Het was een enorme toeloop aan het Casino waar buiten een groep filmfiguranten in hun kledij hun opwachting deden. Een vol Casino luisterde eerst naar de inleiding gebracht door Hugo Camps, welke op zijn eigen wijze de film en de oorlog toelichtte. Dubbelmoord, een zwart scherm met enkele zinnen beginnend met: Wie aan oorlog denkt…… vervolgens 2 aangrijpende foto’s van 2 kleinkinderen welke op zoek zijn naar hun grootvader in de oorlog. Alex van Geel mijmerend, “Mijn grootvader werd vermoord… een terdoodveroordeling zonder proces… Op de laatste dag van de oorlog kreeg hij een kogel door het hoofd… "Het verzet maakt hem af als een hond…” en vervolgens Rudi Horemans: “Duitse SS’ers en hun handlangers hebben mijn grootvader doodgeschoten"… In het kamp van Breendonk werd hij aan de paal gebonden… Er was geen genade… Een vuurpeloton maakte een einde aan zijn leven…” Als je de 2 foto’s naast elkaar zou zetten 2 personen, kleinzonen de een van een collaborateur de ander van een partizaan. Verzet en collaboratie in één film hierdoor werd duidelijk beklemtoond welk effect het heeft gehad op het leven van de nabestaanden van Louis Hermans uit Beringen-Mijn, hij was een gewapend partizaan, begin 1944 opgepakt door de Gestapo, In Hasselt berecht en samen met 23 andere Limburgse kameraden op 11 april 1944 gefusilleerd in het kamp van Breendonk. Louis was amper 22 jaar, gehuwd en zou zijn pasgeboren zoontje nooit zien. Alexis van Geel heeft in z’n leven het ene mooie toeval na het andere gehad en zich zo kunnen opwerken tot arrondissementscommissaris in Tongeren. Dit maakte dat hij ’in zijn functie’ veel moest vergaderen met de Duitse bezetter. Iets wat hem door het verzet kwalijk werd genomen. Op de laatste dag van de oorlog, 9 september 1944, werd hij samen met nog 4 andere vooraanstaande collaborateurs op de binnenkoer van de Tongerse gevangenis, gezeten op hun knieën door de verzetslui standrechtelijk doodgeschoten. 54 jaar oud gehuwd en vader van een zoon van 25 en dochter van 19 jaar.
Eddy Vandepoel en Marc Bertrands gingen samen met de 2 kleinzonen op zoek. Getuigenissen, Historici, fotomateriaal, oude filmfragmenten werden opgezocht, de 2 kleinzonen werden als rode draad gebruikt om het verhaal van hun beiden grootvaders te vertellen en zo konden de laatste levensdagen van beide grootvaders volledig gereconstrueerd worden. Het moment van het fusilleren en de kogel die door het hoofd werd gejaagd, het werd nog stiller in de zaal. Ook het moment dat Rudi en Alex aan de plaats toekomen waar hun grootvaders gestorven zijn en er een bloem neerlegde zorgde voor…stilte. En nog was de lijdensweg voor de families niet voorbij, waar was hun geliefde begraven, na een zoektocht werden de lichamen gevonden, hoewel de partizanen niet in het graf lagen waar hun kruisje stond. Uiteindelijk kregen ze eerherstel en na een plechtigheid werden ze opnieuw ten grave gedragen in hun dorp. Zo kregen Louis Horemans, Alfons Schaeken, Albert Geerdens en Gust Convens een laatste rustplaats en werd Alexis van Geel in St. Truiden bijgelegd in het familiegraf. Een oorlog heeft steeds 2 verliezers werd nog maar eens heel duidelijk in deze mooie documentairefilm, ook de winnaar delft het onderspit. Om dan met de aftiteling mooi af te sluiten Alex en Rudi links en rechts op het strand, de namen tussen hun passerend. Langzaam naar elkaar toestappend. Met op het einde bij de namen van de figuranten bij de fusilleren een kopschot…hand in hand te staan. Eddy en Marc samen met het Focus History team een proficiat met deze documentairefilm. Een film die zonder veel subsidie toch professioneel is gemaakt en niet mag ontbreken voor de naoorlogse generaties. AC
noot: voor zij die de filmpremière gemist hebben, op vrijdag 18 oktober heeft er nog een voorstelling plaats in De Kardijk, Burg. Heymansplein 14, 3581 Beverlo en dit om 20u (zonder reservatie)
