prijkt er als een staige prinses tusschen de hooge, breedgetakte fruitboomen. Ervoor ligt den grooten tuin met de mooie grot en de frissche bloemen. Het venster is versierd met hagelwitte gordijnen en geurige kloksinia's. Alles blinkt en schittert in onze woning.

De muren der stal zijn wit gekalkt en de vloer is hagelblank. U kunt wel denken dat onze twee koeien ook verzorgd worden. Dagelijks wordt er in de varkensstallen nieuw stroo geworpen waarin de zwijnen dan gretig wroeten. Ik bedank dan ook mijn goede ouders die me zoo een frissche, gezonde woning geschonken hebben. Ik zal er nu ook al zorg voor dragen en als ik groot zal zijn zal ik het altijd zoo proper en netjes houden gelijk het nu is. Voor geen geld van de wereld zou ik onze nette woning aan iemand willen afstaan.

Ons huisgezin is ook kristelijk, hoor ! Op de eereplaats prijkt het kruisbeeld en daarnaast de schilderijen van het H.Hart van Jezus en het H.Hart van O.L.Vrouw. Nooit zal ik deze beelden van de eereplaats wegnemen. Alles is dus netjes op zijn plaats in onze woning.
In één woord: "Ons huisje is een paradijsje."

Zeer zelden gaat een kind
terzijden van de baan,
die vader heeft gevolgd,
en moeder nagedaan.

Zicht vanuit de Nieuwe Hofstraat:

Arme muis !

Miauw, miauw, hoor, wat is dat ? Gauw ga ik kijken. 't Gebeurt in den stal. Zie me onze poes eens ! De kleine deugniet zit op een zak en kijkt maar gedurig naar hetzelfde plaatsje op tegen den zolder. Wat mag de lorejas in 't oog hebben ? Zijn scherpe oogjes loeren, loeren ...

En opeens, wip, daar vliegt hij tegen den zolder en springt dan weer rap naar beneden. Waarom grolt die deugniet zo en welk geschreeuw klinkt daar? Piep, piep gaat het.

O, nu zie ik het. Onze poes heeft gedurig zitten loeren naar dat fijn brokje. Nu echter voelt ze zich voldaan en ze zit in een hoekje smakelijk te bijten op een muizenkopje. Het kleine dingetje houdt niet op te roepen om hulp maar langzaam sterft het noodgeschrei uit en ik hoor niets meer.

De slimmerik eet smakelijk voort totdat er niets meer overblijft dan enkele beentjes.
Arme muis, waarom liet ge u vangen. Hieraan denkt echter onze poes niet, ze legt zich te rusten in de zon en denkt: "buikje vol, kan ertegen voor enkele uren."

Een ongeluk !

We hadden thuis een schoone, gevlekte poes.

Ze droeg een schoon pelsje, zwart, geel en wit. Muizen vangen kon ze uiterst best. Ze was gewoon van 's avonds, als het donker begon te worden, zich slapen te leggen tegen ene koe. Daar was het warm en daar kon ze gerust den nacht doorbrengen. Gisteren avond vlijde onze poes zich zoals gewoonlijk tegen de koe neer. Des anderendaags waren we verwonderd onze schavuit niet te zien. Anders liep ze zo rap ze kon de deur uit en nu was ze niet te bemerken.

Waar mocht toch die deugniet verblijven ?
Moeder ging den stal in. Ik volgde haar. Ei, wat lag daar onder de koe ? Gauw gingen we kijken. 't Was onze poes. Nu begrepen we waarom ze niet te voorschijn kwam.

Onze koe had erop gelegen en nu was ons poesje dood. We gingen onze Minet dan rap begraven. Arme poes, nu zal ze nooit geen muizen meer kunnen vangen. Had ze dat geweten, ze zou er voorzeker 's avonds niet gaan liggen zijn.

Luisteren we dan ook naar de woorden die Jezus tot de menschen sprak:

"Waakt en bidt, want ge kent noch dag noch uur."

zo zag de Schaffensesteenweg eruit in de jeugd van Jeanne,  zoals alle straten in die tijd:  een modderpoel
(originele z/w foto's met dank aan fam. Liesenborgs-Verwimp)

rechts de hoeve van Jef Liesenborgs x Leontine Berger,  links de gevel van de woning René Ariën - Margeritte Diepvens

de eerste bocht van de Schaffensesteenweg, komend van Paal dorp
huis rechts: Jef Berger x Maria Vanlaer,  later winkel Alenteyns
in de verte:  woning Gerard Schepkens x Amelie Kenis,  rechts Jan Beets