Na de drukte van Witte Donderdag en Goede Vrijdag was het op Stille Zaterdag even rustiger geworden. Buiten was het nog licht, maar binnen in de kerk begon het langzaam te duisteren. Iedereen kreeg bij het binnenkomen een kaars, een klein lichtje om straks samen het donker te doorbreken.

Het werd een bijzonder moment toen pastoor Guido de mensen vroeg zich om te draaien en naar achter te kijken. Achteraan in de kerk werd een vuur ontstoken. Met gedroogde palmtakken groeide het uit tot een warm, levendig licht dat stilaan ook de kerk begon te verlichten en te verwarmen.

Het vuur werd gewijd, en met een kleinere kaars ontstak pastoor Guido de drie paaskaarsen van onze parochiale eenheid: Sint-Jan Paal, O.L. Vrouw Tervant en Sint-Lambertus Beverlo.

Daarna trok een ingetogen stoet van misdienaars en zangkoor naar voren. De misdienaars namen het licht over en gaven het van kaars tot kaars door. Zo verspreidde het vuur zich door de hele kerk. Het duister maakte plaats voor licht, en tegelijk ook voor een warme, gezellige sfeer.

De viering zelf was eenvoudig, maar heel toegankelijk. Dankzij de teksten en liederen op de borden kon iedereen makkelijk meelezen, meebidden en meezingen. Ook de wijding van het doopwater kreeg een mooie plaats in de viering. En zoals de traditie het wil, waren er ook weer de kleine potjes wijwater die na afloop werden uitgedeeld.

Toen alle lichten en kaarsen aangestoken waren en de klokken – groot en klein – weer luid begonnen te klingelen, kwamen bij velen herinneringen boven.
“De klokken zijn terug van Rome,” werd vroeger gezegd… en ja hoor, misschien hadden ze ook dit jaar weer paaseieren meegebracht.
Even achteraan in de kerk gaan kijken en… jawel: mandjes vol eieren stonden klaar. Tradities die blijven leven.

Ook bij de hernieuwing van de doopbeloften klonk het eensgezind: samen sprak de hele kerk deze woorden uit, als teken van verbondenheid.

Langzaam ging de viering naar haar einde. Op het einde vroeg Patricia om nog even te blijven staan na de zegen, zodat priester en misdienaars eerst naar achter konden gaan. Daar kreeg iedereen persoonlijk een warme paaswens mee, samen met een paaseitje en een potje wijwater.

Buiten was het intussen donker geworden, maar in Paal-dorp was er nog leven. Meerdere waren dit jaar niet naar de Paaswake geweest, maar vast en zeker dachten ze even terug aan vroeger, toen “moeten gaan” nog de regel was.

Misschien is het tijd om het anders te bekijken:
je moet niet meer… maar je bent meer dan welkom.
En wie komt, zal merken dat zulke vieringen vandaag misschien nog meer betekenis hebben dan ooit tevoren.

Aan iedereen een Zalig Pasen.  AC