Op 12 september 2012 werd Marieke “Wielemie” Vervoort, na haar terugkeer van de Paralympics in Londen, zoals het past, door haar stadsgenoten uitbundig gehuldigd.

Een zilveren medaille op de 200m en een gouden plak op de 100m: wat een prestatie! Wat een voorbeeld van wilskracht!

De Grote Markt liep vol met joelende sympathisanten: er was muziek, er werden plechtige woorden gesproken, er waren geschenken.

Zelf houd ik mij altijd ver van dergelijke samenscholingen. Een soort fobie die steunt op het besef dat duizend strikt eerlijke mensen die zijn samengekoekt al vlug een plunderende bende kunnen vormen…

En terwijl de Markt dreunde en daverde onder het enthousiasme schreef ik dan maar, eenzaam op mijn tochtig zolderkamertje, een paar regels als stil eerbetoon.