Kristof Meeus (24) groeide als kind op in Tervant. Zijn zorgeloze jonge leven kreeg een dramatische wending toen hij als 10-jarige op de fiets werd aangereden door een auto. Hij lag in coma en moest 2 jaar revalideren. Hij liep een onherstelbaar niet-aangeboren hersenletsel op waardoor normaal functioneren in het alledaagse leven moeilijk is geworden. Kristof bleef echter niet bij de pakken zitten en begon 8 jaar geleden met G-judo. Die keuze bleek de juiste want ondertussen is zijn trofeeënkast goed gevuld met bekers en maar liefst 9 gouden medailles die hij won op nationale en internationale tornooien en kampioenschappen.

De recente moeilijkheden bij Brantano en de Macintosch groep hebben ons aangezet om te gaan snuisteren in de filmpjes die filmclub Paal in 1968 maakte.  De Macintosh groep was toen in volle expansie, ondermeer met Mac België in Paal.  We tonen u graag twee filmpjes uit andere tijden.  De volgende maanden mag je trouwens regelmatig filmpjes uit de oude doos verwachten.

Het op reis gaan betekent  dat je jezelf verplaatst, dus van het ene naar het andere gaat. De oorzaken van dat verplaatsen kunnen divers zijn. Een correspondent is degene die bericht geeft van elders en die berichtgeving kan dus verscheidene onderwerpen behelzen.

Emiel Van Doninck, veel beter bekend als ‘Mil de facteur’, fietste jarenlang door het lokale leven als postbode. Ook als scheidsrechter, hij floot tot in eerste provinciale, genoot hij aanzien en bekendheid. Minder zichtbaar, voor velen zelfs onzichtbaar, was het feit dat Mil een verborgen hobby heeft. Hij moest nog 16 jaar worden toen hij zijn wielerboeken begon vol te schrijven met uitslagen van belangrijke wielerkoersen. Tegelijkertijd noteerde hij per beroepsrenner op een aparte fiche alle uitslagen. Mil is door deze hobby een wandelende wielerencyclopedie geworden.

Paal als dorp is stilaan een idylle aan ’t worden. Ook die idylle moeten we koesteren, natuurlijk. Een mens leeft ook van mooie herinneringen, van dingen die er misschien niet meer zijn.

De denktank van paalonline is van mening dat “Het Zandplein” op de hoek van de Solferinostraat, de Gelebergstraat en de Schoolstraat moet bewaard blijven als open ruimte aan de rand van de dorpskom en dit in het kader van een duurzaam dorpenbeleid. Op dit plein kan een groene oase gecreëerd worden met faciliteiten voor rust en ontspanning voor jong en oud.

De Denktank kwam tot deze inzichten na studiewerk rond het verbeteren van de leefbaarheid voor de inwoners van steden en dorpen. De denktank toetste de eigen inzichten aan de beleidsvisie van de Vlaamse Overheid en vooral aan deze van de stad Beringen.

In deze nieuwe rubriek laat paalonline "correspondenten" van ver weg en dicht bij aan het woord die willen berichten over initiatieven en voorbeelden in hun omgeving om de maatschappelijke betrokkenheid van de inwoners te verhogen. Correspondenten kunnen ook berichten over gebeurtenissen , over belangrijke studies, congressen en projecten die ook voor ons interessant zijn.  Joe Cillen, onze correspondent in Nederland leverde reeds zijn derde bijdrage. Klik hier om de nieuwe rubriek te ontdekken.

Het boek waar ik momenteel aan werk draagt die titel. De subtitel luidt: 'Een reis van ergens naar nergens' en titel en subtitel hebben betrekking op de onmogelijke reis van Motorschip Noordereiland.

Het is een logboek, behorend aan een schip dat geen schip is, maar een eiland. Het Noordereiland waar ik woon en werk ligt voor anker in het midden van de Nieuwe Maas, in het centrum van Rotterdam. Het boek gaat over een reis, minder over de bestemming .

Een boek wordt meestal geschreven om verslag te doen, om stemming te maken, om de verbeelding te stimuleren, om iets te delen en daar
(h)erkenning voor te krijgen Zo is het ook met dit boek en met deze tekst voor Paalonline, al laat ik het zeker niet buiten beschouwing dat het tevens ook
marketing voor dat nieuwe boek is.

Alexander Pope schreef in 'Het Essay van de Mens ' o.a. : 'Alles is juist als het bestaat' en 'Kunst, het is niets dan toeval wat u ontgaat'. Als we daaraan toevoegen dat niets onmogelijk is, dan kan het leven een aardige uitdaging worden.

Gaandeweg ben ik tot de conclusie gekomen dat je het leven eert door het genietbaar te maken.
Natuurlijk hoor ik zeggen 'Ieder z'n lol'.

