Er schiet me een zanger in de geest die het allemaal met enige weemoed bezong. Vergangen -vergessen - voruber. Vergangen - vergessen - vorbei. Die zeit deckt den mantel daruber.
Zijn naam: Freddy Quin, een zanger die destijds vrij populair te noemen was en die met een donker timbre over zee en zeelui zong.

 

De onoverkomelijke waarheid van die weemoedige sing- along teksten hakt er behoorlijk in. De tijdsmantel heeft er wat mij betreft blijkbaar nog niet lang genoeg over heen gelegen.

Met een magnifiek vuurwerk sloot Rotterdam gisteren de ‘’Wereldhaven-dagen” af.

Drommen van mensen komen dan naar het Noordereiland om vandaar dat schouwspel te bekijken. Met grootse verwachtingen in de ogen en versnelde tred lopen ze mijn atelierwoning voorbij om honderd meter verder het beste zicht op het spektakel te hebben.

Zelf blijf ik voor m’n deur staan, het vuurwerk is van hier ook te bekijken en ik kan mezelf voorzien van een kopje koffie uit de keuken. Met zo’n beker koffie in de hand zie ik dan ook de drommen weer terugkeren en het valt me op dat ze dan enigszins teleurgesteld lijken. Je zou kunnen spreken van de desillusie na de illusie.

We zijn onderhevig aan projecties en projecten in een onafgebroken stroom.
Sommige beklijven andere niet.

Rotterdam dat zich elk jaar weer wil manifesteren als de grootste haven in Europa en dat dan afsluit met vuurwerk.
Meer dan dertig jaar lang kijk ik het aan en dan komt Freddy Quin op de proppen.

Het North Sea Jazz festival in Rotterdam ligt al weer wat langer achter de rug en ook Jazz Middelheim te Antwerpen, is al voorbij.
Een paar anekdotes die ons ten prooi vielen tijdens dat jazzfeest, wil ik jullie echter niet onthouden.

 

Samen met mijn vrouw Carol hadden we een B & B geboekt in de buurt van het Park den Brandt (Antwerpen -Middelheim) waar de concerten plaats vonden en dat was op zichzelf al een belevenis. Hoelang zullen we ons herinneren dat er nog een halve pizza van de vorige gasten aan het dekbedovertrek hing?.
En dat onze gescheiden en smoezelige gastheer ook nog een consultatiebureau had maar dat de consulten die hij placht te geven inmiddels zeldzaam waren geworden. Daarom had besloten enkele kamers in z’n grote huis te verhuren.

 

Zal het ons nog lang heugen dat we op het festival een gezellige babbel hadden met David Murray over het verdwijnen van onszelf en het blijvende van kunst en muziek en dat we samen genoten van het concert van Pharoah Sanders. (speelde met Joachim Khun en Zakir Houssain)( Murray speelde met het Powertrio -Allen & Carrington )?
Het zou een memorabel en leuk voorval geweest zijn als we er ook nog een Palenaar waren tegengekomen maar dat gebeurde niet, wel liepen we een buurman van het Noordereiland tegen het lijf. Ook leuk.

 

Honderden belevenissen vallen er te noemen die naargelang de indruk die ze op me maakten snel of minder snel vergeten zullen zijn. Als we er zelf niet meer zijn worden we vergeten door de rest.
Is dat dramatisch te noemen? Is het erg? Is dat een triest gegeven?

 

Welnee het is inherent aan het leven. Beleven en vormgeven, dat is de kunst. Design of Dasein om met de woorden van filosoof Henk Oosterling te spreken.

 

Op een andere tak gesprongen .... Pas hebben zich in Rio de Janeiro de Olympische spelen afgespeeld en werd tijdens ‘’The Climate Summit’’ het klimaatverdrag ondertekend door de USA en China.

 

Daar mogen we blij mee zijn en hopelijk hoeven we niet naar Proximus B te verhuizen.

 

Ik hoop ook dat de thermale expansie van het zeewater in de oceanen beheerst wordt en dat de paradijselijke eilanden in de Stille Oceaan blijven bestaan. Pala is daar een van.

Ook in Paal kan daar wat aan gedaan worden en het is aan eenieder persoonlijk om zich verantwoordelijk te voelen.

 

Als deel van het geheel, en onder het motto: na tien houden we het voor gezien, schreef ik als correspondent voor Paalonline met genoegen deze 10 stukjes.

 

Op 10 september, tijdens de boekpresentatie van het boek ‘’van Paal naar Pala’’ was een delegatie van 7 Palenaren present en werd mijn reis ook hun reis.
Ze waren er samen met 200 andere opvarenden aan boord van het rivierschip “De Smaragd” en voeren de rivier op om te genieten van de opvoering van de Scheepsopera, de vaart en een reis van ‘’Ergens naar Nergens’’
Het werd een bijzondere belevenis en samenzijn dat ons plezierig zal blijven heugen.

 

Sta me daarom toe aan dit nummer 10 nog een slotalinea toe te voegen.
Ze komt rechtstreeks uit het boek en is de vrije vertaling uit het Engels van “Activation of Energy” van Pierre Teilhard De Chardin.

 

Tot nu, waar mensen als gevangenen in hunzelf, zoals passagiers op een schip die mekaar ontmoeten benedendeks, geen idee hebbend van het mobiele karakter en de beweging die het schip maakt, een en ander vergelijkbaar met hetgeen zich op aarde afspeelt, waar men onderling ruzie zoekt of zich vermaakt .
Maar nu door toeval, of door het effect dat ouder worden normaal gezien met zich meedraagt, hun ogen geopend worden. De moedigsten van hen vonden hun weg naar het bovendek en zagen dat het een vaartuig was waarop ze toefden en vergaapten zich aan de boeggolven. Ze realiseerden zich dat de ketels moesten gestookt worden en er iemand aan het wiel moet staan.

 

Het meest belangrijke was dat ze zagen hoe de wolken overvlieden, zagen en ondergingen de zoete geur van de eilanden aan het eind van de horizon en merkten hoe hun onrust stopte, zich realiserend dat het driften voorbij was en ze nu konden genieten van de reis.

 

Het sluit mooi aan bij wat Alexander Pope beweerde over wat kunst is; “Het is niets dan toeval wat u ontgaat”.

 

Joe Cillen