Ik ging met Julien Meyen praten over de geschiedenis van de karabijnschuttersgilden op het grondgebied van ‘de Buiting’. Zelf is hij lid van de Sint-Antoniusgilde Geenhout maar hij verzamelde in de loop der jaren zoveel informatie over deze volkssport dat hij goed geplaatst is om over het gildeleven van de karabijnschutters in ons dorp heel wat interessants te vertellen.
Julien Meyen werd in 1953 in Geenhout geboren. Zijn geboortehuis had als adres Geenhout 32. Nu is dat Meldertsesteenweg 220. Zijn grootvader Alfons Meyen was in 1911 medestichter van Sint-Antonius en ook de eerste ondervoorzitter. Vader Nand was natuurlijk ook lid van de gilde. De jonge Julien was voorbestemd om ook schutter te worden en stond al op 14-jarige leeftijd onder de schietboom. Vandaag is die minimum leeftijd 16 jaar. Hij overtuigde ook zijn echtgenote Magda Isenborghs vanaf hun huwelijk in 1973 om gildelid te worden. Later gingen ook zoon Gunther en dochter Vicky wedstrijdschieten. Vicky werd in 1992 zelfs Europees kampioen. De kinderen zijn nu niet meer actief.
Julien Meyen was ook altijd geboeid door de geschiedenis van de Paalse gilden. Hij verzamelde een heel archief. “Sint -Joris Brelaar is de oudste gilde”, weet hij, “ze is opgericht in de 17de eeuw. Sint-Antonius Geenhout startte in 1911. Sint-Ludovicus Paalstraat werd in 1958 opgericht. Er waren ooit nog 2 andere gilden. Sint-Lambertus Meelberg hield op de bestaan in 2000. In 1958, bij de oprichting van het Verbond Beringen Mijnstreek, was ook de gilde Tourmalet (Tessenderlosesteenweg) nog actief. Later veranderde die naam in Gilde Kabien. Zij stopte in 1966.”
Functies
Mede door zijn archief werkte Julien Meyen ook mee aan 2 boeken. In 2008 werd een boekwerk uitgegeven over 50 jaar geschiedenis van het Verbond Beringen Mijnstreek. In 2011 verscheen het boek ‘100 jaar Sint-Antonius’. Daaraan verleende hij zijn belangrijke medewerking. Hij vervult ook diverse bestuursfuncties. “Sinds 1980 zit ik in het verbondsbestuur als penningmeester”, gaat Julien verder, “alle info die ik verzamelde over dat verbond heb ik overgedragen aan Freddy Broekhoven die het nu digitaliseert. Binnen het VLAS (Vlaamse traditionele Sporten) ben ik verantwoordelijk voor het afleveren van de schietvergunningen voor de schutters van de 7 gilden in Beringen en Lummen. Het archief van onze gilde Sint-Antonius heb ik nu aan voorzitter Pascal Vos geschonken. In dat archief zitten ook belangrijke gegevens over de andere Paalse karabijnschuttersgilden. De Cultuurraad van Beringen heeft een afdeling ‘Recreatie & Cultureel Erfgoed’ waarin de karabijnschutters vertegenwoordigd zijn. Daar ben ik de voorzitter van. Ik zit ook in het provinciale bestuur.”
Volgend jaar worden er twee opvallende verjaardagen gevierd. “Ik ben dan zelf 50 jaar schutter”, weet Julien, “bovendien bestaat onze verbroedering met de Duitse gildebroeders uit Esbeck dan ook al een halve eeuw. Dat zal allemaal passend gevierd worden.”
Zoals iedere traditionele volkssport kampt ook het karabijnschieten met het probleem van het aantrekken van jongeren. Julien Meyen ziet twee problemen: “De jongeren van vandaag kunnen al op jonge leeftijd kiezen uit een brede waaier van sporten om te beoefenen. Bovendien is de minimum leeftijd om aan karabijnschieten te beginnen nu 16 jaar. Dan hebben vele jongeren al een andere keuze gemaakt. Daar komt nog bij dat het bekomen van een schutterslicentie geen eenvoudige procedure is.”
Aan Julien Meyen zal het niet liggen als de toekomst van ‘zijn’ geliefde sport wat moeilijker oogt. Hij is en blijft karabijnschutter in hart en nieren.
(mava/foto’s mava)
