Het was weer een zeer tevreden, trotse voorzitter die bij het begin van het ledenfeest het podium betrad voor zijn openingswoord. Eddy Broos heette dan ook iedereen welkom, op zoals de traditie het wil, op de laatste zaterdag van Maart wanner de klok een uur terug wordt gezet. Veel bekende welke al jaren komen, maar zeker ook welkom aan de nieuwe gezichten op het feest. Hij ging nog even terug naar februari 2020, toen de ‘nieuwe ziekte’  kwam met zijn Lockdown vanaf maart. Corona zou ons 2 jaren in de greep houden. Geen georganiseerde wandeltochten meer waardoor er in Vlaanderen massaal leden afhaakte. Gelukkig bij Wandelend Paal niet. Als voorloper bood men de leden van de club en deze van de andere wandelclubs de zeer gesmaakte Coronaringen aan. Van een actief bestuur gesproken dat, zelfs toen,  niet bij de pakken bleef zitten en er alles aan deden om hun leden te verwennen. Ook trots omdat de club op de dag van vandaag 595 leden telt! In 2025 sloten er al 55 nieuwe leden, kom op mensen sluit aan zodat men weer boven de 600 leden heeft! Wat Corona ook gebracht had was dat de mensen een andere manier van wandelen gevonden had, men haakte af bij hun club en vele nieuwe, vooral jonge mensen, sloten zich rechtstreeks aan bij Wandelsport Vlaanderen waar ook alle wandelclubs en hun leden bij aangesloten zijn. Wandelsport Vlaanderen telt momenteel 75.000 leden waarvan er 10.000 rechtstreeks zijn aangesloten.  Zo maakt de voorzitter terecht volgende bedenking: ‘Je kan je de vraag stellen of dit een gezonde situatie is, want wanneer steeds meer wandelaars alleen maar wandelingen willen “consumeren” zonder zich op enige manier te willen “engageren”, dan vrees ik dat we niet de goeie richting uitgaan.  Immers, zonder aangroei van onderuit, gaan de traditionele wandelclubs – letterlijk dan – uitsterven’. Gelukkig niet bij, ondertussen, Koninklijke Wandelend Paal, daar komen er zoals eerder al gezegd nog steeds leden bij en ook jonge mensen en dankbaar ook omdat er daar ook nieuwe bestuursleden zich aanbieden. Dat maakt dat men het hier helemaal nog niet zo somber inziet en er alles aan doet om de wandelaars te verwennen . De modale wandelaar welke meestal kiest voor een tocht van 12, 16 of 20 km, maar waarbij de club  voor vijf van onze acht tochten ook afstanden van 30, 42 of 50 km aanbieden.  Veel werk, maar we zijn ervan overtuigd dat dit ook loont.  Bij onze Sint Baafstocht van twee weken terug telden we zo’n 150 stappers die 30 of 42 km wandelden.  Onder hen de habitués die we op zowat ál onze langere afstanden mogen inschrijven, maar daarbij ook heel wat trailwalkers – het nieuwe modewoord – van de nieuwe lichting. Alvorens beginnen af te sluiten met de speech haalde de voorzitter nog aan. Een bestuur dat veel in gedachte heeft kan enkel dit uitwerken als men ook, op de dag van organisatie, heel veel vrijwilligers heeft om mee te helpen. Telkens staan ze er om van de Wandelend Paal-organisaties echte pareltjes te maken. Fijn dat er ook vandaag een flink aantal aanwezig is. ‘Uit de grond van mijn hart, zei de voorzitter, wil ik dan ook danken voor “hun” engagement, voor “hun” inzet, voor “hun” clubliefde.

Tot zover het officiële gedeelte en nu volop in feeststemming met een overzicht van de avond. Eerst het culinaire aspect waar Traiteur Nico al jaren voor zorgt. Dit jaar week men even af en ging men even op Italiaanse toer zo haalde de voorzitter ook zijn beste Italiaans tevoorschijn: We beginnen met “melone con prosjoeto di parma”, of zeggen we gewoon parmaham met meloen ? Bij het hoofdgerecht wanen we ons dan helemaal in een Italiaans stadje aan deze of gene Riviera.  Traiteur Nico prepareerde voor ons een heus pastabuffet.  Een overzicht : “lasanje al salmone”,” Pasta Carbonara”, “Caneloni ripieni al sugo di pomodoro” en tot slot “penne con salsa di pollo e curry”.  Of in verstaanbaar Vlaams : lasagne gevuld met zalm, pasta carabonara, cannelloni met een tomatensaus, en penne met kip en currysaus. Na dit voorgerecht en pastabuffet is er het muzikaal intermezzo met: Fun2Play, coverband: Folk, Blues, Country, Rock

Dan volgen de huldigen van ereleden en uitreiking van de wandeltrofee ’s . Ondertussen is heeft buffet ook al wat plaats gemaakt voor het lievelingsdessert met eveneens een Italiaanse toets : pannenkoekjes con frutta fresca e gelato.  En om het ‘festa italiana’ af te sluiten met una tazza di caffè en daarbij nog een lekker chocolade paaseitje van …Belgische makelij. De avond wordt dan pas geëindigd na het tweede muzikaal optreden.

