Op 4 juni 1960 wordt Marc geboren als enige zoon van Maurits Dirix en Theresia Vandevenne. Na de kleuterklas begint hij meteen school te lopen in het college van Beringen dat hij als 18-jarige verlaat om naar de KU Leuven te trekken. Hij behaalt er het diploma van licentiaat lichamelijke opvoeding. “Ik heb nooit voor de klas gestaan”, aldus Marc, “meteen na mijn studies ben ik begonnen als medisch afgevaardigde . Dat heb ik 10 jaar gedaan.
Als er opvolging moest komen voor het tuincentrum van mijn ouders, dan moest het wel van mij als enige zoon komen. Mijn ouders die nog een kruidenierswinkel uitbaatten op de hoek van de Toekomststraat en de Veldstraat en nog enkele jaren op de Hei gingen wonen, keerden dan definitief terug naar de Veldstraat. Planten kweken en verkopen was hun activiteit. Eerst was het voor mijn vader een bijberoep maar dan komt er een moment dat er beslissingen moeten genomen worden. Wordt het doorgroeien of stoppen? Ik heb op zeker moment mijn vader verrast met de mededeling dat ik een perceel grond had gekocht in Kelberg (Schaffen). De belangrijke stap werd gezet met de verhuis van de zaak. Ik werd zelfstandige in 1995 en startte een jaar later in Schaffen de BVBA Boomkwekerij Dirix-Van Bel. We kweken, kopen en verkopen alle planten die doorlevend zijn aan de groothandel maar ook aan particulieren. Het bedrijf is 3 ha groot. In 2013 heb ik de zaak verkocht want er is thuis geen opvolging. Ik werk er nog steeds.”
Er is wel opvolging, want uit zijn huwelijk met Kristel Van Bel werden de dochters Hélène en Emilie geboren, maar beiden sloegen een heel andere beroepsrichting in en zullen hun vader niet opvolgen.
Tennisleven
In april 2022 begint Marc Dirix aan zijn 51ste seizoen als speler van Tennisclub Paal. Dat doet hij samen met zijn beste vriend Franky Hulsmans die ook al een dergelijke staat van verdienste heeft. Maar het ondernemen zat er voor Marc bij de tennisclub toch ook al zeer jong in. “Ik was amper 16 jaar toen ik bestuurslid werd”, vertelt Marc, “de accommodaties waren toen nog erg bescheiden. De huidige terreinen 3 en 4 waren de enige velden, er was geen verlichtingen de kleine kleedkamers en cafetaria werden nauwelijks gebruikt. Toenmalig voorzitter François Gommé wilde echter vooruit en ik zag die ambitie ook helemaal zitten. Zo was er het probleem met de cafetaria. Die was eigendom van de stad maar dankzij politiek lobbywerk kregen wij die uitbating in handen en dat bezorgde ons mooie inkomsten.
In 1986 ben ik zelf voorzitter geworden. Ik ben het 17 jaar geweest. Al die tijd stond Emmy Theunis als clubsecretaresse aan mijn zijde. We waren een ijzersterk duo. Na mij is Emmy voorzitter geworden. De expansie van de club op het vlak van accommodaties drong zich op want het ledenaantal begon sterk te stijgen.
Eerst legden we de huidige terreinen 5 en 6 aan, later volgden 1 en 2. Er kwam ook verlichting. Dan begon het avontuur van de bouw van de tennishal die in het najaar van 1993 zou openen. Dat dossier hadden we zeer goed voorbereid maar toch doken er onverwacht obstakels op die de realisatie bijna kelderden. Eerst was er de lijdensweg om een lening te bekomen en dan dook er plots een probleem op met een perceeltje grond dat , anders dan de rest van de grond, geen eigendom van de stad bleek te zijn. Nog tijdens de opbouw leek het er even op dat we alles zouden moeten afbreken. Zo ver is het gelukkig niet gekomen. Voor het dossier tennishal had ik een ploeg fantastische medewerkers rond mij. Ik noem bewust geen namen maar het waren stuk voor stuk mensen die ieder op hun enthousiaste manier bijdroegen tot het welslagen van dit project. Ik noem slechts één naam. Het was de droom van François Gommé om een tennishal te bouwen en die hebben wij laten uitkomen. We waren in de regio ook de eerste club die dat klaarspeelde.
In 1996-1997 bouwden we ook nog een nieuwe cafetaria. Tijdens mijn voorzitterschap investeerden we 20 miljoen BF. Financieel hebben we dat allemaal correct kunnen afhandelen. ” In 2018 toonde Marc nog een staaltje van zijn organisatietalent toen hij met zijn gemotiveerd team het 50-jarig bestaan van de club briljant organiseerde.
Het ondernemerschap van Marc Dirix bewijst overvloedig dat zakelijk en commercieel ondernemen belangrijk is maar dat mensen met een dergelijke instelling met hun visie ook van goudwaarde zijn binnen een club. Tennisclub Paal is er wel bij gevaren.
(tekst & foto’s Martin Vanierschot)
