Het volk kwam zondag 4 januari wat stilletjes aan toe aan de Paalse plas. Of het nu lag aan de sneeuw, de kou of iets anders. Al snel bleek dat door de werken aan de zandparking er te weinig parkeerruimte was en men via de gladde toegangsweg moest terugkeren om elders een plaatsje te zoeken. Glad was het zeker, voor auto’s, voetgangers én ondergetekende.

Een bijkomend probleem was dat de ligweide, na meer dan twintig jaar strandzone, nog steeds niet toegankelijk is. Elk jaar haal ik dit aan en steevast krijg ik hetzelfde antwoord: “Daar gaan we dit jaar werk van maken.” Dit jaar maakte men wel een pad vrij langs de buitenzijde van de omheining tot aan het beachvolleybalplein, zodat men mij via de poort daar binnen kon laten.

Eens binnen stond ik er. Men dacht dat ik goed zicht ging hebben. Jawel, ik zag inderdaad heel goed… de ruggen van de toeschouwers. In normale omstandigheden had ik over het gras dichterbij gereden, maar door de sneeuw durfde ik dat niet. Dan zijn de kotters niet zichtbaar en het is dan levensgevaarlijk. Tot zover de toegankelijkheid (hopelijk nog één keer om te melden dat de ligweide voor iedereen toegankelijk is).

Naast mij leek er ook een omkleedzone te zijn, zoveel kledij werd er aan de omheining gehangen. Nochtans waren er aan de kiosk twee tenten voorzien om zich om te kleden. Boven de hoofden zag ik de armen zwieren: de opwarming was begonnen. Een kwartiertje later was het aftellen klaar en doken ze, luid genoeg, na “één” de Paalse Plas in. Aan de zijkant van de grote groep toeschouwers kwamen de eersten al snel teruggelopen. De watertemperatuur van 2,5 °C was voor hen toch net iets te min.

Na een poosje zag ik twee zwemmers langs de reddingsboot voorbij zwemmen. Of er, naar schatting, tussen de 250 en 300 Nieuwjaars duikers waren met speciale klederdracht, kan ik spijtig genoeg niet meegeven of laten zien. Wat ik wel zag, was een duiker die naar zijn kapstok naast mij kwam gelopen en zich daarna op zijn rug in de sneeuw liet vallen. Een engeltje in de sneeuw maken zat er helaas niet in. Kan men in de toekomst een tafel voorzien waar de duikers zich kunnen aanmelden zodat me weet heeft van het aantal deelnemers of al op voorhand online inschrijven

Toen het volk begon te minderen, zag ik nog enkele zwemmers en een groepje dat duidelijk plezier had in het water. Dan maar terug richting kiosk, achteruit rijdend, tot ik net buiten de omheining vastzat met een zwevend aandrijfwiel. Gelukkig waren er nog duikers om mij terug op pad te helpen.

Bij het buitengaan van de speelzone stonden de mensen van Visit en schepen Ornella klaar om alle duikers “een werm hèt vur Beringen” te geven. Dit in de vorm van een rood hart met de tekst. Wanneer men het ijzeren plaatje binnenin breekt, wordt de vloeistof warm. Ideaal om in je handschoen te steken of gewoon met beide handen vast te houden.

Tegen de hangaar stond ook een lange open tent waar men warme choco en glühwein kon krijgen, of koude dranken (natuurlijk gekoeld). Aan de andere kant waren er verschillende jenevers en men kon zich ook opwarmen aan de vuurkorven, waar goed gebruik van werd gemaakt. Zo ook door de scouts van Leopoldsburg en een grotere groep Chirojongens uit Dessel. Ze vonden het allemaal een fijne activiteit, maar op de vraag of ze er nog eens ingingen kwam weinig positief antwoord. “Maar ze hebben het allemaal gedaan,” zegden de leiders, en dat is al heel positief.

Zeker en vast een proficiat, ook voor alle – laten we het gemiddelde nemen – 275 andere moedige duikers.

Terug huiswaarts ondervond men opnieuw de gladheid van de toegangsweg. Jawel, heen en weer schuiven zonder te kunnen sturen. Zo schoof ook ik naar de zijkant, en gelukkig waren er opnieuw vriendelijke en behulpzame mensen om mij tot in het midden van de weg te helpen.

Toch een tip voor de komende jaren: maak de toegangsweg ijsvrij, zodat het toekomen en teruggaan veiliger verloopt. De voetgangers en fietsers die zonder veel erg gevallen zijn, zullen de gemeente en organisatie dankbaar zijn. AC