Dominique wordt geboren op 3 november 1958 in Paal en is één van de twaalf kinderen van Felix Aerts en Fien Poel, een bekend koppel in ons dorp. Als Dominique 14 jaar is, slaat het noodlot toe in het gezin Aerts. Pa verongelukt bij een auto-ongeluk. Ma blijft op dat moment achter met maar liefst acht kinderen.
Voor Dominique was er geen andere keus om te gaan werken om het huishouden recht te houden. Zo komt hij in de mijn van Beringen terecht.
'Ik ging aan de slag bij de buizenmannen. Dat waren water- en persluchtbuizen hangen of vervangen. Dat was soms hard werken maar gelukkig niet altijd. Het onderhoud was goed te doen qua werk".
Dominique werkt er tot aan de sluiting op 28 oktober 1989. Daarna gaat hij nog enkele jaren in de mijn van Zolder werken totdat hij op 39 jarige leeftijd op pensioen
mag als ook de put van Zolder sluit. Hij heeft dan 25 jaar dienst inclusief zijn jaren van de mijnschool.
De grote hobby van Dominique als kind en tiener is voetbal. Pa is bestuurslid van Flandria Paal en ook al de broers van Dominique verdedigen de kleuren van
Flandria. Als keeper speelt hij een paar jaar in de eerste ploeg samen met o.a. Walter Degreef en Filip Ennekens. Ook ma is actief binnen de club en is
eigenlijk de mama van Flandria. Zij wast en plast haar hele leven voor de club. Fien Poel is een legendarisch en geliefd figuur voor Flandria en Paal. (zie ook
artikel 90 jaar Flandria Paal)
Na zijn actieve loopbaan wordt Dominique lid van de Paalse Mijnwerkers-Brancadiers. Dat zijn mijnwerkers die hun goed hart willen laten zien door vrijwilligerswerk te doen bij de Lourdes bedevaarten. Sterke mannen kunnen ze goed gebruiken om de zieken te dragen of te stoten in hun rolstoelen. François Moons is in het begin de geestelijke vader van Dominique. Zo krijgt hij de passie te pakken om zich in te zetten voor de Mijnwerkers-Brancadiers. Tot op heden is die liefde niet
verminderd. Dominique is verleden jaar zelfs voorzitter geworden.
'Ik ben nu al 15 keer mee naar Lourdes geweest. Het blijft altijd even fijn om te doen. Onze groep in Paal is ook een mooie groep. We zijn met meer dan 100 leden!
Ondertussen zijn de mijnwerker-brancardiers niet alleen ex-mijnwerkers. Iedereen kan nu lid worden. Onze rode sjaal en blauw T-shirt verwijzen nog
altijd naar dat mijnverleden. Die bedevaarten zijn echt een hoogtepunt voor iedere mijnwerker-brancardier. Lourdes blijft voor mij een magische plek. Je
wordt gewoon meegezogen in die fantastische sfeer. Ik kan het niet beschrijven welk gevoel ik krijg in Lourdes.
Wij zijn ook bekend voor de jaarlijkse kalenderverkoop. Jammer genoeg loopt die de laatste jaren wat achteruit. We hebben minder mensen die voor ons de baan op kunnen gaan. Die inkomsten zijn wel nodig als tussenkomst voor de reizen naar Lourdes. En natuurlijk vieren we elk jaar ook St-Barbara. Dat is en blijft toch
nog altijd het grote feest van de ex-mijnwerkers. In Paal hebben we een grote traditie in het vieren van de patroonheilige van de gevaarlijke beroepen. Dit
jaar hebben we voor de eerste keer een receptie in de kerk gehouden", besluit Dominique.
Tekst en
foto: Hans Put