Mijn reis begon in Paal en trok via het tuinpad, door het veld en de smalle kronkelige zandweg richting 'de Klitsberg' en verder naar de haven van Antwerpen, dan de boot en het water op naar de 'Sargasso Zee' waar al de levende palingen der aarde samenkomen.

Men kan zich voorstellen dat er tijdens dat traject er van mijn hedendaagse beschouwingen weinig manifest was.

Alle ervaringen, ook het zich driemaal stoten aan de zelfde steen maken deel uit van het ongeprogrammeerde concert des levens. Het bewustzijn om een en ander om te zetten in genot (zolang het duurt) is de les die er eventueel te leren valt.

Factoren als geluk en genade wil ik zeker niet uitsluiten. Zelf heb ik, simpel gezegd, geluk gehad. Dat je geluk moet voeren ( in het voetbal spreken ze over afdwingen, maar deze terminologie lijkt me minder gelukkig) is me intussen ook duidelijk.
In die accumulatie komt dan ook het delen op de proppen.

Vanaf het eiland in de Maas (volgens Rotterdams volksschrijver Rein Wolters, 'de Sigaar in de Maas', terwijl filosoof René ten Bos betoogd dat het een 'Walvis' is en ik metaforisch zie als een motorschip,) ben ik in de gelegenheid om dat te doen.

Regelmatig krijg ik in m'n woonatelier bezoek van diverse groepen die meer willen weten over mijn werk als conceptueel kunstenaar dat zoals het u niet is ontgaan bestaat uit de betrachting het leven genietbaar te maken en daar een vorm voor te vinden. Een en ander heeft trouwens niets van doen met een politieke partij hier, die zich 'Leefbaar Rotterdam ' noemt.

In m'n werk is het anders benoemen der dingen belangrijk . Zwaar wordt licht, onmogelijk wordt mogelijk en halfleeg halfvol. De straat wordt een scheepsdek en uiteraard moet die/dat schoon zijn. Op een modderschuit hijs je ten slotte geen vlag.

Gisteren had ik een groep jongeren van verschillende nationaliteiten over de vloer (Europees Cultureel Initiatief) die ik over dit werk onderhield en hoe je een en ander van dat gedachtengoed werkelijkheid kan doen worden.

Ik vertel ze over de opera die we elk jaar opvoeren en die gaat over het wel en wee op het Noordereiland.
Dat de uitvoerders praktisch allemaal bemanningsleden zijn, de muzikanten, het volwassenenkoor, het kinderkoor, de componist en de dirigente.

Verhalend dat uit zo'n vorm plezier en cohesie voortvloeit en dat de inspiratie daarvoor lag in m'n geboortedorp Paal.

De Koninklijke Harmonie, de processies langs de kapellekes , de in smetteloze blauwe kiel gestoken Mijnwerkers-Brancardiers die het baldakijn of wat anders droegen.

Het waren en blijven begeesterende beelden die meereizen naar Pala.

Joe Cillen

http://www.noordereiland.org/

http://joecillen.blogspot.be

Joe Cillen

Jo werd geboren in Paal in 1945 en liep school in het oud gemeentehuis, de gemeentezaal en de jongensschool. Verder volgde hij les aan het Heilig
Hartinstituut in Tessenderlo en later Architectuur en Toegepaste Kunsten aan St. Lucas en ten slotte cursussen aan de Free Psychopolis Academy in Den Haag.

Zijn beroepsloopbaan startte hij in de mijn van Zolder als kolenhouwer.

Daarna verkende Jo de wereld en doorkruiste hij alle wereldzeeën als dekboy, lichtmatroos,matroos en ships carpenter.

Later verdiende hij de kost o.a. als schilder en kok. Hij rondde zijn keukencarrière af in het Hiltonhotel van Rotterdam.

Joe was het grootste deel van zijn leven tot nu toe vooral actief als kunstenaar.

Hij is niet alleen een bekende figuur binnen de wereld van de Rotterdamse kunstscène maar bij uitbreiding ook in heel Nederland en tot ver daarbuiten.

Als bewoner van het Noordereiland in de rivier de Nieuwe Maas in Rotterdam is hij maatschappelijk sterk betrokken bij de evoluties in deze "dorpsgemeenschap" van 3600 zielen, midden in een grote stad.

Joe Cillen, ondertussen 73 jaar jong, is nog bijzonder sportief als lange afstandsloper en diepzeeduiker.

Hij is erg belezen en heeft een scherp inzicht zowel in het wereldgebeuren als in de complexiteit van de menselijke psyche.

Hij spant zich in woord, daad en geschrift in om de sociale cohesie op "zijn" eiland in Rotterdam te behouden en te verbeteren.

Paalonline vroeg hem om als "correspondent" af en toe bijdragen te leveren over zijn voortschrijdend inzicht, over evoluties en gebeurtenissen die ook de mensen van Paal en omstreken kunnen interesseren.

Paalonline wenst Joe Cillen alle succes toe als nieuwe medewerker van onze website.