In het eerste naoorlogse jaar 1946 komt het echtpaar  Umberto Girardi en Elena Malesan uit Italië in Beringen-Mijn aan. Hun oudste zoon Umberto en zus Anne-Marie werden nog in Italië geboren en vergezellen hen. “Ik ben in 1949 geboren in een houten barak in Baltisch Kamp”, vertelt Pino, “volgens mijn vader stond die barak op de plaats waar nu de middenlijn loopt van het vroegere C-voetbalveld van FC Beringen en waar nu al vele jaren Turkse FC zijn thuismatchen speelt.” Het gezin werd nadien nog uitgebreid met Laura en Diego. Als je als Pino op zo een geboorteplek ter wereld komt, dan moet je wel voetballer worden. Dat gebeurde dan ook. “Ik ben opgeleid bij de jeugd van FC Beringen”, gaat Pino verder, “als spits speelde ik altijd in de A-ploegen. Na die periode trok in achtereenvolgens naar Exelcior Heppen, Gerhees, Racing Tienen, Looi Sport, Union Leopoldsburg om als bijna 40-jarige af te sluiten bij FC Turkse. Met Racing Tienen en Looi Sport speelde ik in 3de nationale.”

Over zijn voetbaltijd vertelt Pino honderduit. De anekdotes en belangrijke goals volgen elkaar in hoog tempo op.

Muziek

Zijn lagere schooltijd in Beringen-Mijn wordt onderbroken door een Italiaanse schoolperiode. “Mijn ouders waren van oordeel dat ik goed Italiaans moest leren spreken, aldus Pino,  van 6 tot 10 jaar woonde ik in Italië bij mijn oma aan moeders zijde en liep daar school. Natuurlijk spreek ik nu nog steeds uitstekend Italiaans. Dat komt mij ook goed van pas bij het zingen van Italiaanse liedjes. Ik leerde er trouwens ook al een beetje voetballen.”

In Italië valt het zijn grootmoeder op dat de kleine Pino goed kan zingen. Zij vertelt dat tegen haar dochter. Dat heeft tot gevolg dat Pino bij zijn terugkeer naar ons land notenleer gaat volgen. Van August Pungitore en Charel De Jong krijgt hij gitaarles. “Dat zingen heb ik van mijn moeder”, zegt Pino fier, “zij zong ook altijd tijdens haar huishoudelijk werk. Mijn eerst crochetwedstrijd in Leopoldsburg heb ik prompt gewonnen. Mijn vader, zus en ik reden daar per fiets naar toe want een auto hadden we niet. Weet je dat mijn vader in het weekend extra in de mijn ging werken zodat ik mijn eerste gitaar kon kopen.  Als 15-jarige debuteerde ik op het podium met het lokale balorkestje The Szarotka’s. Als zanger-gitarist speelde ik nadien nog bij The Black Pearls en The Sky Rockers. Ik heb ook nog een tijd in het begeleidingsorkest van Corry Konings gespeeld.”

Dan is er een onderbreking gekomen in dat muzikale verhaal door de klassiek evolutie van het leven met trouwen, huisje, tuintje en zoon. Die zoon, Massimo, erfde de genen van zijn vader. “Hij kreeg 8 jaar opleiding bij Anderlecht om dan naar Racing Genk te trekken”, legt Pino uit, “daar is het helaas fout gelopen. Hij heeft zich dan als DJ op de muziek gestort. Hij speelde in binnen- en buitenland op vele festivals.”

Pino (68) treedt als soloartiest nog regelmatig op en brengt een internationaal repertoire met natuurlijk een flinke portie Italiaanse hits. Zelfs op muzikaal gebied zal hij zijn afkomst niet verloochenen.

(foto’s en tekst Martin Vanierschot)