Fons (78) werd als één van de 6 kinderen geboren in het gezin van Victor Meyen en Coleta Vanmeert in Tervant. Daar ging hij naar de lagere school. In de vakschool van Beringen volgde hij de richting houtbewerking. Hij werkte eerst even bij de broers Louis en Jef Theunis die in de branche van het hout actief waren. Op zijn 18^de sloeg Fons een totaal andere richting in. “Ik ben toen gaan werken bij bakkerij Michel Van Roy”, vertelt Fons, “het eerste jaar had ik een broodronde maar dan ben ik bakker geworden na een 2 jaar durende opleiding. Ik werkte 15 jaar bij bakker Van Roy, dan nog 3 jaar bij bakkerij Persoons in Tessenderlo om vervolgens nog 15 jaar in dienst te zijn van de industriële bakkerij Quintens in Lummen. Toen ik 54 jaar was ben ik moeten stoppen omdat ik last kreeg van bakkersastma, de beroepsziekte in onze stiel. Maar het bakken heeft me nooit losgelaten. Ik bak nog steeds mijn broden, taarten en gebakjes met veel plezier.”

Op 17 augustus 1967 trouwde Fons met Gerarda Vanzeir. Ze kregen 3 zonen. Dirk is getrouwd met Els Schellens. Ze hebben met Emna en Marie 2 kinderen. Mark vormt een gezin met Annick Van Hout en de kinderen Silke en Lieze. Koen trouwde met Leentje Truyen, hun gezin werd uitgebreid met Toon, Bram en Lies. Echtgenote Gerarda was vooral actief in het huishouden, met 3 kinderen had ze haar handen meer dan vol, maar later heeft ze nog 15 jaar lang de klaslokalen van de meisjesschool onderhouden.

Open Hart

In 2006 zou het leven van Gerarda en Fons nog een belangrijke wending krijgen. “Nadat de ouders van Gerarda waren overleden, moest het ouderlijk huis leeggemaakt worden”, gaat Fons verder met zijn verhaal, “de meubels werden naar Open Hart gebracht. Zo maakte ik kennis met de werking van deze VZW. Ik ben dan voor hen meubels blijven ophalen. Nu ben ik daar wel mee gestopt. Ik houd me nu bezig met het sorteren van kledij die bij ons wordt binnengebracht. Daar ben ik toch meerdere uren per week mee bezig in ons lokaal, het vroegere kerkje van Brelaar-Heide. Stil zitten kan ik niet.  Ik heb nog een moestuin, doe links en rechts wat tuinwerk en ben altijd beschikbaar voor het uitvoeren van klusjes, ook  in de boogschuttersgilde  Sint-Pieter van Tervant waar ik al meer dan 50 jaar lid ben.”

Gerarda heeft haar belangrijke taak als huismoeder meesterlijk uitgevoerd maar toch bleef er nog wat tijd over om vele jaren actief te zijn binnen FERM, de vroegere KVLV. Ook in de gilde is ze vaak een helpende hand.

Naar de kerk

Fons Meyen steekt niet onder stoelen of banken dat hij nog steeds een overtuigde christen is. “Ik ben katholiek opgevoed en ik ben mijn godsdienst altijd trouw gebleven”, zegt hij nadrukkelijk, “ik ga elke week naar de mis. Toen in de coronaperiode misvieringen niet toegelaten waren, bracht ik toch wekelijks een kort bezoek aan de kerk. Met die meditatie voel ik mij goed. Ik heb daar veel steun aan. Dat was zeker zo toen ik een aantal jaren  een depressie moest overwinnen.”

Afsluiten doen we met een staaltje van vrijgevigheid dat zo eigen is aan het denken en leven van Fons Meyen. Hij vertelt het mij achteloos terwijl ik afscheid neem en  heeft het misschien niet eens zelf in de gaten hoe belangrijk dit soort zaken zijn. In al zijn eenvoud is het een prachtvoorbeeld van goedheid. Fons vertelt :”Vorig jaar had ik in mijn serre 200 tomatenplantjes gekweekt. Ik heb er 170 weggegeven. “Zou onze samenleving er niet wat beter uitzien als deze gemoedelijkheid wat meer zou komen bovendrijven? Of ben ik te naïef? 

(tekst & foto’s Martin Vanierschot)