Ahmet is geboren in Koersel in een mijnwerkersgezin. Toen hij 6 jaar was week het gezin uit naar Antwerpen waar vader een zelfstandig beroep startte.

Zijn vrouw Saliha heeft eveneens Turkse roots. Zij groeide op in Heusden-Zolder op de wijk Lindeman.

Toen Ahmet haar ontmoette besloot hij om samen met zijn vrouw terug in Limburg gaan te wonen. Paal was voor beiden een weloverwogen keuze, omwille van de gunstige ligging en de vlotte verbindingen. Het dorp zelf, behalve de Vatana, was echter bij de start één grote onbekende. Zij kochten een huis met een grote tuin in de Watermolenstraat. Zij verbouwden het grondig en wonen er nog steeds. De verhuis is ondertussen tien jaar geleden.

Ahmet is 48 jaar en werkt in een ploegensysteem bij BASF in het Antwerpse havengebied. Hij behaalde zijn kwalificaties via een herscholingsproject opgezet door de Antwerpse chemische nijverheid.

Saliha werkt voor een vzw die ouders helpt hun kinderen van 1 jaar tot 2,5 jaar schoolrijp te maken. Zij doet in dat kader vooral huisbezoeken, hoofdzakelijk in Beringen-Mijn.

De keuze voor Paal als woonplaats is achteraf gezien een echte meevaller. In Paal vind je op een relatief beperkte ruimte heel veel voorzieningen. De scholen, de winkels, het OC liggen allemaal vrij geconcentreerd. Bovendien is er altijd parkeergelegenheid in de dorpskom. Het voordeel van Paal is vooral voor de kinderen die hier opgroeien in een gemengde omgeving, zowel in de school, de voetbalclub, de balletschool, de muziekschool en ook met de speelkameraadjes uit de buurt. Onze kinderen hebben dus geen taalachterstand zoals vele andere kinderen van ouders met allochtone roots. Nu zien we in dat we wellicht fout waren door onze kinderen van in het begin ook geen Turks te leren, omdat ze nu moeilijk vlot kunnen communiceren met hun grootouders.

Ikzelf, vervolgt Saliha, groeide op in een hoofdzakelijk Turkse omgeving. Toen ik verhuisde vroegen velen aan mij of ik wel zou kunnen aarden tussen al die niet-Turkse mensen.
Eigenlijk valt dat reuze mee. Ik voel me hier geen migrant meer. De mensen van Paal, zowel in onze straat als daarbuiten zijn lief voor ons. Wij voelen ons helemaal geïntegreerd, beaamt Ahmet.

Bij de nieuwjaarsdrink van de straat was er in ’t begin dat we hier woonden enige afstandelijkheid, maar nu hebben we met iedereen contact.
Initiatieven die interactie tussen mensen stimuleren zoals bv. nieuwjaarsdrink in de straat of de initiatieven van het wijkcomité zouden er nog veel meer moeten zijn. Ze helpen echt om je te integreren in een dorpsgemeenschap.

Ahmet is in Paal vooral gekend als beeldend kunstenaar. Hij volgde een intense opleiding aan de kunstacademie van Antwerpen gedurende 11 jaar. Ondertussen is hij bijna 20 jaar artistiek actief. Zijn kunstwerken zijn bijzonder: het zijn metalen sculpturen opgebouwd uit vele kleine metalen elementen. Ahmet gebruikt daarvoor bijzondere lastechnieken die hij aan de academie in Antwerpen aanleerde.

We herinneren ons Ahmet als de winnaar van de “Prijs voor Beeldende Kunst van de stad Beringen” in 2010.

Ahmet exposeert als lid van Palarte uiteraard ieder jaar in het OC De Buiting maar stelde ook al tentoon in Antwerpen, Brussel en Knokke.

Ahmet is van mening dat in Paal op vlak van kunst en cultuur heel wat te beleven valt. Hij mist de grootstad Antwerpen, met zijn kosmopolitische kenmerken en zijn bruisende kunstscène, niet.

Wat hij bovenal apprecieert aan zijn thuisbasis in Paal, is de rust van het wonen aan de rand van een groene zone in de Watermolenstraat.

Saliha besluit ons gesprek: ik woon hier echt graag in Paal. Als ik ons gezin hier vergelijk met de gezinnen van sommige andere familieleden, dan zijn wij samen en ook onze kinderen echte gelukzakken!