Voor de huldigingen nemen we dit jaar integraal de tekst welke de voorzitter opgemaakt heeft over. Zo merkt men dat het niet zomaar tussendoor een huldiging is.

Voor we beginnen met de huldigingen nog even meegeven dat we voor onze uitstap naar Elsenborn op tweede Paasdag volgeboekt zijn.  Wèl kan je je vandaag aanmelden voor onze Scherpenheuveltocht, waarbij we dit jaar van aan de abdij van Tongerlo naar Scherpenheuvel wandelen.  Tot slot nog even meegeven dat er voor onze wandelvijfdaagse, van 2 tot 6 mei, naar het Luxemburgse Echternach in het sprookjesachtig mooie Müllerthal, vier clubleden hebben moeten afzeggen.  Wie alsnog mee wil, mag ons dit dadelijk komen melden !

We starten onze huldigingen met onze jubilarissen.  Twee van hen zijn reeds tien jaar erelid, de twee anderen werden erelid bij het behalen van hun 40000 km.

We gaan terug naar de laatste dag van september 1964.  We zitten midden in de Golden Sixties.  Alles ruikt naar nieuw, alles kan weer.  In dat jaar wordt de iconische Ford Mustang gelanceerd, terwijl de meer modale automobilist kennis kon maken met de Fiat 850 en met de Ford Corsair, die een maatje groter was dan de populaire Ford Cortina.  Ook nieuw in de vitrine : de Porsche 911, zeg maar het oer-model van dit Duitse sportwagenmerk.  Op 30 september scheen de zon van ’s morgens tot de late avond.  Warm werd het echter niet, want de thermometer klom maar net boven de tien graden uit.  Op die dag gaven Maurice Verboven en Christiane Ceunen mekaar het ja-woord.  Da’s dus al meer dan 60 jaar geleden.  Vandaag zetten we dit diamanten paar graag nog eens in de bloemetjes : Christiane en Maurice Verboven-Ceunen !

Vandaag nemen we ook een gouden echtpaar op in onze eregalerij.  Zij zweren mekaar eeuwige trouw op de Vlaamse feestdag, 11 juli dus, in 1974. Het weer is wat wisselvallig, met nu en dan wat zon, bij zo’n 15°.  Tien dagen later wint Eddy Merckx zijn laatste Tour de France.  Naast de Ronde van Frankrijk won De Kannibaal dat jaar ook nog de Italiaanse Giro en de Spaanse Vuelta.  Op de automarkt verschijnt de opvolger van de VW Kever, de Golf.  Maar we wijken af : op die heuglijke elfde juli van 1974 tekenen deze twee jongelingen het huwelijksregister : Louis en Elly Vanderheyden-Wagemans !

Dan komen we bij de wandelaars die er in slaagden een kilometeraantal bij mekaar te wandelen dat hen recht geeft op een trofee.

Starten doen we met drie clubleden die er in slaagden om 2 500 km bij mekaar te wandelen.  Ze leerden het wandelen nog maar enkele jaren geleden kennen, maar de microbe had twee van hen zo stevig te pakken, dat zij vrij snel de overstap maakten van “gewone wandelaar” naar lid van het bestuur van onze club.  Van engagement gesproken – herinner je de speech van daarstraks.  Eén van de twee heren gaf de wandelmicrobe meteen ook door aan zijn madame, wat maakt dat ze hier vandaag alle drie de trofee voor 2 500 km in ontvangst mogen nemen : Regine Selis, Wim Brabants en Philip Moons !

Al een poosje geleden overschreed deze kwieke jongedame de kaap van de 5000 km.  Vandaag staat de teller – denk ik – reeds boven de 8 000 km.  Voor haar mag een wandeltocht net dat ietsje meer uitdagend zijn.  Ze is dan ook regelmatig te vinden op de langere afstanden en de trails die er worden georganiseerd.  Applaus voor Gwen Curinckx. 

Tijd voor twee wandelfenomenen dan.  Beiden krijgen vandaag de trofee voor 10 000 km.  Zij is de wederhelft van veelwandelaar Swa.  Aanvankelijk vergezelde zij hare Swa al eens op een gewone zondagswandeling, maar stelselmatig dreef hij het aantal km samenwandelen op, van 20 naar 30, naar 42, naar 50, naar 80 km … ! Stevige sportster dus : applaus voor Ghisi Weckx !

