Mathias Luyten

Mathias kwam goed voorbereid (met tekst) aan de start van het interview.

Hij is een bijna 15-jarige scholier die graag de jeugd vertegenwoordigt in het bonte gezelschap van “Paal, één dorp, vele gezichten”.

Al stamt hij, vertelde zijn Papa hem, uit een geslacht dat alleszins langs vaderszijde diepgeworteld zit in de Paalse zandgrond, toch heeft hij al enkele jaren in de Verenigde Staten gewoond en heeft hij dus ook een stevige buitenlandse ervaring.

Ik blik tevreden terug op ons verblijf in Amerika, zegt hij. Maar eerlijk, Paal heb ik toch gemist. Ik bedoel concreet vooral mijn vrienden en mijn familie.

Dankzij de moderne communicatiemiddelen kan je wel contact houden, maar simpel is dat niet : je leeft tenslotte ginds in een andere wereld en het grote tijdsverschil bemoeilijkt ook een vlot contact.

Tot zijn 4e jaar woonde Mathias met zijn ouders in Leuven maar sindsdien is Paal zijn thuisbasis. Ja, zegt hij, al zwierven we met ons gezin nogal rond, hier in Paal blijf ik me toch thuis voelen. Da’s wel moeilijk uit te leggen wat dat precies wil zeggen.

Of dat voor altijd zo zal blijven kan ik uiteraard niet beloven maar het dorp Paal heeft toch wel iets: het is vlot bereikbaar en heeft toch wel wat te bieden aan voorzieningen voor jong en oud.

Amerika heeft ongetwijfeld pluspunten t.o.v. hier : de uitrusting van de scholen is pico bello. Ik verschoot me bijvoorbeeld een bult dat er hier nog met krijt geschreven wordt. De sportmogelijkheden op school en de sportpleinen van de scholen, kan je echt niet vergelijken met wat er hier aangeboden wordt .De sport maakt in Amerika als het ware integraal deel uit van het schoolgebeuren.

In de States is alles “big”, ook de scholen en de sportclubs, maar ook de afstanden tussen de verschillende voorzieningen.

Hier is alles over het algemeen veel kleinschaliger. Dat heeft voor- en nadelen: je kan hier bijvoorbeeld met de fiets naar school of naar de sportclub. In de USA moeten je ouders constant opdraven om je overal naartoe te brengen.

Ik doe graag aan sport en ben nu speler bij AC Tervant.

Als lid van de scouts van Tervant, ben ik ondertussen al actief bij de verkenners. Een toffe bende, zeker weten!

Sinds juli vorig jaar heb ik nu mijn vaste stek terug in Paal. Ik kan echter nog vergelijken met mijn ervaringen in de States. Daar verplaatsten we ons altijd met de auto of met de bus. Hier doe ik bijna al mijn verplaatsingen met de fiets.

Ik vind het hier op straat echt gevaarlijk. Vooral de Oude Baan, die we gebruiken om naar school te rijden, is hoe langer hoe gevaarlijker, omdat er ook steeds meer auto’s die sluipweg gebruiken. Wanneer gaat onze gemeente daar ‘ns iets aan doen?

In Amerika konden we met de kameraden hier en daar wat basket spelen en/of“chillen”.

Ik had gehoopt dat we in Paal op het Zandplein aan het kerkhof ook spel- en ontmoetingsruimte zouden gekregen hebben voor de jeugd, maar nu hoor ik dat de gemeente daar huizen gaat laten bouwen.

Nu ik toch mijn wensen mag kenbaar maken, mag je nog noteren dat ik vind dat Paal z’n eigen jeugdclub mag hebben, met een eigen aangepast lokaal.

Ik ben ook al ‘ns naar de cinema geweest in Koersel en vond dat wel tof. Zou dat in Paal niet kunnen opgestart worden? Ik vraag het me gewoon af.

Tenslotte wil ik nog kwijt dat ik tussen twee studiebeurten in, graag met mijn skatebord even over de weg snor. In sommige straten kan dat perfect maar soms is het ook levensgevaarlijk door de gaten in de weg.

Denk maar niet dat ik een kniezer ben, maar als jongere heb je eigenlijk toch weinig in de pap te brokken en krijg je geen kanalen waar je een mening kwijt kunt.

Ik vraag me trouwens af of de mensen die het beleid bepalen voldoende nadenken over wat de mensen in het algemeen en de jongeren in het bijzonder verwachten dat er gedaan wordt voor hen om zich goed te voelen in hun eigen omgeving, in hun eigen dorp.

Maar onthoud het wel : ik woon graag in Paal, mijn thuisbasis!