Daaruit leerden we dat Gust naast het spelletje ook erg veel belang hecht aan de vriendschap onder de spelers. Op de vraag waarom hij stopt, kon Gust helaas enkel maar antwoorden dat het fysiek wat moeilijker wordt en dat een speler van zijn type, die naar elke bal gaat, stilaan de last der jaren voelt. “Ik had tijdens mijn slotmatch weinig last van emotie”, vertelt Gust, “enkel toen ik mijn laatste bal geslagen had, besefte ik dat het voorbij was.”

Ergens half jaren negentig van de vorige eeuw, het juiste jaar is hij vergeten,  begon Gust Vanceer te tennissen bij TC Paal . Iets later richtte hij de seniorengroep op samen met zijn broer René en Laurent Poelmans. Even later vervoegde Tony Boonen de groep. Nu bestaat deze groep nog steeds en telt ongeveer 20 leden. Tony Boonen coördineert de werking die binnen TC Paal wel een aparte plaats inneemt. Hij gaf een gelegenheidsspeach.

Elke woensdagvoormiddag dubbelen ze twee uur en dan volgt de après-tennis. Met zijn team werd Gust ook meerdere malen Limburgs interclubkampioen. Gust en echtgenote Stefanie  zorgden voor een klein afscheidsfeestje. De groep zorgde voor een passend geschenk. Medespeler/gitarist Peter Steemans zong een aangepast nummer. Zo werd het een passend afscheid voor een tennisser van het kaliber van Gust Vanceer. Op de foto herken je Gust vooraan in het midden.

(tekst Martin Vanierschot-foto Hans Put))