Gert wordt op 25 november 1962 geboren als enige zoon van François Gommé en Ivonne Diepvens. Hij groeit op in Paal en bracht veel tijd door op de boerderij van zijn grootouders. Die is verdwenen want daar loopt nu de Industrieweg. Lager onderwijs volgt hij in Paal. Na studies aan het college van Beringen trekt hij naar Leuven waar hij aan de universiteit politieke en sociale wetenschappen volgt. Wijlen vader François is gekend in Paal als één van de oprichters en bezielers van Tennisclub Paal. Gert is getrouwd met Danielle Vandeweyer en heeft met Sarah(21) en Michelle (18) twee dochters. In zijn jeugd is Gert erg actief met tennis, squash, tafeltennis en als lid van de scouts in Tervant. Hij werkt zelfs mee in de lokale filmclub. In zijn studententijd begint hij als DJ plaatjes te draaien. Met de start van Radio Benelux in 1980 krijgt de radiomicrobe hem te pakken. “In 1981 ging ik een stemtest doen bij deze lokale Paalse radio en tot mijn grote vreugde werd ik geselecteerd”, vertelt Gert, “er stond een lange rij kandidaten en ik was één van de gelukkigen die uitverkozen werd om bij BNL radio te gaan maken. De stiel heb ik geleerd met het programma ‘Galgenstraat 8’ , het was een soort 7de dag maar dan op de radio. Legendarisch waren ook de verkiezingsshow in Ten Caetermere en een debat in OC De Buiting over de nakende sluiting van de Limburgse mijnen. Door al deze programma’s groeide bij mij de idee dat ik met deze radio-ervaring iets meer zou moeten doen. Presenteren voor Radio Benelux heeft echt mijn leven veranderd. Zeker toen BRT-reporter Carlos De Veene mij ‘ontdekte’. Na een motorcross in Paal bracht ik via de telefoon verslag uit bij Radio Benelux. Carlos stond achter mij te wachten in de garage van Willy Neuteleers want daar was het bescheiden perscentrum geïnstalleerd. Hij hoorde alles wat ik vertelde en maande mij aan om te solliciteren bij wat toen nog de BRT heette.”

Via VRT-radio en TVL naar Sporza

In zijn jaren bij Radio Benelux werkte Gert Gommé op de p.r.-dienst van vakantiepark Molenheide. Om de animatie te financieren verkocht hij reclame. Wat hij ook al deed voor Benelux. “Ik richtte mijn eigen bedrijfje Gommé Reclame op en verkocht ook publiciteit voor andere vrije radio’s. Dat was in de periode 1988-1996. Ondertussen was ik in 1993 bij de VRT-radio begonnen met het presenteren van ‘Wat is er van de sport’ op Radio 1. Via een tussenstap bij Radio 2 Limburg belandde ik in 1997 bij TVL waar ik vooral politieke verslaggeving deed. In die tijd twijfelde ik of ik wel televisiewerk wilde doen, ik voelde mij meer een radioman. Ik nam ontslag bij TVL maar amper een dag later hing de VRT aan de telefoon om bij hen te komen werken. Mijn vraag was om als journalist in de politiek aan de slag te gaan maar het werd toch sport.”
Vanaf dan begint Gert Gommé zijn reis rond de wereld, een reis die nog geen eindpunt kent. “Ik beleefde de glorieperiode van Kim en Justine en dat bracht me 7 maal op de Australian Open, meer dan 10 keer in Wimbledon en ook nog op de US Open. Ik volg wereldwijd de motorcross. Voor het internationale voetbal werd ik opgeleid door Frank Raes. Ik volgde de WK’s voetbal in Italië, de USA, Japan en in 2018 in Rusland (zie foto) waar ik 5,5 week verbleef. Aan het WK Japan is een anekdote verbonden. TVL had geen geld, ik kon niet gaan, maar net in die periode vertrok een handelsmissie met Prins Filip naar Japan. Ik schreef mij daarvoor in mocht mee. Ik maakte een kleine reportage over de prinselijke missie en voor de rest was het al voetbal wat de klok sloeg.”
Gert Gommé heeft geen olympische medailles gehaald maar als reporter is hij haast zelf een olympier met zijn aanwezigheid op de OS in Atlanta, Sidney, Athene, Peking en Londen. Werken voor Sporza kan door de actualiteit ook onvoorspelbaar zijn , getuige deze anekdote die Gert nog vertelt: “Thomas Pieters won een golftornooi in China en om die reden werd ik om 2 uur ’s nachts uit bed gebeld om hals over kop naar China te vliegen.” Het geeft aan dat een reporter altijd klaar moet staan om er in te vliegen. De sportwereld draait immers altijd door.

(tekst & foto Martin Vanierschot, foto Gert Gommé)