Deze maand wordt Achilles Van den Bossche 94 jaar. Zijn wieg stond op de ouderlijke boerderij in Sint-Gilles-Dendermonde. Daar zou hij tot zijn 28ste werken. “Ik heb dan gesolliciteerd bij de rijkswacht”, vertelt Achilles, “dat moest voor je 30ste verjaardag gebeuren. Ik was met mijn 1,68 meter net groot genoeg om door de selectie te geraken maar omdat ik toch zeker wilde zijn deed ik rekoefeningen om eventueel iets langer te worden en zeker die minimum lengte te halen.” Het typeerde toen al zijn drang om op fysiek vlak zijn grenzen te verleggen.
“Ik begon mijn loopbaan in Etterbeek”, gaat Achilles verder, “de rijkswacht gaf mij de kans om aan sport te doen en dat beviel mij uitermate. Natuurlijk was ik al vrij oud om nog aan kompetitiesporten te beginnen maar binnen het leger en de rijkswacht haalde ik toch mooie resultaten. Ik koos nooit voor een ploegsport, wel voor individuele sporten. Dan kon ik bij een goede prestatie zelf met de eer gaan lopen”, voegt hij er filosofisch aan toe.
Boksen, judo en lange afstanden lopen bleken voor sterke Achilles op maat gemaakt. “Bij het boksen en judo behoorde ik tot de gewichtsklasse van de welters”, aldus Achilles, “in het judo bezat ik de zwarte gordel. Ik behaalde meerdere kampioenstitels en ereplaatsen. Ik liep 20 marathons. Toen ik 65 jaar was bleef ik nog onder de 3 uur. Ik ben blijven lopen tot ik 70 jaar was. Ook op de piste liep ik de lange afstanden zoals de 10.000 meter. Ik heb altijd graag getraind. De weersomstandigheden hielden mij niet tegen. Ik smeerde mij soms in met sneeuw en had nooit kou.”
In zijn serviceflat heeft hij vele medailles die herinneren aan al die sportprestaties. Bekers en andere trofeeën heeft hij niet meer. “Daar ligt altijd te veel stof op”, is zijn laconieke reactie.
Het leven heeft hem niet gespaard. In 2006 overleed zijn Limburgse echtgenote Bernadette Bourgignons. Hij woonde toen in Bokrijk. Dramatischer was dat het echtpaar hun enig kind Tony in 1966 op 6-jarige leeftijd verloren door een ziekte.
Achilles Van den Bossche duikt nog dagelijks als wandelaar op in het straat beeld van Paal: “Toen ik hier pas woonde wandelde ik vaak tot 15 à 20 km per dag. Met het ouder worden zijn de wandelcirkels steeds kleiner geworden. Dat is een evolutie die niet te stoppen is. Als ze zo klein zijn geworden dat ik het middelpunt heb bereikt, dan wacht de dood.”
Zo een uitspraak vol levenswijsheid typeert volledig Achilles Van den Bossche als schoolvoorbeeld van een gezonde geest in een gezond lichaam.
(tekst & foto’s Martin Vanierschot)
(klik op de foto's om te vergroten)
