Suzanne Sifa

Suzanne Sifa is in 1951 geboren in Rwanda in de stad Rutongo nabij de hoofdstad Kigali.

Rwanda is een land in midden Afrika ongeveer van de oppervlakte van België en met als buurlanden Kongo, Burundi, Tanzania en Oeganda. Zij stamt uit een gezin met talrijke kinderen. Suzanne heeft tot haar 16 jaar gestudeerd in het Frans. Zij spreekt ook Kinyarwanda de officiële taal van Rwanda. Na het beëindigen van de school heeft zij in hotels gewerkt in Kigali. Willy Janssens leerde Suzanne in 1993 kennen tijdens een vakantie in Rwanda en zij bleven sindsdien in contact. In 1994 is haar dochter op 21 jarige leeftijd overleden. Nadien heeft zij 3 meisjes uit haar familie geadopteerd als haar dochters. Dat was ook de periode dat de moeilijkheden in Rwanda begonnen zijn. Door de genocide in 1994 werd haar familie bijna volledig uitgemoord. Alleen haar broer heeft het overleefd en woont nog in Rwanda. Suzanne en haar 3 dochters zijn in 1994 Rwanda ontvlucht maar werden door omstandigheden van elkaar gescheiden. Zij is naar België gekomen in 1994 en vestigde zich in Paal. Na 2 jaar zoeken onder andere via het Rode Kruis heeft zij 2 dochters teruggevonden en nog een jaar later werd haar 3de dochter teruggevonden. Haar gezin werd in 1997 herenigd in Paal. Dat is ook het jaar dat Suzanne en Willy trouwden en sindsdien wonen zij in de Lijsterbesstraat. Haar dochters zijn ondertussen getrouwd en zij heeft 4 kleinkinderen op wie zij bijzonder fier is.

Suzanne spreekt voldoende Nederlands om zich te behelpen in Paal maar haar voertaal is toch het Frans gebleven. Zij heeft nog enkele keren haar geboorteland bezocht en plant om dat ook in de toekomst nog te doen. Door haar dubbele nationaliteit heef zij ook het recht om deel te nemen aan de verkiezingen van Rwanda en doet dit dan ook plichtbewust via de ambassade van Rwanda in Brussel. Zij heeft familiale banden met landgenoten die in Brussel wonen en bezoekt deze ook regelmatig doch verkiest om in Paal te wonen. Zij houdt van de kalmte in Paal en het contact met de goede buren en inwoners van het dorp. Zij mist de ervaring om met een grote familie aan tafel te zitten en te feesten. Wanneer zij Afrikaans wil koken kan zij praktisch alle ingrediënten lokaal kopen maar voor groene bananen, de vervangers van aardappelen, en maniokbladeren, gebruikt als spinazie, moet zij wel naar de Afrikaanse winkels in Hasselt of Brussel. Een van haar specialiteiten is een Samosa op zijn Rwandees. Dit is een driehoekig deeggebak gevuld met, al dan niet pikant, gehakt en fijngesneden groenten. Ook de Belgische keuken vindt zij goed.

Suzanne denkt nog dikwijls met een angstgevoel terug aan de moeilijke tijd tijdens de Genocide en schrikt bij harde geluiden. Haar appreciatie van rust en kalmte in Paal is des te groter.