In 2015 leert onze volgende laureaat het wandelen kennen.  Voordien was hij een stevige loper, doch op doktersadvies – de knieën, weet je wel – stapte hij over naar het wandelen.  Aangezien hij nog voltijds achter het stuur van zijn vrachtwagen over onze snelwegen toerde, was er tijdens  die eerste jaren niet zoveel tijd om te wandelen.  Dat veranderde toen hij deeltijds ging rijden.  Van toen af schakelt hij een versnelling hoger en leert hij het langeafstandswandelen kennen.  Op 15 mei 2021 wandelt hij voor het eerst een 50 km, tijdens onze Mariëndaaltocht.  En dan ging het stelselmatig in stijgende lijn.  In amper 3 jaar en zes maand wandelt hij zijn eerste 10 000 km bij mekaar.  In 2024 alleen al maalt hij 3 853 km af.  Vorig jaar voltooide hij drie 100 km-tochten, één van 92 km, één van 84 km, twee van 65, 12 van 50 km en ongeveer twintig van rond de 42 km.  Onlangs hoorde ik hem, tijdens een WAW-tocht nog zeggen : “jammer dat ik dit niet eerder heb leren kennen”.  Applaus voor Daniël Vanwinge !

We gaan meteen van 10 000 naar 30 000 km en daar vinden we drie laureaten.  Als eerste huldigen wij een dame die we tijdens de voorbije jaren hebben leren kennen als iemand met een onvoorstelbaar grote wilskracht.  Opgeven lijkt niet in haar woordenboek voor te komen.  Hoe steil het pad in de Tiroolse bergen ook klimt, zij komt wel boven.  “Eddy joeng, gij doet me wat aan zelle !”, hijgt ze me dan toe.  Een knie die niet meer mee wil ? Die laten we dan maar vervangen eh … Twee weken later komen we haar tegen tijdens een wandeling van burenclub Paul Gerard.  “Tilly, al weer terug aan de wandel !?”. “Jaja, ik hém just de zes gedaan en het ging goe …”. Een daverend applaus voor Tilly Vrys !

Nummer twee voor de 30 000 is iemand die jaren geleden, samen met zijn vrouwtje, overstapte naar onze club en, naar zijn zeggen, heeft hij daar nog geen minuut spijt van gehad.  Nu hij sinds een paar maanden “iedere dag congé heeft”, is er wat meer tijd vrijgekomen voor het wandelen … als er niet moet getimmerd worden aan een nieuwe pergola.  Zowel zijn echtgenote als hijzelf zijn ook vanaf dag één bij onze club het engagement aangegaan om te helpen bij onze organisaties.  Een gemeend applaus voor Patrick Meynen.

En dan is er nog “De Rudy”.  Een fenomeen, zoals er geen twee op deze wereld rondlopen.  Rudy houdt van extremen.  Hij bezocht zowat alles wat er op onze wereldbol aan moois te zien is.  Foto’s daarvan kan je nu nog steeds dagelijks vinden op zijn Facebookaccount.  Langeafstandslopen is zijn grote passie en daarin behaalt hij ook nu nog tot de verbeelding sprekende tijden.  Op zijn Facebook lees je : Mijn hoofd denkt dat ik nog steeds 25 ben, maar mijn lichaam zegt dat mijn hoofd een beetje gek is …”.  Officieel staat zijn teller een stuk boven de 30 000 km, maar wellicht zijn het er in werkelijkheid nog een pak meer : Rudy Vansingel !

Wie al eens naar de trofeeëntafel heeft gekeken, heeft zeker de bronzen schoen gezien, de trofee die we laten maken wanneer één van onze clubleden er in slaagde om volledig de wereld rond te wandelen.  40 000 km dus ! Om dit te bereiken, moet je wel erg regelmatig op stap.  Samen met haar man, én met de onafscheidelijke viervoeter …, zien we haar op zowat iedere wandeling die er in de omgeving wordt georganiseerd.  Niet verwonderlijk dus dat zij onder hun beidjes onze best wandelende clubleden zijn.  Vorig jaar kwam zij zo aan een totaal van 142 deelnames ! Ondertussen blijft de teller rustig verdertikken en staat die op vandaag al in de buurt van de 43 000 km.  Een warm applaus voor Marleen Jarych !

De “primus inter pares” voor dit jaar is de man die er in slaagde om 60 000 km bij mekaar te wandelen.  Als we er van uitgaan dat de afstand van Hasselt tot Compostella zo’n 2 000 km bedraagt, dan betekent dit dat onze laureaat liefst 15 keer op en af naar het de kerk Sint Jacob zou zijn gestapt. Zijn constante wandelprestaties werden enkele maanden geleden abrupt gestopt door een ongeval bij het zagen van een boom.  Er volgde een lange revalidatie, maar stilaan is hij weer op de goeie weg.  Wandelen op de lange afstand zal nog wel even duren, maar tijdens onze Sint Baafstocht stapte hij, samen met enkele van zijn vaste wandelvrienden, toch weer een rondje bij onze club.  Het grootste applaus voor deze avond spaarden we op voor … Paul Vanhove !!!

Zo beleefden de leden van KWS Wandelende Paal weer een zeer fijn verzorgd en geslaagd ledenfeest. Bedje in om wat sneller door te slapen want voor velen is het vroeg dag om…hier of daar deel te nemen aan een wandeltocht.

Met dank voor de mooie woorden van voorzitter Eddy Broos en fijn dat secretaris Magda Wuyts ook haar fototoestel bovenhaalde. Sportieve groeten AC