43ste Internationale Tocht (Paal-Centrum) – van 4 tot 42 km org. Wandelend Paal vzw

De grootste organisatie van onze club vormt deze Internationale Tocht. Met oog voor detail wordt er, voor iedere afstand, een prachtig, gevarieerd parcours uitgezocht met onderweg ruime controleposten. Onderweg geniet je van de vele natuurlijke pareltjes die er nog te vinden zijn op de grens van Limburg en Vlaams-Brabant.

Zondag 18 oktober 2015 43 ste Internationale tocht – Dag van de Trage Wegen Startplaats: Parochiezaal St. Paulus, Diestersesteenweg 33 te Paal-Beringen. Vanaf: 07.00 uur tot 15.00 uur Afstanden: 4 km (verhard) 8 – 10 – 16 – 21 – 25 – 32 – 42 km Bijkomende startplaats: Feestzaal Vleugt-SchaffenVleugtstraat 31 te Schaffen-Diest Afstanden: 5 – 8 – 9 – 13 – 17 – 22 km

Paal en omgeving bevatten een rugzak vol met diverse landschapselementen; laat ons er samen van proeven. De schitterende natuur in vol herfsttenue garanderen alvast een tocht om naar uit te kijken. We proberen elk jaar de wandelaars zoveel mogelijk de natuur in te sturen en dit is in deze streek zeker geen probleem gezien de ligging tussen twee prachtige en grote beekvalleien, nml de vallei van de Zwarte Beek en de vallei van de drie Beken.

Voor de rolstoelgebruikers hebben we een goed bewandelbaar traject uitgedokterd, quasi volledig op verharde en autoluwe wegen, waarbij je de spitse toren van de Paalse kerk steeds kan blijven zien. We gaan vooreerst een uitloper van de Dalenberg te lijf. Na een korte klim hebben we een prachtig zicht over de valei van de Zwarte Beek en de Paalse dorpskern. Langs een smal paadje dalen we terug naar het centrum en de start.

Al de andere afstanden krijgen bijna onmiddellijk na de start te maken met de Klitsberg, een zachte Kempische heuvelrug met schitterende wandelpaden en een futuristische aandoende watertoren en een recent gerestaureerde Mariakapellekke. We klimmen eerst langs de zuidelijke helling over brede wandelpaden tot de Mariakapel en dalen langs de oostelijke helling de Klitsberg weer af. Na een klein ommetje bezoeken we nogmaals de rand van deze Diestiaanheuvel om wat verder af te dalen naar de eerste controle post. In de Sint-Joriszaal van de Brelaarse gilde kan men genieten van een kopje koffie. Na deze pauze stappen alle afstanden vanaf 16 km richting Brelaar-heide over het toeristische fietsroutenetwerk. De rechterkant omvat een begraasd moerasgedeelte en vroeg in de morgen willen zich hier nogal eens reeën vertonen. De 16 km vervolgt dit pad en sluiten verder terug aan met de andere stappers welke hun wandelblik gekeerd hebben richting Deurne. Een autoluwe weg brengt ons richting van de Molenberg en naar de “Verbrande brug”. Dit is de ingang van het natuurreservaat van de vallei van de drie beken. Deze vallei dankt haar naam aan de drie beken die haast naast elkaar stromen, de Kleine-, de Middel- en Grote Beek. Kenmerkend voor dit prachtige natuurgebied is het kleinschalige landschap met de talrijke onverharde wegen, plankenpaden, bomenrijen, greppels en grachten, bossen en vennen. Aan beide zijden van het wandelpad zie je geregeld vijvers en poelen die verscholen liggen tussen het vele groen. Houten vlonderpaden doorkruisen moerasgebieden en zorgen ervoor dat we geen natte voeten krijgen in dit zéér drassig gebied. De vallei is een belangrijke schakel van diverse natuurgebieden in Vlaams-Brabant en het stiltegebied van Gerhagen. In dit gebied verstreek de tijd in stilte en is een toonbeeld van ruwe overwoekerende schoonheid dwars in een groene jungle. De altijd vreedzame stilte en de ongerepte landschappen doen de wandelaars oeverloos genieten. We lopen nog een tijdje naast de Kleine Beek met links en rechts gevarieerde overgangen naar houtkanten met hooi -en graslanden. Het gebied is zeer rijk aan vele soorten karakteristieke broedvogels en tevens ideaal voor vele soorten libellen. We steken de grote baan Lummen-Tessenderlo over. Er rest enkel nog een klein klimmetje richting Kruisberg om daar de gemeentelijke feestzaal “de Vleugt” te bereiken. Tijd om de innerlijke mens wat te versterken. Na de controle maken we een eerste lus (afstanden 32 en 42 km). We wandelen langs de onderkant van de Kruisberg met mooie zichten over de vallei van de 3 Beken en Deurne. Een prachtig diepe pad brengt ons naar de beboste resten van een voormalige ijzerzandsteengroeve “Het Steenkot” genoemd. De meeste, zoniet alle groeven van ijzerzandsteen zijn echter verdwenen en de historische ontginningsplaatsen zijn nauwelijks of niet meer gekend. Wegens de behoefte aan streekeigen materiaal ter restauratie en conservatie van historische gebouwen opgetrokken in Diestiaansteen werden kortelings diepsonderingen en boringen tot op een diepte van 16 m opgezet. De steenlagen waren echter te dun om te dienen als streekgebonden, authentieke bouwmaterialen voor restauratie doeleinden. In het verleden werd steen uit de groeven van Kelbergen en de Kruisberg gebruikt voor de bouw van de Sint-Sulpitius kerk en het klooster Sint-Bernardsdal te Diest in de 16 de eeuw, en werden in de 19 de eeuw vaak gebruikt voor restauratie van diverse gebouwen in en rond Diest. De eigenaars van de groeve kwamen beide om bij een luchtbombardement op Schaffen en na de oorlog werd er praktisch geen steen meer ontgonnen. Een tml moeilijk pad met enkele ferme bulten brengt ons naar de top van de Kruisberg. Via enkele smalle paden wandelen we van het ene bos naar het andere. Wat verder steken we de baan over en wandelen langsheen de ruïnes van de  Walehoeve, in glorie jaren een monumentale hoeve met zelfs een slotgracht. We naderen de terreinen van de Schaffense boomkwekerij Arbor. Via enkele zandwegen wandelen we over een holle weg richting Schaffens veld. We krijgen zicht over de vallei van de Veldbeek en de beboste helling van de Rauwberg waar we doorheen een maïsveld naar toe trekken. Rustige paden in een bosrijke omgeving, met prachtige zichten op Deurne tot Averbode brengen ons terug naar de controle post “De Vleugt”.

