Deze website gebruikt cookies

Deze website gebruikt zoals de meeste website cookies om uw bezoek zo aangenaam mogelijk te maken. Wij respecteren hierbij uw privacy maximaal. Indien u verder gaat naar de website staat u de plaatsing van cookies toe. Meer info over ons cookiebeleid - klik hier. -

25 mei 2023

Frans Pieters, van mijn 18de tot mijn 24ste (afl.10): epiloog

Aansluitend op mijn persoonlijke oorlogsperikelen, mag ook even melding gemaakt van de pijnlijke belevenissen waarmee mijn bejaarde ouders werden geconfronteerd tijdens WOII.
Ik durf het zelfs zo te stellen dat ze onder hun beidjes hun oorlogskelk tot op de bodem hebben geledigd. 
Een kijkje in die smartvolle jaren laat ik zonder eigen commentaar over aan het oordeel van de lezer.


juliapieters1. Mei 1940: wegens woonplaats in de onmiddellijke nabijheid van het Albertkanaal, volgde op 10 mei al evacuatie. Bij terugkeer na 3 weken vonden ze een geplunderde woonst en vrijwel een totaal leeggeroofde winkel terug.
2. Mei 1940: hun drie zonen Léon, Jef en Frans in krijgsgevangenschap in Duitsland.
3. Januari 1941: besmettelijke ziekte in het gezin. Hun 28 jarige dochter Julia overleeft de ziekte niet.
4. 1943 en 1944: tijdens mijn weigering tot verplichte tewerkstelling in Duitsland beleefden ze maandenlange angsten en slapeloze nachten.
5. September 1944: om hun aftocht te dekken, staken Duitse soldaten op 7 september 1944 de hoeve, eigendom van mijn ouders, in de Motstraat te Beringen, in brand.
6. September 1944: een week na het afbranden van de hoeve, namelijk op 14 september 1944, werd hun woonhuis in Paal-Tervant totaal verwoest door een uiterst zware bom uit een Duits vliegtuig.
De woonst wordt met de grond gelijk geveegd en een brandende puinhoop verpulvert het laatste greintje van hun bezittingen.
Dakloos en bij gebrek aan het meest noodzakelijke levenscomfort, stonden onze ouders als 60 plussers voor de pijnlijke uitdaging van een totaal nieuwe levensstart.
Hoe vaak hebben wij getracht de diepte van hun pijn en leed te peilen.
Als antwoord op hun tranen konden we hun alleen maar onze liefde, ons medelijden en veel troostende woorden schenken, alsmede de stille hoop koesteren op weldra wat zonniger tijden waaraan wij allen zo een behoefte hadden

Jan Jozef Frans Pieters
Geboren te Paal op 27 december 1921, zoon van Henricus Franciscus en Maria Fransiska Reynders.
Zevende kind van dertien in totaal, waarvan 8 meisjes en 5 jongens.
Gehuwd met Regina Irena Maria Francisca Vandenhove.
Vader van Erik en An.
Grootvader van Valerie, Nicky, Stephanie, Stijn, Kristien en Lieven.
Overgrootvader van Stan.

nvdr.  Frans Pieters overleed op 17 sept. 2015

Verba volent, scripta manent.
Woorden vervliegen, geschriften blijven

Typwerk: Bernadette Kaerts
Samenstelling en vormgeving: Jan Dox
© ed. 2, juni 2008

bijlage6

bijlage7

Laatst aangepast op 25 mei 2023