Na de 2 de controle vatten we een 2 de lus aan (afstanden 42 km). We steken de rijksweg Beringen-Diest over en klimmen langzaam naar de bossen van de Hertenrodeberg. We lopen verder over een graspaadje tussen paardenweiden naar Geenmeer; een klein brok natuur in de vallei van de Zwarte Beek. Na de oversteek van de N 725 en het verlaten van enkele woonhuizen kan men genieten van het landelijke karakter van deze streek. Een veldpad doet ons terug klimmen naar een bosrijke omgeving en de uitlopers van de Hertenrodeberg. Kronkelende wegeltjes zijn de verdere ingrediënten van deze doortocht. Na de oversteek van de N 29 lopen we langsheen de andere zijde van de Rauwberg en bereiken opnieuw de controle post waar men even kan bekomen met een lekkere frisse pint.

De terug weg naar Paal voor (21 >>>42 km stappers) verloopt vooral via onverharde paadjes en zandwegen in een zeer beboste omgeving van vooral dennen, een erfenis uit het mijnverleden van de nabijgelegen steenkoolbekkens. We maken een korte wandeling naar de Hooilandse berg, een steile Diestiaan heuvel begroeit met overwegende loofbomen overgoten met herfstkleuren. Na de afdaling van deze bosrijke heuvel wandelen we verder richting Kriekelswarande. Onze weg loopt verder via de talrijke slingerende en verdoken boswegels en geboetseerde landschappen die uitwaaien over golvende weilanden en akkers. Deze zorgen voor een vreemde tijdloze sfeer met een waaier van verborgen schoonheid. Een smal paadje doorheen hoge varens doet ons klimmen naar de top van de Busselenberg, waar men kan genieten van ademschokkende mooie vergezichten. Na de afdaling over de scheidingslijn van Vlaams-Brabant en Limburg bereiken we terug de controle van de St. Joris schuttersgilde.

Alle afstanden verlaten deze rustpost doorheen een gedeelte van het motorcrosscircuit van Marniq Bervoets, een motorcrosslegende van Paal. We wandelen verder naar de andere flank van de Busselenberg en sluiten aan op een eeuwenoud kerkenpad richting Paal. Na de oversteek van de gewestweg lopen we naar Geenhout. We keren terug via het trage wegen pad “Corvers”. Wat verder ontwaren we de St. Pauluszaal.

Het is op 18 oktober vooral uitkijken naar de verblindende herfstkleuren die altijd zorgen voor een wonderlijk schouwspel. Het is als een wereld welke in kleur wordt gezet. Je ruikt in de bossen de schimmige geur van de aarde en paddestoelen. In de lucht hoor je het jammerende geroep van trekvogels. Men merkt al hoe de natuur zich klaarmaakt om te overwinteren. We hopen, samen met onze talrijke helpers, er een mooie probleemloze tocht van te maken en zullen zorgen voor een hartelijk onthaal.

“Last but not least”… traditioneel kiezen we voor een bier van de tocht. Tijd dus om kennis te maken met Achel 8 Blond en Achel 8 bruin… en een schuimend glas aan de lippen te drukken… Wat een zaligheid

Achel is het trappistenbier uit de huisbrouwerij van de trappistenabdij “De Achelse Kluis” in Hamont-Achel

Ter informatie: Blond: diep hop bitterig met licht kruidige mouttonen Bruin: zacht vol van smaak, iets wat zoetig

Marcel